Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του Γιάννη Λειβαδά, «Το σύμπλεγμα του Λαοκόοντα – Έτερο πύραμα γραφής 1997-2010», που κυκλοφορεί στις 18 Ιουλίου από τις εκδόσεις Πανοπτικόν.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Κάποιες φορές όντας κανείς εξαγορασμένος από την αίσθηση πως επαφίεται στη συμφορά του, αισθάνεται πως το τίποτα που διαθέτει συμβάλει εμπράκτως σε κάποια συγκριτική μεταφυσική.
Όταν γράφεις δεν ανήκεις πουθενά, δεν πιστεύεις σε τίποτα. Καρφώνεις του φέρετρού σου τις σανίδες. Η καταστροφή είναι η μόνη βιώσιμη καριέρα. Τα υπόλοιπα είναι λίπασμα. Νέοι καλλιτέχνες και διανοητές ευδοκιμούν.
Εντούτοις, πριν απ’ αυτή την παραδοχή πρέπει να ειπωθούν ορισμένα πράγματα, κι αυτά όχι κάπου, αλλά εκεί όπου μπορούν να ακουστούν λες και δεν τα ξεστομίζει κανείς: εκεί όπου τα ισχύοντα είναι ανθεκτικά στην αποσύνθεση. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς μου, κάθε πολιτισμικό σύστημα λειτουργεί πίσω από την πλάτη μου. Ως εκ τούτου, έχοντας ρίξει στο ποτήρι μου αρκετό ουίσκι ώστε να πίνω για είκοσι δύο λεπτά απερίσπαστος, αποσύρθηκα στη μη κατειλημμένη ιδιωτική μου ζωή, ώστε να λύσω το αίνιγμα της πλάτης πίσω από την οποία συμβαίνουν κάποια πράγματα, κάπως διαφορετικά από τα αλληλοσυνδεόμενα. Η παρουσία μου σ’ αυτό το μισό εμπριμέ, μισό ριγωτό, δωμάτιο με τις χαλασμένες πετούγιες στον δεύτερο όροφο ενός ξενοδοχείου όπου πληρώνει κανείς βάζοντας πλάτη για την επίλυση κάποιου ζητήματος, δεν αποτελούσε έκπληξη. Κάτω από το τρίχωμα της κεφαλής μου βρίσκεται ο χαρακτήρας που θηλάζει τη συνείδηση από τον ζεστό μου εγκέφαλο με αργό και παραδειγματικό τρόπο. Κάτω απ’ τη φυράδα της πόρτας περνά με επιδεξιότητα ένα μπιλιέτο του οποίου το σημείωμα με ενημερώνει πως είμαι αυτός που το έλαβε από λάθος εφόσον αλλιώς με ονομάζει και μου γνωστοποιεί κάποιο ραντεβού στο οποίο δεν πρέπει επουδενί να λησμονήσω να εμφανιστώ εάν θέλω εντέλει να κλείσω μια συμφωνία με κάποιον ο οποίος εμπορεύεται αποξηραμένα φρούτα. Τρώω τη σκόνη κάθε επόμενης σκέψης προτού την καταγράψω, με το βλέμμα μου έως ενός σημείου εφαπτόμενο με το πάτωμα και την παρυφή του λεπτού τάπητα καθώς ένα καταπραϋντικό υπέρβαρο φως επικάθεται πάνω τους ως υπόλειμμα κάποιας μαζικής και βίαιης απόρριψης η οποία διαχέεται γλιστρώντας κάτω από την πόρτα. Εξαρτώμαι πράγματι από τη γονιμότητα που είμαι σε θέση να δημιουργήσω σε σχέση με ένα ίχνος επιβίωσης στην παρούσα επιδεινούμενη επιφάνεια· εκτός επιφάνειας τελώ υπό νύξεις. Λαμβάνοντας υπόψη το πλαίσιο αυτής της περίστασης, αρνούμενος να δώσω στην καταπιωμένη μου γλώσσα προοπτική, γίνομαι ο πλέον διαθέσιμος και κατανυκτικός αφηγητής.
*
Όταν γράφεις δεν ανήκεις πουθενά, δεν πιστεύεις σε τίποτα. Καρφώνεις του φέρετρού σου τις σανίδες. Η καταστροφή είναι η μόνη βιώσιμη καριέρα. Τα υπόλοιπα είναι λίπασμα. Νέοι καλλιτέχνες και διανοητές ευδοκιμούν. Μυρωδιά απορρυπαντικού μπαίνει απ’ το παράθυρο, πράκτορες καθαρίζουν τα όπλα τους, μητέρες νταντεύουν τα παιδιά τους. Το άνοιγμα των ανθών. Στο ασβεστωμένο νεκροταφείο του Λαράς οι άνεμοι από τον Ατλαντικό λυσσομανάνε με τα καρφιά και τις τσιμπίδες των οιωνών που πέρασαν σε αχρησία.
