Προδημοσίευση από το ποιητικό έργο του Δημήτρη Χαρίτου, Οι άφαντοι, που θα κυκλοφορήσει εντός των προσεχών ημερών από τις εκδόσεις Κίχλη.
«Hold to the now, the here, through which all future plunges to the past.»
James Joyce, Ulysses, II, 9
ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ
Ὀργιὲς ὑφάδι χλιαρὸ φθινόπωρο ὑφαίνει ὁ μπάτης
Ὥρα τῆς ἄφεσης κάθε συντέλειας
Ἀμφισημίες τοῦ νοῦ ὅπως τὰ δίχρωμα φύλλα τῆς ἐλιᾶς καὶ
τοῦ εὐκάλυπτου
Κι ἀκοῦς τὶς νύχτες τὸ τρίξιμο τῆς γῆς
Νὰ γεννάει στριφτόκλωνα ἀμπέλια καὶ σκόρπια ξωκλήσια
Μὲ τ᾽ ἀναμμένα καντήλια ἀστερισμοὺς νὰ συντροφεύουν τὴ Ζωοδόχο.
Ἔστω κι ἂν εἶναι δύσκολο ν᾽ ἀπαγκιστρώσεις
Τὸ κατάβαθο στὴν ψυχή σου τετέλεσται.
Κάθε ποὺ ἀνθίζει ὁ οὐρανός σου σύννεφα πολύσχημα
Ὡσὰν ἰδεογράμματα ἀνερμήνευτα καὶ κεντημένους ἐρωδιοὺς
Ὅμοια καὶ στὸ κορμί σου ἀνθίζουν ζείδωρα παραγγέλματα.
Βρέχει βροχὴ ἀγαθὴ καὶ διάφανη
Καὶ λάμψη ἀπὸ τὸ ρίγος τοῦ φιλιοῦ φωτίζει τὶς κρύπτες σου
Κάτω ἀπ᾽ τὶς πολύχρωμες στρώσεις φωτιᾶς ποὺ κρυσταλλώθηκε.
Ἤρεμη πιὰ ἡ γῆς ἄρχισε πάλι νὰ ὀμορφαίνει.
Πλούτισε μὲ διάσπαρτους μουσικόηχους
Ἀνδεσίτες, βασάλτες, τραχεῖτες, ρυόλιθους, αὐγίτες καὶ κεροστίλβες
Ὅλα τους παιδιὰ λαμπηδόνες τῆς ἐλαφρόπετρας.
Καὶ στὴν τραχιὰ ἐπιδερμίδα σου
Ἁλωνάκια φυτρώνουν καὶ πατητήρια
Μυρωδιὲς μούστου καὶ λιχνίσματα ἀναδεύονται
Καθὼς γυναίκα ξελογιασμένη ποὺ τὰ βροντάει
Καὶ χάνεται.
Ὥρα ἕξι τῆς ἀγάπης, ὥρα ἕξι τῆς σιωπῆς
Καὶ σὺ γούρνα τῆς δίψας στιγμὴ μὲ στιγμὴ ρουφιέσαι
Στὸ φῶς ποὺ λιγοστεύει καὶ χάνεσαι ὁλάκερη
Σὰν ἀσημένια ράχη ψαριοῦ στὸ βυθό.
Καθὼς ἡ ἑσπέρα ἀργὰ καὶ μὲ περίσκεψη
Ξεθωριάζει τὰ χρώματα τῆς ἡμέρας,
Ὅ,τι τὸ βλέμμα ἔχει ἐναποθέσει στὴ σιγουριὰ τοῦ λογισμοῦ του,
Μαντρότοιχους, σταυροθόλια, πολύθυρα κι αὐλές, χάνεται.
Στὴ θέση τους ἀραβουργήματα τρεμοπαίζουν στὸ σύθαμπο
Κι ἀπὸ μπροστά τους περνοῦν ὑψίκορμες Μινωίτισσες καὶ ἀντιλόπες
Ποὺ τὶς ἀκολουθοῦν Κάβειροι καὶ Τελχίνες
Ὁδεύοντας κατὰ τὸν Ἁι-Νικόλα τὸν Μαρμαρίτη.
Ἀνακαλέσματα καὶ ξορκισμοὶ στὸ ὄνομα κάθε ἐλπίδας ποὺ ὑπνοβατεῖ
Ἀλλιῶς τὰ δολώματα τῆς καρδιᾶς ἄχρηστα
Ἀφοῦ ὁ σεβασμὸς στὰ δυοσμαρίνια, τὴ λουίζα καὶ τὶς ἀμαρυλλίδες
Μόνο μὲ τὸ λευκὸ κράτος τοῦ ἀσβέστη ἔχει συνταίριασμα.
Ἔτσι ἄλλωστε ἐξηγεῖται ποὺ μόνο τὰ ναὶ
Κυοφοροῦνται ἔκτοτε καὶ προκόφτουν
Στὸ φῶς ἐτούτου τοῦ νησιοῦ.
Καὶ μὲ ταλανίζει τὸ ἄδικό σου, Θεέ μου·
Στὸν τόπο ἐτοῦτο τί χρειάζεται ἡ νύχτα;
«Ἐγὼ καθεύδω, καὶ ἡ καρδία μου ἀγρυπνεῖ.»
Ἆσμα Ἀσμάτων V, 2
CANTABILE
Στοὺς καιροὺς τῆς σύγχρονης συμφορᾶς
Ἔχω ἀπομείνει ἐδῶ ἔρωτας κότσυφας
Βαρδιάνος ἀμετακίνητος
Φίδι σκαλισμένο στὸν βράχο τῆς Ἔχενδρας
Νὰ μετρῶ τὶς καραβιὲς μὲ ψυχὲς ποὺ καταφθάνουν τὰ καλοκαίρια
Σὰν παραζαλισμένα ἀπ᾽ τὸ κυνήγι θηράματα
Γυρεύοντας, μὲ πυξίδες χαλασμένες, στὰ σοῦρτα φέρτα τους
Ἂν ἔχει πάντα βαθὺ σκοτάδι ἡ θάλασσα ἐτούτη
Ποὺ τὴν περιζώνει τὸ κομματιασμένο στὰ τρία νησὶ
Κι ἀκόμα, ἂν ὁ δικός μας ἥλιος εἶναι κουροτρόφος ἢ ὀψιδιανός.
Δές, ἀποκρίθηκα, τὰ χείλια τοῦ βρέφους
Κολλημένα στὸ γυμνὸ βυζὶ τῆς μάνας του
Ἐνῶ ἐκείνη μὲ χαρίεσσα κάμψη τῆς μέσης
Συνεχίζει νὰ τρυγάει ἀσύρτικο, ἀθήρι καὶ μαυροτράγανο.
Ὅλα σὲ μιὰ σφαίρα διάφανη καὶ φωτόλουστη
Ὕλη ἀέναου τοκετοῦ τῶν πάντων.
Γι᾽ αὐτὸ καὶ θὰ ἀντιδικῶ μὲ τὴ λήθη ἀνυποχώρητα
Ἀναζητώντας ἐπίμονα σημάδια τῶν ἀφάντων.
Ἀλλιῶς δὲν θά ᾽βγαζε ἀναστεναγμὸ ἡ ὑπομονή.
«Τὸ πένθος ἄφωνο κοκάλωσε τριγύρω
δὲν εἶναι τύχη ὅτι ζῶ πιὸ πέρα»
Μ. Σαχτούρης, «Δὲν εἶναι τύχη ὅτι ζῶ πιὸ πέρα»
ΝΕΚΥΙΑ
Ὁρκίζομαι, ἐγὼ ὁ ἄσαρκος, σάρκα τοῦ ἀνέμου
Ὅτι θὰ μετεωρίζομαι ὑπεράνω τῆς ράχης
Ἐτούτης τῆς αἰωνόβιας θαλασσινῆς χελώνας
Κηδεμόνας στοργικὸς τῶν παντὸς εἴδους ἀγριόχορτων
Ποὺ φυτρώνουν ἀπὸ τότε σ᾽ αὐτὴ τὴ γῆ
Νὰ κλείνονται στὸν ὕπνο τους ξέγνοιαστα
Καὶ νὰ ξυπνοῦν, ν᾽ ἀνθίζουν καὶ νὰ μαραίνονται
Κατὰ τὴν τάξη καὶ τὶς ἐντολὲς τῶν ἐποχῶν
Ὣς τὴν ἄλλη ἑωθινὴ ἑνὸς ἀπρόβλεπτου αἰώνα.
Χιλιάδων χρόνων κορμί μου
Κούφιο μέσα στὸ φῶς
Ἁπτὸ μόνο κάποιες φορὲς ἀπὸ τύχη
Ἀνάμεσα σὲ σπαράγματα διάσπαρτων κούρων
Μουρμουρίζοντας τὸ ξόρκι: καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης
Ξεφεύγοντας ἔτσι τὴν προσοχὴ τῶν Εὐμενίδων
Δεῖξε μου τοὺς τόπους καὶ τοὺς τρόπους
Ποὺ ἐσὺ ἄγγιξες νὰ σ᾽ ἀγγίξω κι ἐγώ.
Τουλάχιστον σ᾽ ἐτούτη τὴ θέρμη τῆς στιγμῆς
Ἄκουσμα κι ἀναπνοὴ δική σου
Τερέτισμα τζίτζικα
Ποὺ μὲ ταξίδεψε μέχρις ἐδῶ
Μέσ᾽ ἀπὸ λιοπύρια καὶ μελτέμια
Γιὰ νὰ πάψει νά ᾽ναι μονάχα ὄνειρο
Τούτη ἡ ἐπιμονή μου.
Μιὰς καὶ τὰ ποιήματα δὲν εἶναι ὀνειροκρίτες.
Ἀθάνατος ὁ ἄρτος τῆς φυλῆς μου
Καὶ οἱ ζωές σας ἔστω κι ἀπόμακρες
Ὀμφάλιος λῶρος τῆς δικῆς μου.
Εἶπες καὶ δάκρυσες
Κι ἔγιναν ὅλα τόσο δὰ ἕνα φύσημα τοῦ ἀπηλιώτη.
Σαντορίνη, 2005
Ἀθήνα, 2012
