Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ann Cleeves «Άλμπατρος» (μτφρ. Παλμύρα Ισμυρίδου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 4 Ιουλίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Κεφάλαιο 3
Η γυναίκα είχε ανοίξει την πορτα του παλιού σπιτιού του εισπράκτορα των διοδίων προτού ακόμα αυτοί βγουν από το αυτοκίνητο. Φαινόταν να διψάει απεγνωσμένα για πληροφορίες.
«Είμαι ο επιθεωρητής Βεν», της συστήθηκε ο Μάθιου. «Από δω η αρχιφύλακας Ράφερτι».
«Χίλαρι και Κόλιν Μάρστον. Έχετε έρθει να ρωτήσετε σχετικά με το πτώμα». Η γυναίκα τούς επιθεώρησε από την κορυφή ως τα νύχια. «Είστε ντετέκτιβ. Ο συνάδελφός σας εκεί κάτω είπε ότι πρόκειται για αιφνίδιο θάνατο, αλλά ο άνθρωπος δεν πέθανε από φυσικά αίτια, έτσι δεν είναι; Δεν ήταν καρδιακή προσβολή ούτε ατύχημα, γιατί αν ήταν ατύχημα, δεν θα υπήρχε τόσο μεγάλη αναστάτωση».
«Μπορούμε να περάσουμε μέσα για να σας υποβάλουμε ορισμένες ερωτήσεις;»
«Φυσικά». Η γυναίκα παραμέρισε κι εκείνοι μπήκαν στο χολ. Στη βάση της σκάλας ήταν αφημένο ένα ζευγάρι γαλότσες και στον τοίχο κρεμόταν ένα μπουφάν δίπλα σε ένα κομψό μαύρο παλτό που φάνταζε παράταιρο μέσα σε μια αγροικία.
Η γυναίκα ήταν απροσδιόριστης ηλικίας. Τα μαλλιά της ήταν βαμμένα, σχεδόν κατάμαυρα, και το πρόσωπό της μακιγιαρισμένο.
Ο Μάθιου την έκανε γύρω στα εξήντα με εξήντα πέντε. Ήταν μια γερή, σωματώδης γυναίκα, ψηλότερη από τον άντρα που στεκόταν πίσω της στο διάδρομο. Φορούσε μαύρο παντελόνι, λευκή μπλούζα και μαύρο σακάκι· θύμιζε στον Μάθιου μεσαίο στέλεχος επιχείρησης. Το παλτό σίγουρα ήταν δικό της. Όλα αυτά έμοιαζαν αταίριαστα εκεί, στην άκρη του βάλτου.
Ο σύζυγός της φαινόταν περισσότερο ενταγμένος στο περιβάλλον της εξοχής. Ήταν ένας κοντόχοντρος άντρας και το μάλλινο πουλόβερ του τσίτωνε στην κοιλιά του. Ο Μάθιου υπέθεσε ότι είχαν εγκατασταθεί πρόσφατα στην περιοχή· είχαν την προφορά των Μίντλαντς και, άλλωστε, ο Μάθιου είχε δει τα Χριστούγεννα τους προηγούμενους ενοίκους – ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που έβγαιναν για να εισπράξουν τα διόδια και να πουν δυο κουβέντες. Ίσως η αυτόματη μπάρα τοποθετήθηκε επειδή το ζευγάρι είχε συνταξιοδοτηθεί. Ή επειδή ο ένας από τους δύο είχε πεθάνει. Σήμερα ο νους του πήγαινε διαρκώς στον θάνατο. Η γυναίκα τούς οδήγησε στο σαλόνι και ο άντρας τούς ακολούθησε. Το δωμάτιο ήταν ακατάστατο και πολύ φορτωμένο. Έδειχνε αφρόντιστο, σαν να ήταν ένα προσωρινό κατάλυμα. Ο Μάθιου αναρωτήθηκε για ποιο λόγο είχαν μετακομίσει σ’ αυτό το σπίτι. Κάθισαν όλοι, σωπαίνοντας αμήχανα προς στιγμήν, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο πάνω από ένα χαμηλό ξύλινο τραπεζάκι σε πορτοκαλιά απόχρωση.
...Στις μέρες μας οι πάντες προτιμούν να κάνουν τη δουλειά τους με εξωτερικούς συνεργάτες. Η βρετανική βιομηχανία έχει ξεπέσει. Ο τόπος μας άλλαξε, γεμίσαμε ξένους. Κάποτε γνώριζε κανείς τους γείτονές του. Πάνε αυτά, περάσανε».
Πρώτη μίλησε η Τζεν Ράφερτι, ενώ ο Μάθιου περιεργαζόταν ακόμα τον χώρο. «Θα ήθελα να επαναλάβετε τα ονόματά σας για να τα σημειώσουμε».
«Χίλαρι», είπε η γυναίκα. «Είμαι η Χίλαρι Μάρστον και από δω ο Κόλιν, ο σύζυγός μου». Η γυναίκα συνέχισε να μιλάει, κι έτσι η απορία του Μάθιου όσον αφορά την προέλευσή τους λύθηκε χωρίς να χρειαστεί να υποβάλει ερωτήσεις. «Ο Κόλιν συνταξιοδοτήθηκε νωρίς – επί της ουσίας επρόκειτο για απόλυση. Εργαζόταν στο νομικό τμήμα ενός κατασκευαστή αυτοκινήτων, όμως όλα αυτά έχουν αλλάξει πια. Στις μέρες μας οι πάντες προτιμούν να κάνουν τη δουλειά τους με εξωτερικούς συνεργάτες. Η βρετανική βιομηχανία έχει ξεπέσει. Ο τόπος μας άλλαξε, γεμίσαμε ξένους. Κάποτε γνώριζε κανείς τους γείτονές του. Πάνε αυτά, περάσανε».
Ο Μάθιου αποφάσισε να τη διακόψει. Η Τζεν ανήκε ιδεολογικά στην άκρα αριστερά και μόλις πρόσφατα είχε αρχίσει να αποδέχεται το Κόμμα των Εργατικών. Η μισαλλοδοξία την έβγαζε απ’ τα ρούχα της, και ήταν φανερό ότι τα νεύρα της είχαν ήδη τσιτωθεί. «Τι σας έφερε στο βόρειο Ντέβον;»
«Ερχόμασταν εδώ για διακοπές», απάντησε η Χίλαρι Μάρστον. «Είχαμε έρθει πολλές φορές. Αυτό είναι το κατάλληλο μέρος για να τελειώσουμε τις μέρες μας, σκεφτήκαμε. Παιδιά δεν έχουμε, και ο τόπος μας ενθουσίασε. Είναι τόσο ήσυχα και τόσο καθαρά εδώ». Παύση. «Δεν έχετε ξένους».
«Από ησυχία άλλο τίποτα εδώ», σχολίασε η Τζεν μ’ έναν ενοχλημένο τόνο τον οποίο αντιλήφθηκε μονάχα ο Μάθιου.
«Πες το ψέματα!» σχολίασε η Χίλαρι ρίχνοντας μια ματιά στον άντρα της. «Μερικές φορές ακόμα και την πολλή ησυχία την μπουχτίζεις. Το σπίτι το έχουμε νοικιάσει –προφανώς δεν διαλέξαμε εμείς αυτά τα έπιπλα–, αλλά αλλιώς το περιμέναμε και αλλιώς μας βγήκε. Το είχαμε δει καλοκαίρι και μας είχε φανεί ρομαντικό. Ο Κόλιν είναι παρατηρητής πουλιών. Ο βάλτος είναι γι’ αυτόν ο παράδεισος. Για μένα όχι. Δεν θα μείνουμε πολύ ακόμα. Παζαρεύουμε ένα σπίτι στο Μπάρνσταπλ, που έχει περισσότερη ζωή». Σώπασε για λίγο κι έπειτα πρόσθεσε: «Είναι πιο κοντά στον πολιτισμό. Και θα είναι πιο κοντά η δουλειά μου».
«Τι επαγγέλλεστε;»
«Είμαι σύμβουλος στεγαστικών δανείων σε μια τράπεζα της πόλης. Σκόπευα να βγω κι εγώ στη σύνταξη, αλλά προέκυψε αυτή η δουλειά. Είναι μερικής απασχόλησης και ο μισθός δεν μου κακοπέφτει».
Ο Μάθιου στράφηκε προς τον Κόλιν Μάρστον. «Σήμερα είχατε πάει στον βάλτο για παρατήρηση πουλιών;»
Η γυναίκα έσπευσε να απαντήσει στη θέση του άντρα της.
«Πηγαίνει κάθε μέρα», είπε πικρόχολα.
Ο Κόλιν Μάρστον την αγνόησε. Προφανώς δεν ήταν η πρώτη φορά που η γυναίκα του μιλούσε γι’ αυτόν με περιφρόνηση και ίσως εκείνος να είχε πάψει να της δίνει σημασία. «Κάνω καθημερινά καταγραφή». Μιλούσε με κρυφό καμάρι. «Η αληθινή ορνιθολογική έρευνα σχετίζεται με την τακτική καταμέτρηση των κοινών πουλιών. Δεν είμαι απλώς ένας καταμετρητής που ενδιαφέρεται για τα σπάνια είδη». Η τελευταία φράση ειπώθηκε χλευαστικά.
«Μήπως στο πλαίσιο των ερευνών σας επισκέπτεστε και την παραλία;»
«Η παραλία είναι μέρος της διαδρομής μου. Εκεί καταλήγω. Μετράω τους γλάρους στην ακτή, προχωράω προς την ενδοχώρα, στο ύψος του Σπίντριφτ, και κατόπιν επιστρέφω σπίτι από τον δρόμο των διοδίων».
Το Σπίντριφτ. Εκεί είναι το σπίτι μας. Ο Μάθιου σκέφτηκε ότι θα πρέπει να τον είχε δει να περιπλανιέται στα μέρη τους. Θυμόταν έναν άγνωστο που φορούσε το αδιάβροχο μπουφάν και τις γαλότσες που είχαν δει στο χολ και είχε κρεμασμένα στον λαιμό του ένα ζευγάρι κιάλια. Ο άνθρωπος αυτός έβγαινε έξω ό,τι καιρό κι αν έκανε.
«Ήσασταν εκεί σήμερα;» ρώτησε η Τζεν.
Ο Κόλιν Μάρστον βγήκε από το δωμάτιο. Από την ανοιχτή πόρτα ο Μάθιου τον είδε να βγάζει ένα σημειωματάριο από την εσωτερική τσέπη του μπουφάν. Ο Μάρστον επέστρεψε στη θέση του και το άνοιξε.
«Στις δώδεκα και τριάντα πέντε». Σήκωσε το βλέμμα. «Σημειώνω την ώρα σε κάθε σημείο παρατήρησης. Έχω δική μου μέθοδο. Είμαι ένας ερασιτέχνης που ασχολείται με την επιστημονική έρευνα».
Η Χίλαρι, που καθόταν σε μια πολυθρόνα στη γωνία, στριφογύρισε τα μάτια με αγανάκτηση. Ο Μάθιου σκέφτηκε ότι ο γάμος τους θα πρέπει να ήταν παράξενος, γιατί έμοιαζε να έχουν ελάχιστα κοινά μεταξύ τους. Η Χίλαρι σου έδινε την εντύπωση ότι περιφρονούσε την αγάπη του συζύγου της για τα πουλιά.
«Μήπως παρατηρήσατε κάτι ασυνήθιστο σήμερα, όταν περνούσατε από κει;» Στο δωμάτιο έπεσε σιγή. Τίποτα δεν κινούνταν. Θα φανταζόταν κανείς ότι το ζευγάρι διαισθανόταν κάποιο κίνδυνο ή, το πιθανότερο, είχε κυριευτεί από κάποιου είδους έξαψη. Ίσως αυτοί οι δυο να ήταν παθητικοί ηδονοβλεψίες, ίσως αυτό να ήταν το κοινό στοιχείο που τους κρατούσε μαζί.
«Δεν είδα κανένα πτώμα στην παραλία», είπε ο Μάρστον. «Ρώτησα τον αστυφύλακα σε ποιο σημείο βρέθηκε. Είχα περάσει από εκείνο το σημείο. Θα το είχα δει».
«Μήπως είδατε κανέναν άγνωστο εκεί γύρω; Εφόσον πηγαίνετε καθημερινά, θα γνωρίζετε τους τακτικούς περιπατητές».
Στο δωμάτιο έπεσε σιγή. Τίποτα δεν κινούνταν. Θα φανταζόταν κανείς ότι το ζευγάρι διαισθανόταν κάποιο κίνδυνο ή, το πιθανότερο, είχε κυριευτεί από κάποιου είδους έξαψη. Ίσως αυτοί οι δυο να ήταν παθητικοί ηδονοβλεψίες, ίσως αυτό να ήταν το κοινό στοιχείο που τους κρατούσε μαζί.
Ακολούθησε κι άλλη σιγή, την οποία διέκοψε ο ήχος ενός οχήματος που σταμάτησε έξω από το σπίτι. Ο Μάθιου το αναγνώρισε, ήταν το αυτοκίνητο της Σάλι Πένγκελι, της ιατροδικαστή. Η μπάρα σηκώθηκε και το αυτοκίνητο πέρασε.
«Ποιος ήταν άραγε;» Η Χίλαρι πετάχτηκε όρθια.
«Κάποιος δικός μας», είπε ο Μάθιου και στράφηκε προς τον άντρα της. «Λοιπόν, κύριε Μάρστον; Είδατε κανέναν άγνωστο;»
«Πάντοτε υπάρχουν ένα δυο άτομα τα οποία δεν γνωρίζω. Ακόμα και αυτή την εποχή υπάρχουν επισκέπτες. Δεν τους δίνω ιδιαίτερη σημασία, εκτός αν έχουν μαζί τους τον σκύλο τους και ενοχλεί τα πουλιά την ώρα που τα μετράω».
«Σήμερα όμως;» Ο Μάθιου ήταν υπομονετικός άνθρωπος.
«Θα πρέπει να είστε καλός παρατηρητής, μαθημένος να καταγράφετε την κάθε λεπτομέρεια».
