«Το μπλε του μεσονυχτίου» του Ίαν Ράνκιν (προδημοσίευση)

Ο Ρέμπους ένιωσε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά πριν ακόμη χτυπήσει ο συναγερμός. Στεκόταν στην ουρά για το πρωινό κι άκουγε τον Μάγο να βήχει, βγάζοντας τα σωθικά του ως συνήθως. Κανείς δεν ανέφερε ποτέ τη λέξη ιεραρχία· ήταν κάτι που απλώς προέκυπτε. Όσοι το έπαιζαν αφεντικά ή ήταν τσαμπουκάδες βρίσκονταν πιο κοντά στο φαγητό, ενώ όλοι οι άλλοι περίμεναν σε μια ακανόνιστη ουρά. Ο Μάγος ήταν δύο θέσεις μπροστά από τον Ρέμπους, όμως δεν τον πείραζε. Δεν πρέπει να ήταν μεγαλύτερος, αλλά έτσι έδειχνε, και βρισκόταν στη φυλακή περισσότερο καιρό από οποιονδήποτε άλλον στην πτέρυγα. Το πραγματικό του όνομα ήταν Γκάρεθ Γουάλας· του είχαν βγάλει το παρατσούκλι επειδή είχε μακριά γκρίζα μαλλιά και ακόμα μακρύτερη γενειάδα. Έβηχε σκύβοντας μπροστά, χωρίς να μπαίνει στον κόπο να καλύψει το στόμα του. Οι νεοφερμένοι έλεγαν διάφορα αστεία περί κόβιντ, μέχρι να συνειδητοποιήσουν ότι κανείς δεν τα άκουγε πρώτη φορά. Ο Ρέμπους γύρισε προς τα πίσω –για να αποφύγει τα μικρόβια– και είδε τον Ράτι, που έμοιαζε να ζαρώνει ολοένα και περισσότερο μέρα με τη μέρα. Τα μάτια του Ράτι, πιο σχιστά απ’ ό,τι συνήθως, παραδόξως δεν ήταν καρφωμένα στο πώς προχωρούσε η ουρά. Έγνεψε ελαφρά στον Ρέμπους όταν κατάλαβε ότι τον κοιτούσε.

Ένας από τους υψηλόβαθμους φύλακες με μια αστραπιαία κίνηση χτύπησε τον συναγερμό. Το κουδούνισμα ήταν αιφνίδιο και διαπεραστικό. Κι άλλοι φύλακες άρχισαν να καταφτάνουν, να συνωστίζονται και να συσκέπτονται. Μετά, η εντολή «πίσω στα κελιά σας»· κι ύστερα, παράπονα κι ερωτήσεις.

«Το πρωινό θα σερβιριστεί στα δωμάτιά σας σήμερα» ανακοίνωσε ένας φύλακας ονόματι Έντι Γκρέιβς, μαντρώνοντας το απρόθυμο κοπάδι των κρατουμένων. «Μακάρι να είχα κι εγώ την τύχη σας». Ο Γκρέιβς πάντοτε παραπονιόταν για κάτι, λες και η τύχη ευνοούσε μονίμως τους φυλακισμένους.

«Ναι, αλλά σε πόση ώρα;» ρώτησε κάποιος.
«Μόλις σας βάλουμε μέσα» απάντησε ο Γκρέιβς.

Παρότι ο Ράτι ήταν σχεδόν είκοσι πόντους πιο κοντός από τον Ρέμπους, είχε την ικανότητα να βλέπει και να γνωρίζει τα πάντα. «Ο Τζάκι είναι» είπε στον Ρέμπους. Πράγματι, δύο δεσμοφύλακες, ο Νόβακ και η Γουότς, στέκονταν στην είσοδο του κελιού του Τζάκι Σίμσον με τα πρόσωπά τους κολλημένα, και μιλούσαν χαμηλόφωνα. Αν και οι δεσμοφύλακες είχαν σχηματίσει έναν πρόχειρο κλοιό, ο Ρέμπους και αρκετοί άλλοι ήταν αναγκασμένοι να περάσουν μπροστά απ’ αυτό το κελί για να φτάσουν στο δικό τους.
«Προχωράτε» έλεγαν οι δεσμοφύλακες, με χέρια να κουνιούνται και μπράτσα τεντωμένα. Αλλά, όπως συμβαίνει με τα τροχαία ατυχήματα, όσοι περνούσαν επιβράδυναν για να ρίξουν μια ματιά. Μέσα στο κελί βρίσκονταν κάποιοι φύλακες. Στην κάτω κουκέτα ο Ρέμπους διέκρινε έναν άνθρωπο πεσμένο μπρούμυτα και ματωμένο. Ένας άλλος ήταν ξαπλωμένος στην πάνω κουκέτα –φαινόταν σε ελαφρώς καλύτερη κατάσταση– και οι φύλακες προσπαθούσαν να τον συνεφέρουν αγνοώντας τον συγκρατούμενό του. Ο Ρέμπους θυμήθηκε το όνομα εκείνου στην πάνω κουκέτα, Μαρκ Τζέιμισον. Είχαν γνωριστεί όταν ήταν ακόμη έξω, αν και δεν το είχε αναφέρει ποτέ εδώ μέσα –ο Τζέιμισον δεν θα το εκτιμούσε ιδιαίτερα.

«Προχώρα, Τζον» του είπε ο Γκρέιβς και τον έσπρωξε. «Μη δυσκολεύεις τα πράγματα». Κοιτάχτηκαν στα μάτια για μια στιγμή. Το σαγόνι του Γκρέιβς ήταν σφιγμένο και το πρόσωπό του είχε χάσει το χρώμα του.

«Δεν είναι στον χαρακτήρα μου να δυσκολεύω τα πράγματα» τον διαβεβαίωσε ο Ρέμπους. «Σε αντίθεση με άλλους». Έγνεψε πάνω από τον ώμο του Γκρέιβς προς το μέρος όπου καθόταν ο Ντάριλ Κρίστι, σε ένα στρογγυλό τραπέζι κοντά στον μπουφέ. Δύο φύλακες στέκονταν δίπλα του, καθώς εκείνος τελείωνε το πρωινό του με το πάσο του, απολαμβάνοντας την κάθε μπουκιά.

Κανένας από τους φύλακες δεν φαινόταν διατεθειμένος να τον διακόψει.

«Ντάριλ!» φώναξε ο Γκρέιβς. «Πίσω στο κελί σου, σε παρακαλώ!»

Στρέφοντας αργά το κεφάλι, ο Κρίστι κοίταξε τον Γκρέιβς και τον Ρέμπους. «Σύμφωνοι, Γκρινιάρη» φώναξε. Ο Γκρέιβς, ο επαγγελματίας γκρινιάρης, προσπάθησε, όπως πάντοτε, να μη δείξει ότι τον πείραζε το παρατσούκλι. Ο Ρέμπους ένιωσε ότι το χαμόγελο του Κρίστι προς τον Γκρέιβς πήγαινε στην πραγματικότητα σ’ εκείνον.

℘

Ο Τζον Ρέμπους είχε ένα κελί όλο δικό του, με ένα στενό κρεβάτι, τουαλέτα και νιπτήρα. Η τουαλέτα δεν είχε πόρτα, αλλά βρισκόταν σε μια εσοχή, επιτρέποντας μια στοιχειώδη ιδιωτικότητα. Υπήρχε ακόμα ένα μικρό γραφείο κι ένα μικρό ντουλάπι, καθώς κι ένα ράφι για τα προσωπικά του αντικείμενα. Εκεί είχε στοιβάξει όλα τα βιβλία που είχε υποσχεθεί στον εαυτό του ότι θα διάβαζε. Μέσα σ’ ένα απ’ αυτά φύλαγε φωτογραφίες της κόρης και της εγγονής του. Δεν ήταν σίγουρος γιατί τις ήθελε κρυμμένες, αλλά έτσι ένιωθε. Στον τοίχο ήταν στερεωμένη μια τηλεόραση με επίπεδη οθόνη και υποδοχή στο πλάι για DVD, ενώ υπήρχε και σταθερό τηλέφωνο, επίσης στερεωμένο στον τοίχο. Τα τηλεφωνήματα έπρεπε να τα ζητήσει εκ των προτέρων και να τα πληρώσει, ενώ φυσικά παρακολουθούνταν όποτε υπήρχε διαθέσιμο προσωπικό. Κάτω από το κρεβάτι βρισκόταν ένα μικρό χρηματοκιβώτιο για τα τιμαλφή, το οποίο ο Ρέμπους δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να κλειδώσει.

Αυτό ήταν το σπίτι του τους τελευταίους έξι μήνες. Όταν πρωτομπήκε στις Φυλακές του Εδιμβούργου, τον αξιολόγησαν και τον έβαλαν στο κελί Μεταγωγών για μία διανυκτέρευση. Επειδή ήταν πρώην αστυνομικός, αποφασίστηκε τότε να μεταφερθεί όχι σε μια από τις βασικές πτέρυγες, αλλά στην Πτέρυγα Διαχωρισμού και Επανένταξης. Εκεί, κρατούσαν τους φυλακισμένους που είτε διέτρεχαν κίνδυνο είτε αποτελούσαν κίνδυνο για τον εαυτό τους. Μερικούς απ’ αυτούς ο Ρέμπους δεν τους είδε ποτέ. Παρέμεναν στα κελιά τους, φωνάζοντας κάπου κάπου ένα παράπονο, αλλά σε γενικές γραμμές ήταν σιωπηλοί. Υπήρχε μια περίκλειστη αυλή όπου γινόταν ο προαυλισμός, με τοίχους γεμάτους γκράφιτι με ονόματα, που συχνά συνοδεύονταν από τις λέξεις «παιδέρας» ή «ανώμαλος».

Ο Ρέμπους ένιωθε εγκλωβισμένος, όχι μόνο από τους τοίχους, αλλά και από την καθημερινή επανάληψη των ίδιων προσώπων. Είχε επισκεφτεί τις φυλακές πολλές φορές όταν υπηρετούσε ως ντετέκτιβ στην αστυνομία –θυμόταν ότι του είχαν δείξει τον χώρο όπου γίνονταν οι εκτελέσεις δι’ απαγχονισμού, τον οποίο είχαν κατεδαφίσει προ πολλού– αλλά τώρα ήταν διαφορετικά. Δεν μπορούσε να ξεπλύνει από πάνω του τις μυρωδιές.

Ο Ρέμπους ένιωθε εγκλωβισμένος, όχι μόνο από τους τοίχους, αλλά και από την καθημερινή επανάληψη των ίδιων προσώπων. Είχε επισκεφτεί τις φυλακές πολλές φορές όταν υπηρετούσε ως ντετέκτιβ στην αστυνομία –θυμόταν ότι του είχαν δείξει τον χώρο όπου γίνονταν οι εκτελέσεις δι’ απαγχονισμού, τον οποίο είχαν κατεδαφίσει προ πολλού– αλλά τώρα ήταν διαφορετικά. Δεν μπορούσε να ξεπλύνει από πάνω του τις μυρωδιές. Η τεστοστερόνη και η καχυποψία είχαν ποτίσει τον αέρα. Και η χρήση ναρκωτικών δεν γινόταν να του διαφύγει. Πάντα ήξερε τις φυλακές απλώς ως Σότον, τώρα πια όμως το σήμα στα πουκάμισα των δεσμοφυλάκων έφερε τα αρχικά ΒΦ (Βασιλικές Φυλακές) του Εδιμβούργου. Φυλακή, ψειρού, καγκελαρία, φρέσκο, μπουντρούμι, πολλά ονόματα, αλλά μία η ουσία: εγκλεισμός.

Οι πτέρυγες ήταν τέσσερις – η Γκέιλ, η Σουάνστον, η Τρίνιτι και η Γουάιτκρεϊγκ. Στην πτέρυγα Γκέιλ βρίσκονταν οι γυναίκες, ενώ στη Γουάιτκρεϊγκ οι καταδικασμένοι για σεξουαλικά εγκλήματα. Στην Τρίνιτι και στη Σουάνστον βρίσκονταν μαζί υπόδικοι και καταδικασμένοι. Μια μέρα, τρεις μήνες μετά την καταδίκη του Ρέμπους σε ισόβια κάθειρξη, ο διευθυντής των φυλακών Χάουαρντ Τένεντ τον κάλεσε στο γραφείο του. Ήταν ευρύχωρο και μοντέρνο, με τραπέζι και καρέκλες συσκέψεων. Του πρόσφεραν τσάι και μπισκότα βουτύρου.

«Πώς θα σου φαινόταν να ενταχθείς στους φυλακισμένους της Τρίνιτι;» τον ρώτησε ο Τένεντ, ενώ ο Ρέμπους δάγκωνε ένα μπισκότο.
«Τι έγινε;» ρώτησε ο Ρέμπους.
«Δύο πράγματα. Πρώτον, δεν έχουμε επαρκή χώρο στην πτέρυγα Διαχωρισμού κι Επανένταξης, οπότε χρειαζόμαστε το κελί σου».
«Και;»

Ο διευθυντής μετακινήθηκε ελαφρώς στην καρέκλα του. «Ο Ντάριλ Κρίστι είναι έτοιμος να εγγυηθεί για σένα, πράγμα που σημαίνει ότι θα έχεις προστασία. Φαίνεται πως πιστεύει ότι του έκανες κάποια χάρη παλιότερα».
«Εννοεί ότι τον απάλλαξα από έναν αντίπαλο, αν και δεν έκανα κάτι τέτοιο. Οι δικηγόροι μου ετοιμάζουν την έφεση».
«Ναι, αλλά ήσουν εκεί όταν πέθανε ο Κάφερτι».
«Και πάλι, δεν ισχύει. Αργότερα έπαθε την καρδιακή προσβολή». Ο Ρέμπους έκανε μια παύση. «Η Τρίνιτι είναι το φέουδο του Κρίστι;»

Ο Τένεντ σκούπισε μερικά ψίχουλα από το τραπέζι μπροστά του. «Εγγυάται για την ασφάλειά σου, Τζον, κι έχουμε ένα μονόκλινο κελί που μόλις άδειασε. Έχεις φύγει από την αστυνομία χρόνια τώρα· αμφιβάλλω αν θα πέσεις πάνω σε πολλούς απ’ όσους έχωσες εδώ μέσα. Για την ακρίβεια, το έψαξα. Μόνο μερικοί ασήμαντοι μικροκακοποιοί, αλλά κανείς από δαύτους δεν θα ήθελε να τα σπάσει με τον Ντάριλ και τα παλικάρια του».

Κάρφωσε τον Ρέμπους με το βλέμμα του. «Λοιπόν, τι λες;»
«Λέω ότι, αν κάποιος με καθαρίσει εκεί μέσα, θέλω να κλάψεις πάνω από τον τάφο μου».

Ο Τένεντ χαμογέλασε ψυχρά πριν σηκωθεί όρθιος, και ο Ρέμπους άρπαξε ένα τελευταίο μπισκότο καθώς τον έβγαζαν από το δωμάτιο.

Θα είναι μια αλλαγή, σκέφτηκε, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι τους πρώην μπάτσους σπάνια τους καλοδέχονται. Ήξερε, επίσης, ότι ο Ντάριλ Κρίστι μπορούσε ανά πάσα στιγμή να αλλάξει γνώμη, αφήνοντάς τον έκθετο.

℘

Χρειάστηκε να περάσει μία ώρα μέχρι να ξεκλειδώσει ο δεσμοφύλακας την πόρτα του κελιού του και να του δώσει ένα κρύο τοστ και μια κούπα τσάι. Το όνομά του ήταν Κάιλ Τζέικομπς, αλλά οι κρατούμενοι τον φώναζαν Κάιλι. Είχαν γίνει φίλοι με τον Ρέμπους τις τελευταίες εβδομάδες, καθώς ο Τζέικομπς λαχταρούσε να ακούει ιστορίες από την εποχή που ο Ρέμπους ήταν ακόμη στο τμήμα Εγκλημάτων κατά Ζωής. Ήταν γύρω στα τριάντα, με κοντά, καλοκουρεμένα μαλλιά και μεγάλα τατουάζ στα μπράτσα. Είχε δυο θείους που υπηρετούσαν στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση του Εδιμβούργου και ο Ρέμπους είχε προσποιηθεί πως ήξερε τα ονόματά τους.

«Φαίνεται πεντανόστιμο» είπε ο Ρέμπους παίρνοντας το πιάτο.
«Ό,τι καλύτερο μπορούσαμε. Τα αυγά, αν τα αφήναμε κι άλλο, θα είχαν βγάλει πόδια».
«Τελικά, τι έγινε εκεί έξω;»
«Κάποιος έκοψε τον λαιμό του Τζάκι. Τον ξέκανε».
«Και ο Τζέιμισον;»
«Αναίσθητος από την πρέζα. Έχει μια βαθιά πληγή στο μέτωπο».
«Φρόντισαν να τον εξουδετερώσουν, βασικά. Βρήκατε το όπλο;»

Ο Τζέικομπς κοίταξε τριγύρω. «Ήδη είπα περισσότερα απ’ όσα έπρεπε».

Ο Ρέμπους έκανε ένα βήμα ελπίζοντας να ρίξει μια ματιά στον διάδρομο, αλλά ο νεαρός φύλακας του έκλεισε τον δρόμο. Μια δυνατή φωνή ακούστηκε πίσω από την πόρτα του διπλανού κελιού.

«Κάνε πιο γρήγορα, ρε μαλάκα Κάιλι! Η κοιλιά μου διαμαρτύρεται από την πείνα!»

Ο Τζέικομπς άρχισε να κλείνει την πόρτα του Ρέμπους.

«Μη χάνεσαι» του είπε ο Ρέμπους.

Κάθισε στην άκρη του κρεβατιού του, ακούγοντας την πόρτα να κλειδώνει. Βάσει προγράμματος τώρα θα βοηθούσε στη βιβλιοθήκη. Του είχαν προτείνει και το σφουγγάρισμα ή τη λάντζα στην κουζίνα, αλλά η συνύπαρξη με τα βιβλία τού φάνηκε πιο δελεαστική. Η βιβλιοθήκη βρισκόταν κοντά στο νοσηλευτήριο και στις νοσηλεύτριες. Ο Ρέμπους προμηθευόταν αποκεί τακτικά εισπνευστήρες για τη ΧΑΠ του – πάντα με την προειδοποίηση να μην τους δώσει αλλού. «Μερικοί χρήστες τούς μετατρέπουν σε μπονγκ» του είχαν πει. Αν και η κάνναβη δεν ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα εκεί μέσα. Το spice και τα οπιοειδή θέριζαν εδώ και αρκετά χρόνια. Κεταμίνη, νιταζένη, θιενοδιαζεπίνη, βρομαζολάμη –ο Ρέμπους είχε χάσει την μπάλα, κάτι που δεν είχε σημασία, καθώς οι περισσότεροι φυλακισμένοι τα αποκαλούσαν απλώς «βένζο», βενζοδιαζεπίνες, και δεν τους απασχολούσαν οι δόσεις και οι συνδυασμοί τους. Η χρήση τους κρυβόταν εύκολα και δεν άφηνε εμφανή σημάδια. Από το μεσημέρι και μετά, έβλεπες τις επιπτώσεις των βενζοδιαζεπινών: αποβλακωμένα πρόσωπα πάνω σε ακίνητα κορμιά. Υπήρχαν τρεις χρήστες κεταμίνης που λόγω του εθισμού τους είχαν καταλήξει με προβλήματα στην ουροδόχο κύστη και κολοστομίες. Ήταν γνωστοί ως Σακουλάκης Ένα, Δύο και Τρία. Οι νοσηλευτές κουβαλούσαν μαζί τους πορτοκάλια, επειδή μείωναν τις παρενέργειες των συνθετικών κανναβινοειδών όπως το spice. Ο Ρέμπους είχε δει, επίσης, πολλούς αυτοτραυματισμούς, φυλακισμένους με ουλές στα χέρια, μερικές πρόσφατες και ακόμη ερεθισμένες από το ξυράφι. Κανείς δεν το συζητούσε· ήταν απλώς άλλο ένα στοιχείο της ζωής πίσω από τα κάγκελα.

Βάσει προγράμματος τώρα θα βοηθούσε στη βιβλιοθήκη. Του είχαν προτείνει και το σφουγγάρισμα ή τη λάντζα στην κουζίνα, αλλά η συνύπαρξη με τα βιβλία τού φάνηκε πιο δελεαστική. Η βιβλιοθήκη βρισκόταν κοντά στο νοσηλευτήριο και στις νοσηλεύτριες. Ο Ρέμπους προμηθευόταν αποκεί τακτικά εισπνευστήρες για τη ΧΑΠ του – πάντα με την προειδοποίηση να μην τους δώσει αλλού. «Μερικοί χρήστες τούς μετατρέπουν σε μπονγκ» του είχαν πει.

Ο Τένεντ είχε δίκιο σ’ ένα πράγμα· ο Ρέμπους δεν είχε αντιληφθεί καμία μνησικακία εναντίον του. Υπήρχε ένας τύπος, ο ΤζοΤζο Πίτερς, με τρεις φόνους στο ενεργητικό του, που φυλακίστηκε μετά από επανεξέταση μιας παλιάς ανεξιχνίαστης υπόθεσης στην οποία συμμετείχε ο Ρέμπους. Πλέον, όμως, έπασχε από άνοια, και δεν ξεμύτιζε σχεδόν από το κελί του. Οι άλλοι φυλακισμένοι κοίταζαν αν είναι καλά και του πήγαιναν γλυκά. Ο Ρέμπους είχε περάσει μια μέρα από το κελί του και ο Πίτερς τον κοίταξε με βλέμμα απλανές, μασουλώντας μια καραμέλα με τα λιγοστά δόντια που του είχαν απομείνει.

«Κανονικά, δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εδώ» είχε σχολιάσει ένας νεότερος κρατούμενος, καταφτάνοντας με μια χούφτα καραμέλες. «Στο σπίτι ή σε οίκο ευγηρίας, αν είχαν λίγη ανθρωπιά μέσα τους».

Η είδηση είχε φτάσει ως τα αυτιά του Ντάριλ Κρίστι, ο οποίος σταμάτησε τον Ρέμπους στον διάδρομο αργότερα την ίδια μέρα.

«Πιστεύεις ότι ο ΤζοΤζο θα μπορούσε να δημιουργήσει πρόβλημα;» τον είχε ρωτήσει.
«Αποκλείεται».

Ο Κρίστι έγνεψε αργά και απομακρύνθηκε, κάτω από το βλέμμα δυο φυλάκων. Ο Ρέμπους αμφέβαλλε αν θα έσπευδαν να τον σώσουν σε περίπτωση που του είχε επιτεθεί ο Κρίστι. Υπήρχε έλλειψη προσωπικού –σε όλες τις φυλακές έτσι ήταν– και οι κρατούμενοι ήταν υπεράριθμοι. Άλλες φυλακές ήταν ακόμα πιο γεμάτες, αλλά εδώ η ζωή ήταν ευκολότερη για όλους όσο ένας τύπος σαν τον Κρίστι ασκούσε κάποιον έλεγχο.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Ο Τζον Ρέμπους έβαζε μια ζωή τους πιο επικίνδυνους εγκληματίες του Εδιμβούργου πίσω από τα σίδερα. Τώρα έχει γίνει ένας από αυτούς. Καθώς νέοι σύμμαχοι και παλιοί εχθροί τον περικυκλώνουν και οι μέρες και οι νύχτες μπλέκονται μεταξύ τους, ακόμα και ο θρυλικός επιθεωρητής δυσκολεύεται να διατηρήσει την ψυχραιμία του. Μέχρι που μια δολοφονία τα μεσάνυχτα σε ένα κλειδωμένο κελί φέρνει ένα νέο μυστήριο. Λένε ότι οι παλιές συνήθειες δεν πεθαίνουν εύκολα… Αυτή όμως είναι μια υπόθεση όπου τόσο οι κρατούμενοι όσο και οι φύλακες είναι ύποπτοι, και ο καθένας έχει κάτι να κρύψει. Χωρίς το σήμα του, χωρίς εξουσία και χωρίς δίχτυ ασφαλείας, ο Ρέμπους ακροβατεί στο χείλος του γκρεμού. Αλλά πώς βρίσκεις έναν δολοφόνο σε ένα μέρος γεμάτο εγκληματίες;

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Sir Ian Rankin (Ίαν Ράνκιν) γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1960 στο Φάιφ της Σκοτίας. Σπούδασε αγγλική λογοτεχνία στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, απ’ όπου αποφοίτησε το 1982. Το 1987 κυκλοφόρησε το πρώτο μυθιστόρημά του με πρωταγωνιστή τον επιθεωρητή Ρέμπους. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε 36 γλώσσες και είναι μπεστ σέλερ στις περισσότερες ηπείρους. Έχει λάβει τέσσερα βραβεία CWA Dagger, ενώ το 2004 απέσπασε το πλέον έγκριτο αμερικάνικο βραβείο Edgar. Έχει τιμηθεί με ακαδημαϊκούς τίτλους από τα πανεπιστήμια του Αμπερτέι, του Σεντ Άντριους, του Χαλ και του Εδιμβούργου, ενώ για τις υπηρεσίες του στη λογοτεχνία τού απονεμήθηκε επίσης τιμητικός τίτλος (OBE) από τη Βασίλισσα του Η.Β, Ελισάβετ Β΄. Τον Μάρτιο του 2015 έγινε μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας του Εδιμβούργου, ο πρώτος συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας στον οποίο αποδόθηκε αυτή η τιμή, ενώ τον Ιούνιο του 2022 χρίστηκε ιππότης από τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ κατά τη διάρκεια των εορτασμών για το πλατινένιο ιωβηλαίο της. Ζει στο Εδιμβούργο με τη σύντροφό του και τους δυο τους γιους.