Πετεινός νοτίων προαστίων

Βρύσες

Ήταν η δεύτερη φορά που η Λουίζα Δενδρινού –το «Παγουρά» το έκρυβε– είχε προσπαθήσει να εντάξει τον Πάρι στην κοινότητα του Αττικού Κολεγίου, κάτι που θα εξασφάλιζε την επιτυχία του απώτερου σκοπού της, να τον εντάξει δηλαδή στην κοσμοπολίτικη κοινωνία των βορείων προαστίων. Το άφθονο χρήμα που συσσωρεύτηκε στο σεντούκι της οικογένειας του εργολάβου και συζύγου της Ράκη Δενδρινού τα τελευταία πέντε χρόνια, αποτέλεσμα «κλειστών» αναθέσεων δημοσίων έργων από τον αντίστοιχο φίλο υπουργό, ήταν αναγκαίο αλλά όχι ικανό διαπιστευτήριο για την είσοδο σε αυτά που η Λουίζα αποκαλούσε ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Ήθελε να σβήσει με κάθε τρόπο από τη μνήμη της αλλά και από τη σκέψη των άλλων αυτό που ανεξίτηλα θα έμενε γραμμένο στην αστυνομική ταυτότητα του άντρα της και τη δική της: Τόπος γεννήσεως: Ταμπούρια.

[…]

«Τα κοινωνικά κριτήρια, καλέ, δηλαδή πού μένουμε, τι τρώμε, πόσες οικιακές βοηθούς έχουμε και τι εθνικότητας –οι Φιλιππινέζες είναι πλέον μπανάλ–, τι μάρκα αυτοκίνητα οδηγούμε, πόσα τετραγωνικά είναι το σπίτι, αν έχουμε εσωτερική πισίνα –επειδή έχουμε δηλαδή–, καλά, δεν μιλάμε για τη συνηθισμένη την εξωτερική, πόσες φορές ταξιδεύουμε στο εξωτερικό, με ποιους κάνουμε παρέα. Τίποτε από όλα αυτά. Μμμ! Σχολείο της υψηλής κοινωνίας να σου πετύχει! Πού πάτε, ρε, χωρίς να λάβετε υπόψη σας τα κοινωνικά κριτήρια; Αυτοί εδώ αύριο θα κυβερνήσουν την Ελλάδα και δεν σας νοιάζει πώς μεγαλώνουν, σε τι περιβάλλον αναπτύσσονται;» 

Ο Ράκης κουνούσε σκεπτικός το κεφάλι. 

«Παράτα με, ρε Λουίζα, με τα κοινωνικά κριτήρια. Στα Ταμπούρια όπου μεγάλωσες η μάνα σου, η κυρα-Καλλιόπη, σ’ έδερνε με τον πλάστη όταν έλεγες τη λέξη πισίνα γιατί νόμιζε πως είναι το θηλυκό του πισινός. Και τώρα μου το παίζεις υψηλή κοινωνία! Ας μην ήτανε το κόμμα στην κυβέρνηση, και θα σου έλεγα εγώ αν τώρα θα ψαχνόμασταν για το Κολέγιο».

Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν τραγικές για την οικογένεια Παγουρά. Η Λουίζα τηλεφώνησε στην ψυχίατρό της αναφέροντάς της περιληπτικά το πρόβλημα, και εκείνη της έκλεισε πέντε απανωτά ραντεβού, όσο υπολόγιζε ότι θα της κόστιζε ένα μοντελάκι που είχε βάλει στο μάτι. Ο Ράκης, απογοητευμένος, δεν πάτησε δυο μέρες στο γραφείο, ενώ ο Τόλης, ο στενός του συνεργάτης, δεν είχε λόγια να κρύψει τη συγκίνησή του για το κακό που τον βρήκε.