Η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση προτείνει δύο ντοκιμαντέρ βασισμένα σε θεατρικές παραστάσεις της: ένα στο You Tube κανάλι του Ιδρύματος και ένα στον θερινό κινηματογράφο «Στέλλα». Κεντρική εικόνα: Η Μαρία Διακοπαναγιώτου από την παράσταση «Όρνιθες» του Νίκου Καραθάνου.
Επιμέλεια: Book Press
Προβάλλεται ήδη και μέχρι και τις 20 Ιουνίου στο YouTube Channel του Ιδρύματος Ωνάση η παράσταση «Babybird Babybird» σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μπαμπίλη, ενώ από την Πέμπτη 17 Ιουνίου, στον θερινό κινηματογράφο «Στέλλα» [Τενέδου 34, Φωκίωνος Νέγρη, Κυψέλη] θα έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε το μυθοπλαστικό ντοκιμαντέρ «Όρνιθες (ή πώς να γίνεις πουλί)» του Μπάμπη Μακρίδη.
«Βabybird Βabybird»
«Γιατί (δεν) κάνουμε παιδιά;» Υποψήφιοι γονείς, μια νέα μητέρα, μια μαία, μια δημογράφος, μια κοινωνιολόγος, ένας νευροεπιστήμονας και μια youtuber-ακτιβίστρια ενάντια στις γεννήσεις παίρνουν θέση στην πιο σέξι οντολογική ερώτηση και σε μια παράσταση-ντοκιμαντέρ για την περίπλοκη σχέση της ερωτικής μας ζωής με την αναπαραγωγική μας δυνατότητα.
Ένα εργαστήριο γενετικής, τέσσερις ειδικοί, κάποιοι πελαργοί και όλοι οι θεατές θα βρεθούν στη Μικρή Σκηνή της Στέγης μέσω του YouTube Channel του Ιδρύματος Ωνάση, για ένα ζήτημα που απασχολεί όλους, αλλά ελάχιστοι το αγγίζουν χωρίς εθνικιστικές κορόνες. «Οραματίζομαι το μέλλον» σημαίνει μιλώ για τους ανθρώπους του μέλλοντος. Στην Ευρώπη των τελευταίων δεκαετιών, ωστόσο, όλο και λιγότεροι άνθρωποι γεννούν όλο και λιγότερα παιδιά. O σκηνοθέτης Δημήτρης Μπαμπίλης και τέσσερις ειδικοί –μη επαγγελματίες ηθοποιοί– αναρωτιούνται: Γιατί να κάνουμε παιδιά; Αξίζει να το συζητάμε; Τι δείχνουν οι αριθμοί; Σταμάτησαν οι άνθρωποι να κάνουν σεξ; Μήπως όλο και περισσότεροι επιλέγουν να μην αποκτήσουν απογόνους; Πόσο ελεύθερη είναι αυτή η επιλογή; Πώς οι κοινωνικές κατασκευές εμπλέκονται με τις βιολογικές παρορμήσεις; Κι αν όντως έχουμε «πληθυσμιακό έλλειμμα», γιατί διώκονται όσοι μετακινούνται για μια καλύτερη ζωή;
Γιατί να κάνουμε παιδιά; Τι δείχνουν οι αριθμοί; Σταμάτησαν οι άνθρωποι να κάνουν σεξ; Μήπως όλο και περισσότεροι επιλέγουν να μην αποκτήσουν απογόνους; Πόσο ελεύθερη είναι αυτή η επιλογή; Πώς οι κοινωνικές κατασκευές εμπλέκονται με τις βιολογικές παρορμήσεις; Κι αν όντως έχουμε «πληθυσμιακό έλλειμμα», γιατί διώκονται όσοι μετακινούνται για μια καλύτερη ζωή;
Η δημιουργική ομάδα του ΑΠΑΡÄΜΙΛΛΟΝ συνθέτει μια παράσταση τεκμηρίωσης (documentary theater), ερευνώντας τις έννοιες και τα ζητήματα της «υπογεννητικότητας», του «υπερπληθυσμού», της μητρότητας ως συνειδητής προσωπικής επιλογής, της διακοπής κύησης, των προγεννητικών ελέγχων και των κρατικών πολιτικών πρόνοιας. Χρησιμοποιώντας συνεντεύξεις, στατιστικές, προσωπικές μαρτυρίες και επιστημονικές μελέτες, εχεμύθεια και χιούμορ, παρεμβαίνουν σε μια συζήτηση που έως τώρα μονοπωλείται από ηθικό πανικό και ρητορικές περί κινδύνων «αλλοίωσης του έθνους».
H παράσταση είναι μέρος του φεστιβάλ της Στέγης FUTURE N.O.W., στο οποίο καλλιτέχνες προερχόμενοι από διάφορα πεδία (θέατρο, περφόρμανς, εικαστικά) αποκωδικοποιούν το μέλλον ως παρόν. Είχε προγραμματιστεί για τον Νοέμβριο του 2020 στη Μικρή Σκηνή της Στέγης, αλλά τελικά λόγω πανδημίας ανέβηκε για λίγες μέρες τον Απρίλιο στο YouTube του Ιδρύματος Ωνάση, ως ένα νέο είδος που φλερτάρει με τον κινηματογράφο, σε εκδοχή ειδικά σχεδιασμένη για το ψηφιακό περιβάλλον. Αυτή είναι μια πολύ καλή στιγμή να (ξανα)δούμε το Βabybird Βabybird.
➸ Θα παραμείνει διαθέσιμο έως την Κυριακή 20 Ιουνίου ως αντίδοτο στον σκοταδισμό.
«Όρνιθες
(ή πώς να γίνεις πουλί)»
Μια αξέχαστη παράσταση έγινε αφορμή για ταινία. Oι Όρνιθες (ή πώς να γίνεις πουλί) του Μπάμπη Μακρίδη προσγειώνονται στον θερινό κινηματογράφο Στέλλα στην Κυψέλη.
Μια νέα πτήση για την ταινία Όρνιθες (ή πώς να γίνεις πουλί) του Μπάμπη Μακρίδη αρχίζει. Οι Όρνιθες σπάνε το «αβγό» τους και συναντούν για πρώτη φορά το ζωντανό κοινό στην Ελλάδα. Το μυθοπλαστικό ντοκιμαντέρ του Μακρίδη έχει ταξιδέψει σε φεστιβάλ στο εξωτερικό. Είναι η πρώτη ελληνική ταινία που έκανε πρεμιέρα στο διαδίκτυο, στο πρώτο lockdown του 2020, με πάνω από 60.000 θεατές τις φορές που παρουσιάστηκε στο YouTube Channel του Ιδρύματος Ωνάση και στη συνέχεια στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Προβλήθηκε στη διακεκριμένη διεθνή πλατφόρμα MUBI. Είναι υποψήφια για Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ταινίας Τεκμηρίωσης (Ντοκιμαντέρ) και Βραβείο Ήχου στα βραβεία Ίρις 2021 της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Από την Πέμπτη 17 Ιουνίου στις 22:30 και για λίγες μέρες, οι Όρνιθες προσγειώνονται μετά από ενάμιση χρόνο «πτήσης» στον φυσικό τους χώρο, στη μεγάλη οθόνη, και μας καλούν στο ποιητικό τους ταξίδι. Η πρώτη κινηματογραφική ταινία σε παραγωγή του Ιδρύματος Ωνάση κάνει μια επίδειξη ελευθερίας, σαν αυτή που μόνο τα πουλιά μπορούν να βιώσουν, στον θερινό κινηματογράφο Στέλλα στην Κυψέλη. Όπως αναφέρει και η εφημερίδα Guardian στην κριτική της για την ταινία, πρόκειται για «ένα ποιητικό και ουτοπικό μανιφέστο για αυτοαπελευθέρωση εμπνευσμένο από το έργο του Αριστοφάνη».
Οι Όρνιθες του κινηματογραφιστή Μπάμπη Μακρίδη είναι μια ταινία για την πτήση και την πτώση, για την ανθρώπινη ανάγκη να πετάμε, για τον φόβο του ύψους, τον ίλιγγο, την ουτοπία, την ελευθερία, τους θεούς και τον άνθρωπο.
Οι Όρνιθες του κινηματογραφιστή Μπάμπη Μακρίδη –δημιουργού του L (Sundance Film Festival 2012) και του Οίκτου (Pity, Sundance Film Festival 2018, Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2019)– είναι μια ταινία για την πτήση και την πτώση, για την ανθρώπινη ανάγκη να πετάμε, για τον φόβο του ύψους, τον ίλιγγο, την ουτοπία, την ελευθερία, τους θεούς και τον άνθρωπο. Πρόκειται για μια υβριδική ταινία, στα όρια του ντοκιμαντέρ, της μυθοπλασίας και της πολιτικής φαντασίας.
Η ταινία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα τον Ιανουάριο του 2020 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ρότερνταμ (Ολλανδία) και πανελλήνια πρεμιέρα στο YouTube Channel του Ιδρύματος Ωνάση, με χιλιάδες θεατές να «συντονίζονται» με το πέταγμα των πουλιών. Στη συνέχεια, παρουσιάστηκε σε διάφορα φεστιβάλ ανά τον κόσμο: Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, BelDocs (Σερβία), Shanghai IFF (Κίνα), Molodist (Ουκρανία), New Horizons (Πολωνία), Valencia FF (Ισπανία), Indiecork (Ιρλανδία).
Η ταινία εμπνέεται από τον αρχετυπικό μύθο του Αριστοφάνη και των Ορνίθων, την ομώνυμη παράσταση του Νίκου Καραθάνου και τους συντελεστές της, κινηματογραφώντας τους εκτός σκηνής, σε πραγματικούς χώρους και φυσικά τοπία – από τα λιβάδια ηφαιστειακής λάβας στην Ισλανδία έως τα υψίπεδα της Παταγονίας και από την Times Square έως τις πυραμίδες της Αιγύπτου. Τα πάντα συμβαίνουν σε ένα σύμπαν ρευστής «καθημερινότητας», ανάμεσα σε ανθρώπους του θεάτρου, ορνιθολόγους και θυμόσοφους ερημίτες, που –όλοι τους– ονειρεύονται πως πετούν.
Ένα φιλμ-εγχειρίδιο φυγής, μια ταινία για την παρατήρηση των πουλιών, όπου τα πουλιά είναι στην πραγματικότητα άνθρωποι.
