Ο Στίβεν Κινγκ είναι ένας από τους πλέον επιδραστικούς και αγαπητούς συγγραφείς τρόμου. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από πενήντα γλώσσες και έχουν εμπνεύσει μια πληθώρα από κινηματογραφικές διασκευές.
Επιμέλεια: Book Press
Σε μια συνέντευξή του στο περιοδικό Rolling Stone, ο Κινγκ φάνηκε αρκετά σκεπτικός όσον αφορά στις ταινίες που είναι βασισμένες στο έργο του. «Οι ταινίες δεν σήμαιναν ποτέ τόσα πολλά για εμένα. Οι ταινίες είναι οι ταινίες. Απλώς τις φτιάχνουν κάποιοι άλλοι. Αν είναι καλές, υπέροχα. Αν δεν είναι καλές, τότε δεν είναι καλές. Αλλά τις θεωρώ κατώτερες από τη μυθοπλασία, από τη λογοτεχνία, και επίσης τις θεωρώ και πιο εφήμερες.»
Μέσα στα χρόνια, ο Αμερικανός δημιουργός έχει αποκηρύξει δημόσια πολλές απ’ τις ταινίες που αποπειράθηκαν να μεταφέρουν το όραμά του στη μεγάλη οθόνη. Ακολουθούν οι σκέψεις του για τις πέντε λιγότερο αγαπημένες διασκευές των βιβλίων του.
Τα βιβλία του Κινγκ κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.
Με τα δικά του λόγια:
Η λάμψη (1980), του Στάνλεϊ Κιούμπρικ
«Νομίζω ότι η Λάμψη είναι μια όμορφη ταινία και φαίνεται καταπληκτική και, όπως έχω ξαναπεί, είναι σαν μια μεγάλη, όμορφη Κάντιλακ χωρίς κινητήρα μέσα της. Στην ταινία, δεν υπάρχει τραγωδία γιατί δεν υπάρχει πραγματική αλλαγή. Η άλλη πραγματική διαφορά είναι ότι στο τέλος του βιβλίου μου το ξενοδοχείο ανατινάζεται και στο τέλος της ταινίας του Κιούμπρικ το ξενοδοχείο παγώνει».
Πύρινη οργή (1984), του Mark L. Lester
«Η Πύρινη οργή είναι μία από τις χειρότερες ταινίες, παρόλο η ιστορία της είναι πολύ κοντά σε αυτή που έγραψα εγώ. Αλλά ο τρόπος με τον οποίον παρουσιάζεται είναι άνοστος· είναι σαν τον πουρέ. Κάποια από τα ειδικά εφέ που χρησιμοποιούνται στην ταινία δεν έχουν το παραμικρό νόημα για μένα».
Ο δρομέας (1987), του Paul Michael Glaser
Ο συγγραφέας προσπάθησε να πείσει τους παραγωγούς να μην χρησιμοποιήσουν το όνομά του στη διαφημιστική καμπάνια της ταινίας. «Ήταν πέρα από τις δυνάμεις μου. Δεν είχα καμία ανάμειξη με τη δημιουργία της ταινίας… δεν έχει πολλά κοινά με το μυθιστόρημά μου, πέρα από τον τίτλο».
Νυχτερινή βάρδια (1990), του Ralph S. Singleton
Μιλώντας για τις διασκευές που μισούσε περισσότερο, ο Κινγκ σχολίασε: «Να το πω κι αυτό; Υπάρχουν αρκετές ταινίες που όταν τις βλέπω θέλω να κάνω, πώς να το πούμε, εμετό. Μία από αυτές είναι η Νυχτερινή βάρδια, που γυρίστηκε κάποια στιγμή τη δεκαετία του ‘80. Είναι μια πολύ φτηνή ταινία».
Ονειροπαγίδα (2003), του Lawrence Kasdan
«Τις περισσότερες φορές, οι ταινίες καταλήγουν να έχουν έστω ένα ενδιαφέρον πράγμα να πουν. Πού και πού, όμως, υπάρχουν και οι απόλυτες καταστροφές, όπως η Ονειροπαγίδα, έτσι δεν είναι;»
