«Ένας άντρας που τον έλεγαν Όττο», μια ταινία του Μαρκ Φόρστερ (κριτική)

Το ταλέντο του Τομ Χανκς και η ικανότητα του Μαρκ Φόρστερ στην πραγματοποίηση μιας πιστής διασκευής του μυθιστορήματος του Φρέντρικ Μπάκμαν «Ένας άντρας που τον λένε Ούβε» (μτφρ. Γιώργος Μαθόπουλος, εκδ. Κέδρος) επιβεβαιώνουν τη δύναμη της κλασικής συνταγής του απλού, feel good κινηματογράφου.

Γράφει ο Αντώνης Κάπας

Ο Όττο (Τομ Χανκς) είναι ένας αντικοινωνικός και οξύθυμος ηλικιωμένος άντρας ο οποίος βρίσκεται σε περίοδο μεγάλης θλίψης και πένθους μετά από τον θάνατο της γυναίκας του. Η στενάχωρη κατάστασή του τον φέρνει στα πρόθυρα της αυτοκτονίας, μέχρι που καταφτάνουν οι καινούργιοι γείτονές του, ένα ζευγάρι με δύο παιδιά, που συχνά άθελά τους βάζουν τέλος στα σχέδιά του. Ο Όττο αρχικά αντιμετωπίζει τους νεοφερμένους σαν όλους τους άλλους γείτονές του, με δυσπιστία και αντιπάθεια, αλλά σιγά σιγά αναπτύσσει στενή φιλία μαζί τους, καθώς ανακαλύπτουμε σταδιακά το παρελθόν του και τους λόγους για τους οποίους έχει γίνει σκληρός και κακότροπος.

Ο Μαρκ Φόρστερ καταφέρνει να το κάνει με φρεσκάδα και ακρίβεια, έτσι που το αποτέλεσμα που προκύπτει να είναι απροσδόκητα εντυπωτικό.

Η πλοκή της ταινίας δεν έχει τίποτα το πρωτότυπο ή το αντισυμβατικό, και το ίδιο ισχύει για την σκηνοθεσία της. Πρόκειται για μια απλή ταινία που έχει για κύριο στόχο να συγκινήσει και να ευχαριστήσει. Αν και η ιδέα του αντικοινωνικού ηλικιωμένου που μαθαίνει να δέχεται την αγάπη των άλλων είναι μια ιστορία που την έχουμε ξαναδεί σε διάφορες παραλλαγές («Καλύτερα δεν γίνεται» κ.ά.), ο Μαρκ Φόρστερ καταφέρνει να εκτελέσει ολόσωστα τη συνταγή, με φρεσκάδα και ακρίβεια, έτσι που το αποτέλεσμα που προκύπτει να είναι απροσδόκητα εντυπωτικό.

Μέσα από τη σχέση του Όττο με τους γείτονές του (καινούργιους που τώρα γνωρίζει και παλιούς με τους οποίους ξανασυνδέεται) αναπτύσσεται μια ιστορία για τη φιλία, το πένθος και τις δυσκολίες τον ηλικιωμένων, που επιτείνονται από τα προβλήματα υγείας και την αδιαφορία των θεσμών. Εν κατακλείδι, το Ένας άντρας που τον έλεγαν Όττο είναι μια ταινία συγκινητική και μεστή, που μας υπενθυμίζει ότι δίπλα μας υπάρχουν άνθρωποι που μια χειρονομία μας θα ήταν αρκετή για να τους βγάλει από την απομόνωση και τη μοναξιά.