Ντμίτρι ΓκλουχόφσκιΕκδόσεις: Καστανιώτης 2011
Μτφρ: Σταυρούλα Αργυροπούλου
Σελ: 544 Τιμή: 15,98 €
2033: Ο κόσμος έχει μετατραπεί σε ερείπια. Λίγες χιλιάδες ανθρώπων έχουν επιζήσει, δεν γνωρίζουν όμως αν είναι και οι τελευταίοι στη Γη. Ζουν στο μετρό της Μόσχας - το μεγαλύτερο αντιπυρηνικό καταφύγιο που κατασκευάστηκε ποτέ, το τελευταίο καταφύγιο του ανθρώπινου είδους. Ο κόσμος του μετρό δεν έχει αύριο: τα όνειρα, τα σχέδια, η ελπίδα μοιάζουν καταδικασμένα. Το συναίσθημα έχει πλέον παραδοθεί στο ένστικτο. Στην ανάγκη για την επιβίωση, με οποιοδήποτε κόστος ή τίμημα.
Η ΒΕ-ΝΤΕ-ΕΝ-ΧΑ, ένας από τους βορειότερους σταθμούς, κατοικείται και παραμένει ακόμη ασφαλής, αλλά μια νέα, τρομερή απειλή έχει κάνει την εμφάνισή της. Ο Αρτιόμ, ένας νέος άντρας που ζει εκεί, θα αναλάβει, περιπλανώμενος στις πιο σκοτεινές σήραγγες, να εισχωρήσει στην καρδιά του μετρό, στη θρυλική Πόλη, για να φέρει σε πέρας την αποστολή που του ανατέθηκε. Είναι αυτός που κρατά στα χέρια του το μέλλον του σταθμού του, το μέλλον του μετρό, αλλά και το μέλλον ίσως ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Το παγκόσμιο μπεστ σέλερ, που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και έγινε επιτυχημένο ηλεκτρονικό παιχνίδι, τώρα και στην Ελλάδα. Ένα ταξίδι σε έναν κόσμο σκοτεινό αλλά και συναρπαστικό, σ' ένα μέλλον που μας καθηλώνει με την άγρια απειλή του.
Ο Ντμίτρι Αλεξέγιεβιτς Γκλουχόφσκι γεννήθηκε το 1979 στη Ρωσία. Δούλεψε για αρκετά χρόνια ως δημοσιογράφος-ανταποκριτής στο Ισραήλ, στη Γερμανία και στη Γαλλία. Μιλάει πέντε γλώσσες. Το μυθιστόρημά του "Μετρό 2033" κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2005 και επανεκδόθηκε το 2007. Την ίδια χρονιά έλαβε το βραβείο Eurocon 2007. Προτού εκδοθεί, κεφάλαιά του είχαν δημοσιευθεί στο Internet και σε αρκετές διαδικτυακές βιβλιοθήκες. Καθώς τα κεφάλαια του βιβλίου δημοσιεύονταν στο Internet, οι αναγνώστες των ιστοσελίδων αυξάνονταν συνεχώς και μάλιστα πολλοί από αυτούς άρχισαν να διεκδικούν συμμετοχή στη διαμόρφωσή του.
"Δεν έχω πείρα εργάτη του μετρό, δεν υπηρέτησα στο στρατό, δεν έχτισα σπίτια, δεν είμαι οικονομολόγος, έτσι λοιπόν είχα στο κείμενό μου κάποια λάθη και ανακρίβειες", λέει ο ίδιος ο συγγραφέας. "Ακριβώς όμως επειδή το βιβλίο δημοσιευόταν κατά κεφάλαια και γύρω του είχε σχηματιστεί μια ολόκληρη κοινότητα, κατάφερα να "παρακολουθώ" την αντίδραση των ανθρώπων. Διευκρινίστηκε λοιπόν ότι μεταξύ των αναγνωστών μου υπήρχαν εργάτες του μετρό, μηχανοδηγοί, στρατιωτικοί, μέλη των ειδικών δυνάμεων που είχαν πολεμήσει στην Τσετσενία... Κι αυτοί διόρθωναν τα λάθη μου και έκαναν προγνώσεις".
Ο συγγραφέας έκανε τους αναγνώστες του συμμέτοχους στην πλοκή και στον κόσμο του βιβλίου. Αν κρίνουμε από τις αντιδράσεις αυτών που το διάβασαν, θεωρούν το μεταπυρηνικό μετρό μια ολόκληρη εναλλακτική πραγματικότητα, κάτι ανάλογο με τον κόσμο του Τόλκιν, και πολλοί θα ήταν μετά χαράς πρόθυμοι να εγκατασταθούν σ' αυτή.
Την εποχή της δημοσίευσης του βιβλίου στο Internet, πάνω από διακόσιες χιλιάδες άνθρωποι επισκέφθηκαν το "Μετρό 2033". Εκτός αυτού, το κείμενο κυκλοφορούσε σε μεγάλες διαδικτυακές βιβλιοθήκες και οι πιο φανατικοί οπαδοί της φανταστικής αντιουτοπίας τύπωναν το κείμενο και το αντάλλασσαν με φίλους τους.
Ο υπόγειος κόσμος ως εναλλακτική λύση απέναντι στην κατεστραμμένη γη αποδείχτηκε θέμα τόσο ενδιαφέρον, ώστε το βιβλίο να γίνει ένα παγκοσμίως γνωστό ηλεκτρονικό παιχνίδι με φανατικούς φίλους και να θεωρείται πιθανή ακόμα και η μεταφορά του στον κινηματογράφο. Άλλα έργα του: "Νύχτα" (1998), "Οκτώ λεπτά" (1998), "Ιστορίες για ζώα" (1999), "Infinita tristessa" (2005), "Μετρό 2034" (2009), "Ιστορίες για την πατρίδα" (2010), "Επιστροφή στην Κόρντοβα" (2010).
