ilias giannakakis kentriki

Ένα ντοκιμαντέρ για τη μεταφορά της Εθνικής Βιβλιοθήκης από το Βαλλιάνειο Μέγαρο της Πανεπιστημίου, στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, όταν συνεχίζει να προβάλλεται για δεύτερο Σαββατοκύριακο στον κινηματογράφο Δαναό, με τα εισιτήρια να είναι σχεδόν εξαντλημένα, αυτό αποτελεί είδηση και μια καλή αφορμή να κουβεντιάσουμε με τον σκηνοθέτη της Μεταφοράς, τον Ηλία Γιαννακάκη.

Του Κώστα Αγοραστού

Θα θέλαμε να μας πείτε πώς γεννήθηκε η ιδέα της δημιουργίας ενός ντοκιμαντέρ για τη μεταφορά των βιβλίων της Εθνικής Βιβλιοθήκης από το Βαλλιάνειο Μέγαρο της οδού Πανεπιστημίου στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Η ιδέα για την ταινία γεννήθηκε σχεδόν ακαριαία από τη στιγμή που έμαθα, τέλη του 2015, για την επερχόμενη, τότε, μετάβαση της Εθνικής Βιβλιοθήκης από το ένα κτίριο στο άλλο. Είμαι απολύτως καθορισμένος από τα βιβλία και τις ταινίες. Οι οποίες, για μένα, επιτελούν εξίσου σημαντικό, πνευματικά, ρόλο με τα βιβλία, ως φορείς μνήμης. Και αποτελούν τον φυσικό μου χώρο.

Έχω, επίσης, απολύτως ζωντανή μέσα μου την παρθενική εικόνα της Αθηναϊκής τριλογίας, στην οδό Πανεπιστημίου, όταν βρέθηκα για πρώτη φορά μπροστά της στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου του πατέρα μου, ακινητοποιημένο σχεδόν από το μποτιλιάρισμα, όταν ήμουν οκτώ ετών. Είχα μείνει εκστατικός. Μεγαλώνοντας, άκουγα μόνο αρνητικά λόγια για την Εθνική Βιβλιοθήκη. Από αρκετά νεαρή ηλικία είχε εμπεδωθεί μέσα μου η βεβαιότητα ότι η Εθνική Βιβλιοθήκη ήταν κάτι σαν παρίας. Απαξιωμένη απολύτως από την πολιτεία και τους πολίτες.

Έχω, επίσης, απολύτως ζωντανή μέσα μου την παρθενική εικόνα της Αθηναϊκής τριλογίας, στην οδό Πανεπιστημίου, όταν βρέθηκα για πρώτη φορά μπροστά της στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου του πατέρα μου, ακινητοποιημένο σχεδόν από το μποτιλιάρισμα, όταν ήμουν οκτώ ετών. Είχα μείνει εκστατικός.

Το άκουσμα της μετάβασης αυτής της απαξιωμένης, σχεδόν λησμονημένης, Βιβλιοθήκης, σε συνθήκες ακραίας κοινωνικής πόλωσης, φτωχοποίησης και λαϊκισμού, μού φάνηκε παράδοξο σε τέτοιο βαθμό, που θεώρησα ότι θα μπορούσε να είναι ακόμα και ποιητικό. Κάπως έτσι δρομολογήθηκε η ταινία.

metafora 1

Είχατε διαγνώσει τη δυσκολία του εγχειρήματος από την αρχή; Πώς αντιμετωπίσατε δυσκολίες και αναπάντεχες καθυστερήσεις;

Ήταν φανερό ότι θα υπήρχαν πολλές και ποικίλες δυσκολίες. Η σύμπραξη για πρώτη φορά δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, με αμοιβαία καχυποψία, η γραφειοκρατία, η κάκιστη κατάσταση των τεκμηρίων (βιβλία, χειρόγραφα, έγγραφα κ.λ.π) που χρειάζονταν καθαρισμό και συντήρηση ώστε να είναι εφικτή η μεταφορά τους, η έλλειψη επαρκών καταλόγων που αποτελούσε χρόνιο πρόβλημα της Εθνικής Βιβλιοθήκης και πάνω από όλα το Βαλλιάνειο.

Μπορούσα να υποθέσω λοιπόν, ότι η μετάβαση θα διαρκούσε πάρα πολύ. Τελικά, όμως, κράτησε ακόμα περισσότερο.

Κτίριο μοναδικής ομορφιάς αλλά ταυτόχρονα τόσο παλιό στην κατασκευή του, με στενά παράθυρα και μικρές πόρτες, ώστε να μην προσφέρει τη δυνατότητα μιας μετακόμισης με σύγχρονες μεθόδους. Πολύ περισσότερο που τα βιβλία και τα υπόλοιπα τεκμήρια ήταν σχεδόν σφηνωμένα στα βιβλιοστάσια, από τον χρόνιο συνωστισμό λόγω έλλειψης χώρου, έτσι που ακόμα και η ιδέα της μετακίνησής τους να λειτουργεί αποτρεπτικά.

Μπορούσα να υποθέσω λοιπόν, ότι η μετάβαση θα διαρκούσε πάρα πολύ. Τελικά, όμως, κράτησε ακόμα περισσότερο. Αυτό πρόσφερε τη δυνατότητα στην ταινία να ωριμάζει σταδιακά μέσα μου και εξελίχθηκε, τελικά, σε ένα αναπάντεχο δώρο για μένα. Στην προσπάθεια να συλλάβω κάτι από τον βαθύτερο ρυθμό που χαρακτηρίζει την Εθνική Βιβλιοθήκη και ό,τι αυτή συμβολίζει. Αυτόν τον ρυθμό που ελπίζω ότι έχει και η ταινία.

metafora 3

Με αφορμή τη μεταφορά της Εθνικής Βιβλιοθήκης, παρακολουθούμε στο ντοκιμαντέρ αφενός μια καταγραφή της κατάστασης της Εθνικής Βιβλιοθήκης, των χώρων όπου φυλάσσονται τα βιβλία και των ανθρώπων που εργάζονται εκεί και αφετέρου σπάνιο αρχειακό υλικό (βίντεο και φωτογραφίες). Συνδέσατε έτσι, με τρόπο εύστοχο, κομβικές ιστορικές στιγμές, με το κλίμα που επικρατούσε στην Αθήνα από το 2011 μέχρι και τη μεταφορά το 2018. Ποιο είναι το συμπέρασμα αυτής της σύνδεσης για εσάς;

Από την πρώτη στιγμή της αρχικής σύλληψης της ιδέας για την ταινία, η Εθνική Βιβλιοθήκη ταυτίστηκε, μέσα μου, με την πόλη και την ταραγμένη κοινωνική συγκυρία. Η οποία όμως, δεν είναι και τόσο συγκυριακή, καθώς αποτελεί τη σταθερή και κυρίαρχη πραγματικότητα στα διακόσια χρόνια όπου η Εθνική Βιβλιοθήκη συμπορεύεται με το ελληνικό κράτος που προέκυψε από την ανεξαρτησία. Η οποία νοηματοδοτήθηκε από το λαμπρό αρχαίο παρελθόν και τα σπουδαία κείμενα που αυτό κληροδότησε.

Κατά συνέπεια η πόλη αυτή, άρα και η Εθνική της Βιβλιοθήκη, δηλαδή όλοι εμείς σε αυτά τα διακόσια χρόνια, υπάρχουμε κάτω από τη σκιά ή το φως της Ιστορίας. Η οποία καθορίζει τα πάντα. Από την αρχαιότητα, όπως αυτή αποτυπώνεται στα πάμπολλα μνημεία αλλά και τις κολώνες της Εθνικής Βιβλιοθήκης, περνά μέσα από πολυάριθμα έντονα και ταραγμένα γεγονότα και καταλήγει στη ζοφερή και τόσο νωπή κοινωνική πραγματικότητα από το 2010 και μετά.

Για μία ταινία που επιχειρεί, με αφορμή μόνο τη μετάβαση της Εθνικής Βιβλιοθήκης, να διατυπώσει την ιδέα ενός συλλογικού ψυχογραφήματος σε διαρκή εξελικτική κίνηση, χωρίς ορατό τέλος. Αφήνοντας τον θεατή να δώσει τη δική του εκδοχή για αυτό.

Σαν ένας διαρκής αγώνας, όπου οι έννοιες της Δημοκρατίας και του Πνεύματος, στην πόλη και τη χώρα όπου γεννήθηκαν, όπως ορίζονται από το Κοινοβούλιο στο Σύνταγμα και την Εθνική Βιβλιοθήκη στην οδό Πανεπιστημίου αντίστοιχα, δεν είναι καθόλου δεδομένες. Πορεύονται μέσα στον χρόνο και τον χώρο, με πάμπολλα εμπόδια και χωρίς ευδιάκριτο προορισμό.

Αυτή η τριπλή ταύτιση, Εθνική Βιβλιοθήκη, Δημοκρατία, Αθήνα, υπό το βάρος της Ιστορίας, οδήγησαν στην επιλογή του τίτλου Μεταφορά. Για μία ταινία που επιχειρεί, με αφορμή μόνο τη μετάβαση της Εθνικής Βιβλιοθήκης, να διατυπώσει την ιδέα ενός συλλογικού ψυχογραφήματος σε διαρκή εξελικτική κίνηση, χωρίς ορατό τέλος. Αφήνοντας τον θεατή να δώσει τη δική του εκδοχή για αυτό.

metafora 4

Η Εθνική Βιβλιοθήκη «προσωποποιήθηκε» μέσα από τη φωνή της Αμαλίας Μουτούση. Μια οντότητα ταλαιπωρημένη, υποβαθμισμένη, λεηλατημένη κι όμως μάχιμη, διεκδικώντας αξιώσεις για το μέλλον. Με την Αμαλία Μουτούση είχατε συνεργαστεί και στη δεύτερη ταινία σας, Χαρά (2012). Μιλήστε μας για την ιδιαιτερότητα της αφήγησης στη Μεταφορά.

Κάποια στιγμή, μετά από τρία χρόνια γυρισμάτων, συνειδητοποίησα ότι ούτε η εξαντλητική κινηματογράφηση των προετοιμασιών της μεταφοράς και της κοινωνικής πραγματικότητας της πόλης ακριβώς έξω από την Βιβλιοθήκη, αλλά ούτε και οι εικόνες από το ΚΠΙΣΝ ή το πλούσιο αρχειακό υλικό, θα μπορούσαν να κατευθύνουν την ταινία εκεί που αισθανόμουν ότι έπρεπε να οδηγηθεί.

Από τη στιγμή που, από πολύ παλιά, η εικόνα της Εθνικής Βιβλιοθήκης είχε εμπεδωθεί μέσα μου ως μια μορφή που την είχαν κακομεταχειριστεί, απαξιώσει και αναθεματίσει, οδηγήθηκα στην ανάγκη μιας φωνής που, παράλληλα με τις αυθεντικές εικόνες του ντοκιμαντέρ, θα μιλούσε για όλα αυτά τα οποία θα ήταν αδύνατο να αποδοθούν με οποιονδήποτε άλλο τρόπο.

Χρειαζόταν μία γυναικεία υπόσταση που θα σχολίαζε ως μάρτυρας και υποκείμενο της Ιστορίας ταυτόχρονα. Που έπρεπε να είναι καθαρά υποκειμενική, έντονα προσωπική, ταυτόχρονα όμως να μπορεί να απευθύνεται σε όλους και να τους κερδίζει συναισθηματικά. Με στόχο μία εκφορά που θα οδηγούσε σε κάτι άχρονο, καθώς η γυναικεία αυτή υπόσταση είναι 200 ετών και διατρέχει το χρόνο σχολιάζοντας πότε ως κορίτσι, πότε ως γηραιά κυρία και άλλοτε ως ώριμη γυναίκα. Χωρίς το φωνητικό της ιδίωμα να είναι σύγχρονο. Αλλά ούτε και εποχής.

Χρειαζόταν μία γυναικεία υπόσταση που θα σχολίαζε ως μάρτυρας και υποκείμενο της Ιστορίας ταυτόχρονα. Η επιλογή στο πρόσωπο της Αμαλίας Μουτούση ήρθε ως κάτι αυτονόητο για μένα. Όχι μόνο επειδή μάς συνδέει στενή προσωπική φιλία που έχει έρθει ως φυσική συνέχεια των πολλών συνεργασιών μας, αλλά πολύ περισσότερο για τη βαθιά γνώση του ποιητικού λόγου που την χαρακτηρίζει και ήταν τόσο απαραίτητη σε μία τόσο απαιτητική αφήγηση. Που έπρεπε να είναι καθαρά υποκειμενική, έντονα προσωπική, ταυτόχρονα όμως να μπορεί να απευθύνεται σε όλους και να τους κερδίζει συναισθηματικά. Αναδεικνύοντας τη δραματικότητα και τις αποχρώσεις του λόγου, χωρίς την παραμικρή υπερβολή. Με στόχο μία εκφορά που θα οδηγούσε σε κάτι άχρονο, καθώς η γυναικεία αυτή υπόσταση είναι 200 ετών και διατρέχει το χρόνο σχολιάζοντας πότε ως κορίτσι, πότε ως γηραιά κυρία και άλλοτε ως ώριμη γυναίκα. Χωρίς το φωνητικό της ιδίωμα να είναι σύγχρονο. Αλλά ούτε και εποχής.

Γι' αυτό τον λόγο η βαθιά γνώση του ποιητικού λόγου από την Αμαλία, ήταν η βάση ώστε, με την ανάλογη αφαίρεση, να οδηγηθούμε, μέσα από εντατική δουλειά ενός χρόνου, με πρόβες, συζητήσεις και πολλές ηχογραφήσεις, στο τελικό αποτέλεσμα.

Εξάλλου, στα δικά μου μάτια τουλάχιστον, η Εθνική Βιβλιοθήκη έχει αρκετά κοινά με τον μυθοπλαστικό χαρακτήρα της Χαράς στην ασπρόμαυρη ταινία που είχαμε κάνει επίσης με την Αμαλία Μουτούση το 2012. Είναι και οι δύο πολύ ιδιαίτερες, διαχρονικές, με έντονο συναισθηματικό φορτίο, ενώ κουβαλούν το ανάθεμα του κοινωνικού περίγυρου.

metafora 2

Έχετε αναπτύξει ένα μεγάλο και πολυπρόσωπο έργο, που μπορεί να ξεκινά από το ντοκιμαντέρ (ήσασταν σταθερός συνεργάτης στο «Παρασκήνιο» για 13 χρόνια), επεκτείνεται όμως σε ταινίες μυθοπλασίας (μικρού και μεγάλου μήκους), διοργάνωση μεγάλων κινηματογραφικών αφιερωμάτων σε λέσχες, ενώ –για να ξαναγυρίσουμε στο ιστορικό και αθλητικό ντοκιμαντέρ–ασχολείστε με το σενάριο, την ιστορική έρευνα και το προσωπικό σας αρχείο, που διαρκώς αυξάνεται. Καταγράφετε και διασώζετε ιστορική και προσωπική μνήμη. Είναι αυτός ο κοινός τόπος όλων των ασχολιών σας;

Στον βαθμό που θα μπορούσα να σχολιάσω το δικό μου έργο, θα έλεγα ότι η σχέση με το παρελθόν είναι καθοριστική. Είτε πρόκειται για ντοκιμαντέρ με ούτως ή άλλως ιστορικό υπόβαθρο, είτε για την αποτύπωση της θεατρικής διαδικασίας, μέσα από κείμενα όμως που επίσης γράφτηκαν στο παρελθόν. Αλλά και στις μυθοπλασίες που έχω επιχειρήσει, ακόμα κι όταν το περιβάλλον είναι σύγχρονο, ουσιαστικά όλα αναδύονται και ορίζονται μέσα από κάτι που έρχεται από παλιά.

Αν, λοιπόν, το ένα πόδι είναι το παρελθόν και οι μνήμες, το άλλο είναι η ανάγκη μου να εστιάσω σε πρόσωπα.

Αν, λοιπόν, το ένα πόδι είναι το παρελθόν και οι μνήμες, το άλλο είναι η ανάγκη μου να εστιάσω σε πρόσωπα. Τα οποία συνήθως υπάρχουν στ’ αλήθεια, ενώ κάποιες φορές τα δημιουργώ εγώ. Είτε πρόκειται για αυθεντικές μονογραφίες, όπως στο «Παρασκήνιο» είτε για ταινίες μυθοπλασίας όπως η Χαρά και η Αλεμάγια. Ακόμα και στη Μεταφορά όπου τελικά οδηγήθηκα στην επιλογή της προσωποποίησης της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Τελικά όλα τα αντιμετωπίζω ή τα μετατρέπω σε πορτρέτα, καθώς φαίνεται ότι μόνο έτσι μπορώ να λειτουργήσω.

* Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΓΟΡΑΣΤΟΣ είναι δημοσιογράφος.


metafora posterΗ ταινία Μεταφορά, του Ηλία Γιαννακάκη,
προβάλλεται στον κινηματογράφο «Δαναός» (Λ. Κηφισίας 109).

Σάββατο 31 Οκτωβρίου στις 17:00

Κυριακή 01 Νοεμβρίου στις 17:00


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Τραγουδώ Αν Τραγουδάς» του Νίκου Κορνήλιου: φιέστα επικοινωνίας, νοσταλγία της ενότητας

«Τραγουδώ Αν Τραγουδάς» του Νίκου Κορνήλιου: φιέστα επικοινωνίας, νοσταλγία της ενότητας

Επιθυμίες, κρυφοί πόθοι, μνήμες και μυστικά, όλα χορεύουν σ’ αυτήν την ταινία σε ρυθμούς απίστευτους. Για τη νέα ταινία του Νίκου Κορνήλιου «Τραγουδώ Αν Τραγουδάς/Canto si tu cantas».

Του Νίκου Ξένιου

«Υ...

Άρωμα λογοτεχνίας στις 26ες Νύχτες Πρεμιέρας

Άρωμα λογοτεχνίας στις 26ες Νύχτες Πρεμιέρας

Δέκα ταινίες με λογοτεχνικό ενδιαφέρον από το πρόγραμμα του 26ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας».

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νύχτες Πρεμιέρας, επιστρέφει για 26η χρονιά, από τις ...

Γιατί ο Τιμώμενος Επισκέπτης του Ατόμ Εγκογιάν είναι μια πολύ παρεξηγημένη ταινία

Γιατί ο Τιμώμενος Επισκέπτης του Ατόμ Εγκογιάν είναι μια πολύ παρεξηγημένη ταινία

Μια γενική επισκόπηση του έργου και της ιδιαίτερης αισθητικής των ταινιών του Καναδού σκηνοθέτη Ατόμ Εγκογιάν, με αφορμή την πρόσφατη ταινία του, «Τιμώμενος επισκέπτης». 

Του Νίκου Ξένιου

«Μου φαίνεται ότι το χαρακτηρισ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Το βρωμερόν ύδωρ της λήθης, της Ισμήνης Καπάνταη

Το βρωμερόν ύδωρ της λήθης, της Ισμήνης Καπάνταη

Για το ιστορικό μυθιστόρημα της Ισμήνης Καπάνταη «Το βρωμερόν ύδωρ της λήθης» (εκδ. Ίκαρος), μια μυθοπλαστική διερεύνηση των χρόνων του νεοσύστατου ελληνικό κράτος, μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια

Της Διώνης Δημητριάδου

...
«Ποιητικές συνομιλίες»: αναμείνατε στο ακουστικό σας

«Ποιητικές συνομιλίες»: αναμείνατε στο ακουστικό σας

Μια πρωτοβουλία του Τhéâtre de la Ville (Παρίσι), σε συμπαραγωγή με τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση από την 1η Δεκεμβρίου μέχρι και τις 30 Ιουνίου 2021.

Επιμέλεια: Book Press

Η ποίηση μας καλεί.
Πού είστε; Πώς είστε; Τι βλέπετε από το παράθυρό σας;

Από την 1η Δ...


Τρία ποιήματα του Νίκου Φιλντίση

Τρία ποιήματα του Νίκου Φιλντίση

Σε αυτή τη στήλη αναρτώνται αδημοσίευτα ποιήματα σύγχρονων Ελλήνων ποιητών. Σήμερα, o Νίκος Φιλντίσης.

Επιμέλεια: Γιώργος Αλισάνογλου

ΕΡΩΤΙΚΟΝ

Μικρό πετεινό
με κρωγμούς το φιλί σου
στα χείλη γκρεμού

~.~

(ΕΜ)ΦΥΤΟ...



ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Ανήσυχα άκρα, του Νίκου Παναγιωτόπουλου (προδημοσίευση)

Ανήσυχα άκρα, του Νίκου Παναγιωτόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος ενός διηγήματος, από τη συλλογή διηγημάτων του Νίκου Παναγιωτόπουλου «Ανήσυχα άκρα», που κυκλοφορεί στις 26 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΑΝΗΣΥΧΩΝ ΑΚΡΩΝ

Έν...

Ένα πιάτο λιγότερο, της Μαριλένας Παπαϊωάννου (προδημοσίευση)

Ένα πιάτο λιγότερο, της Μαριλένας Παπαϊωάννου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Μαριλένας Παπαϊωάννου «Ένα πιάτο λιγότερο», που θα κυκλοφορήσει στις 23 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...

Ανοιχτό μικρόφωνο, του Γιάννη Ευσταθιάδη (προδημοσίευση)

Ανοιχτό μικρόφωνο, του Γιάννη Ευσταθιάδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του Γιάννη Ευσταθιάδη «Ανοιχτό μικρόφωνο – Μονόλογοι και ομολογίες» το οποίο κυκλοφορεί στις 15 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Μελάνι.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ο ξανθός άγγελος

Έτσι...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Από τον Καποδίστρια στον Ίλον Μασκ: 17 βιογραφίες που ξεχωρίζουν

Από τον Καποδίστρια στον Ίλον Μασκ: 17 βιογραφίες που ξεχωρίζουν

Σημαντικές μορφές της Ιστορίας, της πολιτικής, της επιστήμης και της τέχνης βιογραφούνται: Νικηφόρος Χρυσοβέργης, Καποδίστριας, Μαρξ, Κολοκοτρώνης, Κεμάλ, Νταβιτσόν Εφέντης, Κανελλόπουλος, Θάτσερ, Τέσλα, Ίλον Μασκ, Τζερόλαμο Καρντάνο και Σωτηρία Μπέλλου, αλλά και απλοί άνθρωποι που η ζωή τους σημαδεύτηκε από την Ιστ...

Έντγκαρ Άλαν Πόε σε 4+1 βιβλία

Έντγκαρ Άλαν Πόε σε 4+1 βιβλία

Περιήγηση στο επιδραστικό έργο του Edgar Allan Poe μέσα από πέντε σχετικά πρόσφατα βιβλία, τέσσερα με δικά του έργα και ένα με κείμενα εμπνευσμένα από την τόσο ιδιαίτερη λογοτεχνία του. 

Του Δημήτρη Αργασταρά

Κοιν...

Πέντε αστυνομικά μυθιστορήματα με ελληνική σφραγίδα

Πέντε αστυνομικά μυθιστορήματα με ελληνική σφραγίδα

Πέντε ελληνικά αστυνομικά μυθιστορήματα από την πρόσφατη εκδοτική παραγωγή που ξεχωρίζουν.

Της Χίλντας Παπαδημητρίου

 

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

05 Νοεμβρίου 2020 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Η ανάγνωση είναι ζωή: Τα βιβλιοπωλεία πρέπει να παραμείνουν ανοιχτά

Η Σύμπραξη των Εκδοτών απευθύνει έκκληση στην κυβέρνηση, μέσω επιστολής της στον Πρωθυπουργό, να παραμείνουν ανοιχτά τα βιβλιοπωλεία στη διάρκεια της εφαρμογής των μέτρ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

17 Ιουλίου 2020 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

50 καλά βιβλία για το καλοκαίρι και για πάντα

Πενήντα καλά βιβλία από την πρόσφατη εκδοτική παραγωγή τα οποία ξεχωρίσαμε ανάμεσα σε πολλά ακόμη καλά βιβλία. Ελληνική και μεταφρασμένη πεζογραφία, ποίηση, δοκίμια ιστ

ΦΑΚΕΛΟΙ