«Η σονάτα των αθέατων πουλιών» του Σπύρου Πετρουλάκη (προδημοσίευση)

«Είστε έτοιμος να ξεκινήσουμε;»
«Μάλιστα, είμαι».
«Ωραία. Γνωρίζετε τι μέρα έχουμε σήμερα;»
«Ναι. Είναι Τρίτη…»
«Πόσο του μηνός;»
«Δώδεκα; Ναι, ναι, δώδεκα…»
«Τι μήνα έχουμε;»
«Απρ… ε, Μάιο νομίζω…»
«Έτος;»
«…»
«Έτος;»
«Εκεί μπερδεύομαι λίγο, με τις ημερομηνίες…»
«Δεν πειράζει, συνεχίζουμε. Θα ονομάσω τρία αντικείμενα. Όταν τελειώσω, θα σας ζητήσω να τα επαναλάβετε. Συγκρατήστε ποια είναι, γιατί θα σας ρωτήσω και αργότερα. Μπάλα, σημαία, δέντρο».
«Μπάλα, σημαία, δέντρο».
«Ωραία. Δείτε λίγο αυτό το σχέδιο με τα σχήματα στο χαρτί. Σε λίγο θα σας ζητήσω να το ζωγραφίσετε».
«Ναι. Είναι δύο πεντάγωνα που μπλέκονται…»
«Τέλεια. Τώρα, μπορείτε να επαναλάβετε τις τρεις λέξεις με οποιαδήποτε σειρά;»
«Τις λέξεις; Μπάλα… ε… τη δεύτερη δεν τη θυμάμαι… Νομίζω ότι είναι… Συγγνώμη, γιατρέ, δεν τις συγκράτησα. Μπορείτε να μου τις πείτε άλλη μία φορά;»
«Κανένα πρόβλημα, κύριε Φραγκίσκο, προχωράμε με το σχέδιο» απάντησε εκείνη, σημειώνοντας κάτι επάνω στο Mini Mental Test*.

Ο ηλικιωμένος κύριος ένιωσε πολύ άβολα, αλλά δεν ήθελε να το δείξει, και δάγκωσε τα χείλη του, εν αναμονή ενός αποτελέσματος που υποψιαζόταν πως δεν θα ήταν θετικό.

Ο ηλικιωμένος κύριος ένιωσε πολύ άβολα, αλλά δεν ήθελε να το δείξει, και δάγκωσε τα χείλη του, εν αναμονή ενός αποτελέσματος που υποψιαζόταν πως δεν θα ήταν θετικό.

Είχε περάσει λίγη ώρα από το τέλος αυτής της παράξενης εξέτασης. Τώρα ο Φραγκίσκος κοίταζε τα διπλώματα πάνω από το γραφείο, σφίγγοντας τα δάχτυλά του, όσο η γυναίκα απέναντί του έγραφε κάτι στον υπολογιστή της. Παρατήρησε τον τρόπο που τα περιποιημένα νύχια της χτυπούσαν το πληκτρολόγιο. Ο ήχος που προκαλούσαν ήταν ασύμμετρα δυνατός ενώ πατούσε τα πλήκτρα. Έπειτα, το βλέμμα του έπεσε στα γυαλιά της. Οι γωνίες όπου κατέληγε το επάνω μέρος τους την έκαναν να δείχνει κάπως αυστηρή. Όμως, όταν τα έβγαλε και του χαμογέλασε καλοσυνάτα, η εκ φύσεως ευγένειά της επανήλθε.

«Σας έγραψα μερικές βιταμίνες, τις οποίες μπορείτε να αρχίσετε να παίρνετε από αύριο, και ορισμένες εξετάσεις, που πρέπει επίσης να γίνουν σύντομα».
«Τι εξετάσεις;» ρώτησε εκείνος, που ένιωσε το στόμα του να στεγνώνει από την ταραχή.
«Η μία είναι αίματος και η άλλη μαγνητική εγκεφάλου» απάντησε η γιατρός με καθησυχαστική φωνή, γνωρίζοντας πόσο δύσκολο ήταν για τους ασθενείς να σκεφτούν την πιθανότητα του Αλτσχάιμερ.
«Μάλιστα. Θα κλείσω αμέσως ραντεβού να τις κάνω» είπε ο Φραγκίσκος και σηκώθηκε από την καρέκλα του ιατρείου. «Γιατρέ…» Ύψωσε τα μάτια του και την κοίταξε, με μεγαλύτερο κουράγιο από αυτό που είχε στην πραγματικότητα. «Τελικά, μπορεί να έχω…» Απέφυγε να χρησιμοποιήσει τη λέξη Αλτσχάιμερ, σαν να τη φοβόταν, σαν να ήθελε να την ξορκίσει.
«Δεν θέλω να σας το κρύψω, κύριε Φραγκίσκο» είπε η γιατρός με ειλικρίνεια, αλλά και με μια νότα συμπόνιας στη φωνή της. «Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις, κάποια σημάδια που μας ανησυχούν. Ωστόσο, με τις εξετάσεις θα έχουμε πιο σαφή εικόνα της κατάστασης. Μόλις πάρετε τα αποτελέσματα, τηλεφωνήστε μου για να ορίσουμε νέο ραντεβού».
«Μάλιστα. Αυτό θα κάνω» αποκρίθηκε εκείνος, προσπαθώντας να ζυγίσει τα νέα δεδομένα, που στένευαν τους δρόμους μπροστά του.
«Την επόμενη φορά, όμως, καλό θα ήταν να μην έρθετε μόνος» του είπε με έμφαση.

Ο Φραγκίσκος ένιωσε ένα σφίξιμο στο στομάχι. Η γιατρός δεν προσπαθούσε πια να κρύψει την ανησυχία της.

«Είναι απαραίτητο;» τη ρώτησε, με τη φωνή του να προδίδει και την αδυναμία του.
«Ναι» απάντησε η γιατρός με σταθερή φωνή. «Πρέπει να ενημερώσετε τους κοντινούς σας ανθρώπους. Έχετε κάποιον που μπορεί να σας στηρίξει;»
«Ε, ναι…» απάντησε ο Φραγκίσκος βιαστικά, νιώθοντας αμηχανία. «Ναι, φυσικά έχω…»
«Ωραία λοιπόν» είπε η γιατρός με ένα ελαφρύ χαμόγελο. «Προσπαθήστε να έρθετε μαζί του. Αν πάσχετε από τη νόσο, θα χρειαστείτε τη βοήθεια των δικών σας ανθρώπων. Φροντιστές τούς ονομάζουμε».
«Καταλαβαίνω, γιατρέ» μουρμούρισε βιαστικά, σταματώντας την κουβέντα πριν εκείνη προλάβει να πει κάτι περισσότερο. «Θα έρθω με κάποιον δικό μου». Και, με βαρύ βήμα, βγήκε από το ιατρείο, σκορπίζοντας γύρω του την αίσθηση της ανησυχίας και της αβεβαιότητας.

Ο Φραγκίσκος, με το βλέμμα χαμένο στο πράσινο των δέντρων, καθόταν σχεδόν ακίνητος στο παγκάκι του πάρκου. Το κελάηδισμα των πουλιών γέμιζε τον αέρα με μια γλυκιά μελωδία, που έφερνε ηρεμία στην ψυχή του. Ήταν μία από τις αγαπημένες του συνήθειες, μια μικρή όαση γαλήνης μέσα στη βοή της πόλης. Όμως, σήμερα, κάτι ήταν διαφορετικό. Έμοιαζε να μην υπάρχει ούτε αυτό το αγαπημένο του κελάηδισμα των πουλιών. Μια σκιά ανησυχίας συννέφιαζε το πρόσωπό του. Οι ερωτήσεις της γιατρού, το τεστ, οι εξετάσεις που έπρεπε να κάνει… Όλα έδειχναν προς μια κατεύθυνση γεμάτη ανασφάλεια: το Αλτσχάιμερ.

«Τελικά είναι τόσο εύκολο; Από τη μια μέρα στην άλλη να χαθώ; Να χάσω τη μνήμη μου, τις αναμνήσεις μου; Δεν γίνεται… Αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που μου έχει απομείνει. Πώς θα ζήσω;» Ο φόβος του να απαντήσει σε όλα αυτά τα τρομακτικά ερωτήματα τον κατέκλυσε σαν παγωμένο κύμα. Φαντάστηκε τον εαυτό του να περιπλανιέται χαμένος στους δρόμους, να μην αναγνωρίζει τα πρόσωπα των αγαπημένων του, να μην μπορεί να θυμηθεί ούτε το όνομά του. Μια ζωή –όση του απέμενε– χωρίς αναμνήσεις, χωρίς ταυτότητα, χωρίς νόημα. Πριν απελπιστεί τελείως, σηκώθηκε και άρχισε να περπατάει προς το σπίτι του.

* Mini Mental Test: Σύντομο τεστ που χρησιμοποιείται για την αξιολόγηση της γνωστικής λειτουργίας, κυρίως για τον εντοπισμό πιθανών προβλημάτων μνήμης και σκέψης.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

1833
Παρόλο που το δουλεμπόριο στη Μεσόγειο φθίνει, οι επιδρομές των κουρσάρων εξακολουθούν να σπέρνουν τον όλεθρο. Όταν η νιόπαντρη Κιμωλιώτισσα Φραγκιώ αιχμαλωτίζεται από τους πειρατές, οδηγείται ως σκλάβα στην Αλεξάνδρεια και όλη της η ζωή βίαια ανατρέπεται. Μέσα από τις σκιές αναζητά τη δύναμη να επιστρέψει στο φως, όμως το τίμημα είναι αβάσταχτο…

ΣΗΜΕΡΑ
«Αλτσχάιμερ; Ποτέ δεν πίστευα ότι θα μπορούσε να συμβεί σ’ εμένα. Εγώ που πάντα ήμουν δυνατός, ικανός, οργάνωνα, διηύθυνα… Πώς κατάντησα έτσι, Σοφία;»

Από τις Κυκλάδες ως την Αλεξάνδρεια του 19ου αιώνα, από τη λευκή δουλεία και τα σκοτεινά σκλαβοπάζαρα ως τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις της σύγχρονης εποχής, η Σονάτα των αθέατων πουλιών διαπερνά θάλασσες και γενιές. Μια ιστορία που εξυμνεί τη δύναμη της μνήμης και της μουσικής. Ένα μυθιστόρημα για τα αόρατα νήματα που ενώνουν τις ψυχές, ακόμα και όταν όλα μοιάζουν να χάνονται. Για τους ανθρώπους που, σαν αθέατα πουλιά, αφήνουν στο πέρασμά τους μελωδίες οι οποίες αντέχουν στον χρόνο.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Σπύρος Πετρουλάκης γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα, έχοντας ζήσει επίσης στο Ρέθυμνο και στα Χανιά από όπου και κατάγεται. Έχει δύο παιδιά, την Ειρήνη και τον Κωνσταντίνο. Είναι συνθέτης και στιχουργός και έχει συμμετάσχει σε μουσικές παραστάσεις και συναυλίες σε όλη την Ελλάδα. Τραγούδια του περιλαμβάνονται σε CD πολλών γνωστών καλλιτεχνών, ενώ έχει γράψει μουσική και τραγούδια για ντοκιμαντέρ και θεα­τρικές παραστάσεις. Ασχολείται με τη φωτογραφία (φωτογραφίες του έχουν βραβευτεί και δημοσιευτεί σε ευρωπαϊκά περιοδικά), είναι αφηγητής παραμυθιών, προπονητής και Πανελληνιονίκης στο άθλημα του Taekwondo και έχει ως χόμπι την αναρρίχηση και τις καταδύσεις. Από τις εκδόσεις Μίνωας κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά του Το παράθυρο της Νεφέλης (2014), Η εξομολόγηση (2015), H Παναγιά της φωτιάς (2016), Το τελευταίο δαχτυλίδι (2017), Αμαλία (2018), Σασμός (2019), Η νύχτα της αλήθειας (2020) καθώς και τα βιβλία του για παιδιά Στα χνάρια του κουρσάρου Μπαρμπαρόσα (2014), Ο θησαυρός του Κυβερνήτη (2015), Ο δράκος Μπουρμπουλήθρας (2016), Η συνταγή της ευτυχίας (2016) και Το αθάνατο νερό (2019).