alt

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη νουβέλα του Μιχάλη Μακρόπουλου «Η θάλασσα», που κυκλοφορεί στις 12 Ιουνίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ἀφοῦ μάθαμε ὅτι θὰ ἔφευγα, ἤμασταν ἕνα πρωὶ μόνες στὴν κουζίνα, ἐγὼ καὶ ἡ μητέρα. Ἦταν καθισμένη στὸ τραπέζι, μὲ τοὺς ἀγκῶνες ἀκουμπισμένους στὸ μουσαμά. Κάτι τῆς εἶχε μπεῖ στὸ μάτι. Τράβηξε πρῶτα μὲ τοὺς δυὸ δεῖχτες τὰ ματόφυλλα, φανερώνοντας τὸ ἀσπράδι, κι ὕστερα γύρισε τὸ πάνω ματόφυλλο, τὸ μέσα ἔξω, μὲ τὸν ἀντίχειρα καὶ τὸ δείκτη. «Βλέπεις τίποτα;» μὲ ρώτησε. Κοίταξα καλὰ καλὰ τότε μήπως φαινόταν κάτι, καὶ τὸ μόνο ποὺ εἶδα ἦταν ἐμένα, μικρὴ μὲς στὴν κόρη της, μὰ δὲν ἤμουν ἐγὼ ὁ λόγος πού ’χε δακρύσει. «Ὄχι», τῆς εἶπα· «δὲν βλέπω τίποτα». «Ἄσ’ το, δὲν πειράζει», μοῦ ’πε· «θὰ φύγει μὲ τὰ δάκρυα».

  ❈   ❈   ❈

Στὴν ὑπόγεια πόλη σβήναμε τὸ φῶς γιὰ νὰ κοιμηθοῦμε, ὅμως οἱ δημόσιοι χῶροι ἦταν ὁμοιόμορφα φωτισμένοι πάντα· οἱ ἀποχρώσεις, στὰ ροῦχα, στὰ φαγητά, στὶς κόρες τῶν ματιῶν, ἦταν μιὰ ξεπλυμένη ἀπομίμηση τῶν χρωμάτων ποὺ διατηροῦσα στὴ μνήμη μου καὶ στὰ ὄνειρά μου. Μόνο στὶς ταινίες στὸν κινηματογράφο, μὲς στὸ σκοτάδι τῆς αἴθουσας, ἔβλεπα τὰ χρώματα βαθιὰ καὶ καθαρὰ ὅπως τὰ θυμόμουν· νά, σὰν τὸ καφὲ στὸ μαντίλι ἐκείνου τοῦ κοριτσιοῦ, πού ’χε τὸ κεφάλι του ἀκουμπισμένο σ’ ἕνα τραπέζι καί, μὲ τὴ δύναμη τοῦ νοῦ μονάχα, ἢ τῆς πίστης, εἶχε κινήσει ἀπὸ μακριὰ δύο ποτήρια κι ἕνα βάζο. Θὰ μποροῦσα νὰ εἶμαι ἐγὼ τὸ κορίτσι, μέσ’ ἀπὸ τὴ δανεικὴ μνήμη τῶν εἰκόνων. Μὲ τὸ βαθύ του βλέμμα μὲ κοιτοῦσε ἀπὸ ἕνα δικό μου παρελθόν.

Τὰ μάτια τῶν κατοίκων στὴν ὑπόγεια πόλη ἔδειχναν ρηχά.

 ❈   ❈   ❈

Ἐκεῖ ποὺ κουβέντιαζα μιὰ φορὰ μὲ τὴν Ἰωάννα, μετὰ τὴ δουλειὰ στὰ θερμοκήπια, ξαφνικὰ τὴν κοίταξα κατάματα γιατὶ εἶχε σταματήσει νὰ μιλᾶ κι ἀναρωτήθηκα πῶς νὰ ἔδειχναν τὰ μάτια της στὸ φῶς τοῦ ἥλιου. Στὰ καλὰ καθούμενα, αὐτὴ ἡ ἀσήμαντη ἀπορία γέννησε μιὰ ἀβάσταχτη ἐπιθυμία, καὶ τὴ ρώτησα:

Ἡ λεπίδα τοῦ μαχαιριοῦ ἔπαιζε λιγάκι, καὶ τὴν πίεζε μὲ τὸν ἀντίχειρα στὴ βάση της γιὰ νὰ μὴν ξεφύγει καὶ τῆς πληγώσει τὸ δάχτυλο. Βλέποντάς την νὰ κρατάει ἔτσι τὸ μαχαίρι καθὼς ἔκοβε τὴν τομάτα, ξαφνικὰ ἅπλωσα τὰ χέρια μου καὶ τὰ ἔκλεισα γύρω ἀπ’ τὰ δικά της. Τὸ δέρμα της ἦταν σφιχτὸ καὶ δροσερό. 
«Ἂς φύγουμε», τῆς εἶπα.

«Ἰωάννα, σκέφτηκες ποτὲ νὰ φύγεις;».
«Ποῦ νὰ πάω;»
«Πάνω. Ἔξω».
«Ναί», μοῦ ’πε. «Τό ’χω σκεφτεῖ».
«Καὶ τὸ σκέφτεσαι ἀκόμα;»
«Τὸ σκέφτομαι συχνά· ἀλλὰ δὲν τ’ ἀποφασίζω».

Κρατοῦσε στὸ ἕνα χέρι μιὰ τομάτα καὶ στ’ ἄλλο ἕνα μαχαίρι. Οἱ τομάτες ἀπ’ τὸ θερμοκήπιο ἦταν ἄγλυκες, στεγνές, μὲ κοκκινωπὴ σάρκα ποὺ καὶ τότε ἀκόμα, ὕστερα ἀπὸ τόσα χρόνια, μὲ ἀναγούλιαζε ὅταν τὴ γευόμουν. Ἄρχισε νὰ τὴν κόβει στὴ μέση. Ἡ λεπίδα τοῦ μαχαιριοῦ ἔπαιζε λιγάκι, καὶ τὴν πίεζε μὲ τὸν ἀντίχειρα στὴ βάση της γιὰ νὰ μὴν ξεφύγει καὶ τῆς πληγώσει τὸ δάχτυλο. Βλέποντάς την νὰ κρατάει ἔτσι τὸ μαχαίρι καθὼς ἔκοβε τὴν τομάτα, ξαφνικὰ ἅπλωσα τὰ χέρια μου καὶ τὰ ἔκλεισα γύρω ἀπ’ τὰ δικά της. Τὸ δέρμα της ἦταν σφιχτὸ καὶ δροσερό. 

«Ἂς φύγουμε», τῆς εἶπα.

Οἱ ἄνθρωποι στὴν ὑπόγεια πόλη ἀγγίζονταν σπάνια, ὅμως δὲν τράβηξε τὰ χέρια της.

«Ναί», μοῦ εἶπε, «νὰ φύγουμε».

❈   ❈   ❈

Εἴχαμε πάρει μαζὶ γυαλιὰ ἀπὸ κεῖνα ποὺ φοροῦσαν οἱ συντηρητὲς τῶν πάνελ, γιατὶ τὰ μάτια μας ἦταν ἀσυνήθιστα στὸ φῶς τοῦ ἥλιου. Στὴν πλάτη εἴχαμε ἕνα σακίδιο μὲ μερικὰ ροῦχα μέσα, λίγο φαΐ, νερό. Ξημέρωνε ὅταν βγήκαμε ἔξω. Κάναμε ἕνα διστακτικὸ βῆμα ὅπως ἂν εἴχαμε κατέβει σ’ ἄλλο πλανήτη, μ’ ἄλλη βαρύτητα κι ἀτμόσφαιρα. Ἡ Ἰωάννα σήκωσε τὸ χέρι κι ἔβγαλε τὰ σκοῦρα γυαλιά. Ἔκλεισε τὰ μάτια, τὰ ξανάνοιξε. Πρωτύτερα θά ’χε βρέξει, μύριζε νωπὸ χῶμα. Ὁ ἥλιος πρόβαλε καὶ τὰ χιλιάδες πάνελ τὸν ἀνταύγασαν. Ξανάβαλε τὰ γυαλιά της – καὶ προχωρήσαμε ἀνάμεσά τους. 

❈   ❈   ❈

Ὅταν πήραμε τὸν μικρὸ ἀσφαλτόδρομο, βγάλαμε τὰ γυαλιὰ καὶ δὲν τὰ φορέσαμε ξανά. Ξετυλιγόταν φιδωτὸς ἀνάμεσα σ’ ἐγκαταλειμμένα χωράφια, ρημαγμένα κτίσματα, παρατημένα ἁμάξια ποὺ σκούριαζαν, χωρὶς λάστιχα, μὲ σπασμένα τζάμια καὶ ξεκοιλιασμένα καθίσματα. Οἱ στύλοι τοῦ ἠλεκτρικοῦ ἔγερναν δεξιὰ ἀριστερὰ καὶ κάποιοι εἶχαν γκρεμιστεῖ· πάνω στὸ δρόμο ἦταν ἕνας, μὲ μιὰ ἀγελάδα νὰ στέκεται μπροστά του καὶ νὰ διώχνει μὲ τὴν οὐρά της νωχελικὰ τὶς μύγες. Χελιδόνια φώλιαζαν στὸ κουβούκλιο ἑνὸς φορτηγοῦ καὶ πέταξαν μέσ’ ἀπὸ τ’ ἄδειο πλαίσιο τοῦ παρμπρίζ, καθὼς πλησιάζαμε. 

alt«Θὰ βροῦμε κάποιο χωριό», εἶπα. 

Φορούσαμε τὰ μόνα παπούτσια πού ’χαμε στὴν ὑπόγεια πόλη. Οἱ σόλες τους ἦταν λεπτὲς καὶ νιώθαμε στὰ πέλματά μας ὣς καὶ τὰ χαλίκια ἀκόμα. Ὁ ἥλιος μᾶς ἔκαιγε στὸ μέτωπο, τὰ μάγουλα, τὴ μύτη, τὸ σβέρκο. Καὶ δὲν εἴχαμε ἀδιάβροχα, οὔτε κανένα χοντρὸ ροῦχο.

Τὸ μεσημέρι δὲν ἀντέχαμε πιὰ καὶ καθίσαμε στὴ σκιὰ ἑνὸς πλάτανου παραμέσα ἀπὸ τὸ δρόμο. Πιὸ κεῖ ἦταν μιὰ ραγισμένη τσιμεντένια ποτίστρα γιὰ τὰ ζῶα. Στὸν πάτο, κρατοῦσε ἀκόμα λίγο λασπερὸ νερὸ ἀπ’ τὴν τελευταία βροχή. Κάργιες σηκώθηκαν στὸν ἀέρα καὶ σκόρπισαν στὰ γύρω δέντρα ἀλέθοντας μὲ τὰ κρωξίματά τους τὴ λιακάδα, ὅταν πήγαμε ὣς ἐκεῖ γιὰ νὰ ρίξουμε λίγο νερὸ στὸ ξαναμμένο μας πρόσωπο. Βγάλαμε τὰ παπούτσια μας καὶ βάλαμε τὰ φουσκαλιασμένα μας πέλματα στὸ χλιαρὸ νερό, καθισμένες πλάι πλάι στὸ χεῖλος τῆς ποτίστρας. Ἔπειτα γυρίσαμε στὸν ἴσκιο τοῦ δέντρου καὶ φάγαμε ἀπὸ τὸ φαῒ πού ’χαμε στὰ σακίδιά μας. 

«Νά δῶ τὰ πόδια σου», εἶπα στὴν Ἰωάννα.

Τά ’βαλε πάνω στὰ γόνατά μου, μὲ τὰ μπατζάκια γυρισμένα πάνω ἀπὸ τὸν ἀστράγαλο. Ἦταν κατακόκκινα καὶ πρησμένα. Πρόσεξα ὅτι τὸ δεύτερο δάχτυλο καὶ τὸ τρίτο εἶχαν σχεδὸν ἴσο μῆκος. Στὸ δεξί, στὴ βάση τοῦ μεγάλου δαχτύλου εἶχε μιὰ χοντρὴ φουσκάλα, καὶ οἱ ἀστράγαλοί της εἶχαν γρατσουνιστεῖ ἀπὸ τ’ ἀγκάθια ὥσπου νὰ βγοῦμε στὸ δρόμο. Στὰ πέλματα ὑπῆρχαν μελανιὲς ἐδῶ κι ἐκεῖ, ὅπου εἶχε πατήσει μιὰ μεγαλύτερη πέτρα, ποὺ τὴ ζούληξε μέσ’ ἀπὸ τὴ σόλα.

«Στὴ μητέρα μου ἄρεσε νὰ περπατάει ξυπόλυτη», τῆς εἶπα. «Στὶς πλάκες καὶ στὸ τσιμέντο τῆς αὐλῆς δὲν φόραγε ποτὲ παπούτσια. Τὰ πέλματά της ἦταν σκληρὰ καὶ στὰ μεγάλα δάχτυλα εἶχε κάλους σὰν κέρατο. Ὅμως εἶχαν καὶ κάτι παιδικὸ τὰ πόδια της, στὰ νύχια ποὺ ἦταν μικρὰ σὰν πετραδάκια, καὶ στὴν καμάρα». 

❈   ❈   ❈

Πλαγιάζαμε ἀγκαλιασμένες πλέον, καὶ μιὰ νύχτα –ἤμασταν στὴν ἔρημη πόλη τότε– μοῦ εἶπε: «Μίλα μου γιὰ τὸν τόπο σου». Τὸ χέρι μου στάθηκε ἀνάμεσα στὰ σκέλια της.

«Αὐτὸς εἶναι ὁ κῆπος τοῦ σπιτιοῦ μου – νά, ἡ δαμασκηνιά, ἡ κούνια, οἱ τοματιές».

Ὕστερα, δυὸ δάχτυλα ἔγιναν κοριτσίστικα πόδια κι ἀνηφόρισαν πρὸς τὸν ἀφαλό της, «Νά τ’ ἁλώνι, ἡ παλιὰ χορταποθήκη», κι ἀπὸ τ’ ἀγνάντι τοῦ στήθους της τὸ κορίτσι εἶδε βουνὰ κι ἄλλα βουνὰ παραπίσω.

«Ἐγὼ δὲν ἔχω πιὰ τόπο», μοῦ εἶπε· «τὸν σκέπασε ἡ θάλασσα· οἱ ἐλιὲς εἶναι σάπια παλιόξυλα στὸν πάτο της, καὶ στὶς ξερολιθιὲς φωλιάζουν ψάρια. Νὰ πᾶμε ὅμως στὸ σπίτι σου, ἅμα θές· νὰ τὸ δεῖς ξανά».

Φοβόμουν, ἀλλὰ εἶπα πὼς ἤθελα. 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μηνά Στραβοπόδη «Συμπληγάδες αξιών» το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ναι, το ξέρω! Δεν έπρεπε να σκοτώσω. Μα έπρεπε να σκοτώσω. Ξέρω, δεν είνα...

«Χάλκινο δάκρυ φτερωτό» της Ειρήνης Ευφραιμίδη (προδημοσίευση)

«Χάλκινο δάκρυ φτερωτό» της Ειρήνης Ευφραιμίδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ειρήνης Ευφραιμίδη «Χάλκινο δάκρυ φτερωτό» το οποίο κυκλοφορεί στις 10 Ιουνίου από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Αυτό τελειώνει εδώ. Άλλο δεν θα πάρεις από μας». Το υποσχέ...

«Η φωνή στα χέρια της» της Ντορίνας Παπαλιού (προδημοσίευση)

«Η φωνή στα χέρια της» της Ντορίνας Παπαλιού (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το νέο μυθιστόρημα της Ντορίνας Παπαλιού «Η φωνή στα χέρια της» το οποίο κυκλοφορεί στις 17 Ιουνίου από τις εκδόσεις Ίκαρος. Στο τέλος της ανάρτησης η playlist του βιβλίου, από την Ντορίνα Παπαλιού.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Παρουσίαση βιβλίου-εκδήλωση: «Τι δημοκρατίες θα υπάρχουν το 2050;» του Γιώργου Σιακαντάρη

Παρουσίαση βιβλίου-εκδήλωση: «Τι δημοκρατίες θα υπάρχουν το 2050;» του Γιώργου Σιακαντάρη

Την Τετάρτη 19 Ιουνίου παρουσιάζεται το νεο βιβλίο του Γιώργου Σιακαντάρη «Τι δημοκρατίες θα υπάρχουν το 2050; – Μεταδημοκρατία, μεταπολιτική, μετακόμματα» (εκδ. Αλεξάνδρεια) στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων.

Επιμέλεια: Book Press

Οι εκδόσεις Αλεξάνδρεια σας προσκαλούν στην παρο...

«Lacrima: το υφαντό των δακρύων» της Καρολίν Γκιγελά Ενγκιγέν (κριτική) – Ένα νυφικό ως κοινωνικό σχόλιο σε μια έξοχη παράσταση

«Lacrima: το υφαντό των δακρύων» της Καρολίν Γκιγελά Ενγκιγέν (κριτική) – Ένα νυφικό ως κοινωνικό σχόλιο σε μια έξοχη παράσταση

Για την παράσταση της Καρολίν Γκιγελά Ενγκιγέν [Caroline Guiela Nguyen] «Lacrima: το υφαντό των δακρύων» που παρουσιάστηκε στο φετινό Φεστιβάλ Αθηνών/Επιδαύρου. Κεντρική εικόνα: © Jean-Louis-Fernandez.

Γράφει ο Νίκος Ξένιος 

...
Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μηνά Στραβοπόδη «Συμπληγάδες αξιών» το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ναι, το ξέρω! Δεν έπρεπε να σκοτώσω. Μα έπρεπε να σκοτώσω. Ξέρω, δεν είνα...

«Μικρές δοκιμές» του Αντώνη Μακρυδημήτρη (προδημοσίευση)

«Μικρές δοκιμές» του Αντώνη Μακρυδημήτρη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του ομότιμου καθηγητή ΕΚΠΑ Αντώνη Μακρυδημήτρη «Μικρές δοκιμές», το οποίο θα κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Το μείζον πρόβλημα στην εποχή μας έχει ...

«Αποστολή στο Βερολίνο» του Λεν Ντέιτον (προδημοσίευση)

«Αποστολή στο Βερολίνο» του Λεν Ντέιτον (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το κατασκοπικό μυθιστόρημα του Λεν Ντέιτον [Len Deighton] «Αποστολή στο Βερολίνο» (μτφρ. Αντώνης Καλοκύρης), το οποίο κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Μάλλον φέρνουν κ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

Πατέρας και γιος: 5 σπουδαία μυθιστορήματα για μια δύσκολη σχέση

Πατέρας και γιος: 5 σπουδαία μυθιστορήματα για μια δύσκολη σχέση

Σύμμαχοι, ενίοτε κι αντίπαλοι. Αγαπημένοι, μα κάποιες φορές σε άλλο μήκος κύματος. Με αφορμή την Ημέρα του Πατέρα (16 Ιουνίου) επιλέξαμε πέντε βιβλία που βρίσκονται σε κυκλοφορία και αναδεικνύουν την πολυπλοκότητα και την ουσιαστική δύναμη που φέρει ο πατέρας ως ρόλος και ως υπόσταση. Κεντρική εικόνα: ο Φίλιπ Ροθ με...

10 κλασικά λογοτεχνικά έργα που έφεραν στο φως τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία

10 κλασικά λογοτεχνικά έργα που έφεραν στο φως τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία

Τα τελευταία χρόνια, η κουίρ λογοτεχνία έχει ανανεωθεί με σύγχρονους εκπροσώπους όπως ο Όσεαν Βουόνγκ ή η Κάρμεν Μαρία Ματσάδο. Εάν αναζητούσαμε, όμως, τις βάσεις ενός κουίρ λογοτεχνικού Κανόνα θα έπρεπε να πάμε πιο πίσω, σε κάποια βιβλία καθοριστικά για την ομοερωτική λογοτεχνία αλλά και για τη λογοτεχνία γενικότερ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ