Το μυθιστόρημα του Δημήτρη Σωτάκη «Μισή καρδιά» (εκδ. Κέδρος) τιμήθηκε με το Βραβείο «Μεσόγειος» ξένης λογοτεχνίας 2025 (Prix Méditerranée Étranger) για τη γαλλική έκδοσή του.
Επιμέλεια: Book Press
Το Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2025, στη γαλλική πόλη Περπινιάν, o Δημήτρης Σωτάκης τιμήθηκε με το σημαντικό Βραβείο «Μεσόγειος» ξένης λογοτεχνίας 2025 (Prix Méditerranée Étranger) για τη γαλλική έκδοση του μυθιστορήματός του Μισή καρδιά (Demi-cœur, εκδ. Intervalles, μετάφραση: Françoise Bienfait), σε μια λαμπρή τελετή, παρουσία της λογοτεχνικής σκηνής της πόλης και της κριτικής επιτροπής του Centre Méditerranéen de Littérature.
Προηγήθηκε η παρουσίαση του μυθιστορήματος Demi-cœur στο Παρίσι, την Πέμπτη 16 Οκτωβρίου, στο Bιβλιοπωλείο L'arbre à lettres, όπου ο συγγραφέας συνομίλησε με τους γάλλους αναγνώστες.
Το Prix Méditerranée δημιουργήθηκε το 1984 από το Centre Méditerranéen de Littérature (CML) και επιβραβεύει μεταφρασμένα στα γαλλικά έργα που παρουσιάζουν κάθε χρόνο τους λογοτεχνικούς κόσμους της Mare Nostrum, αντικατοπτρίζουν την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά της Μεσογείου και αποκαλύπτουν τη σημασία της σύγχρονης λογοτεχνίας στην περιοχή. Το βραβείο έχει απονεμηθεί στο παρελθόν σε λογοτέχνες όπως ο Ουμπέρτο Έκο, ο Αντόνιο Ταμπούκι και ο Άμος Οζ.
Η κριτική επιτροπή του Βραβείου, που αποτελείται από διακεκριμένους συγγραφείς και μέλη της Γαλλικής Ακαδημίας, αναγνώρισε τη λογοτεχνική ποιότητα και το βάθος του έργου του Δημήτρη Σωτάκη, το οποίο καταφέρνει να συνδυάσει τα υπαρξιακά και κοινωνικά ζητήματα με μια αφήγηση γεμάτη αλήθεια και συναισθηματική ένταση.
Στη Μισή καρδιά, το πέμπτο μεταφρασμένο στα γαλλικά έργο του Δημήτρη Σωτάκη, ένας άντρας ανακαλύπτει τυχαία, σε μια φωτογραφία, κάποιον με τον οποίο μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό, έναν πραγματικό σωσία του. Ξεκινάει την αναζήτησή του, ψάχνοντας μια λογική εξήγηση σ' αυτό το μυστήριο. Τι μπορεί να συμβαίνει; Ποια μυστικά κρύβονται πίσω από αυτή την παράξενη ιστορία;
Η Μισή καρδιά είναι ένα μυθιστόρημα για τις πιο κρυφές μας επιθυμίες, για όσα δεν τολμάμε να ομολογήσουμε ούτε στον ίδιο μας τον εαυτό. Ένα παιχνίδι με την ίδια τη ζωή, που κυλάει με τους δικούς της ρυθμούς μπροστά απ' τα έκπληκτα μάτια μας.
