Η παρούσα ανθολογία σταχυολογεί αυτή τη ζωντανή παράδοση, που αποτυπώνει ως αυτόπτης μάρτυρας τις σκληρές συνθήκες ζωής που επικρατούν στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια, αλλά κάνει και εκείνο που η ποίηση ξέρει καλά να κάνει: προσφέρει νέους τρόπους προκειμένου να φανταστούμε πραγματικότητες που ενδέχεται να είναι ριζικά διαφορετικές. Από τα λυρικά θραύσματα ονείρου της Άννας Γρίβα ως τον αποκαλυπτικό νεορεαλισμό του Στάθη Αντωνίου και τα καυστικά μεταμοντέρνα πεζά ποιήματα του Θωμά Τσαλαπάτη, τίποτα εδώ δεν είναι ό, τι θα περίμενε κανείς, ακόμη και σε σχέση με την ελληνική ποίηση του πρόσφατου παρελθόντος. Ελάχιστα τα αγάλματα, ελάχιστοι και οι μύθοι· τουλάχιστον με την κλασική έννοια. Απουσιάζουν τόσο ο πατριωτισμός και το έντονο φως που μας λούζει όσο και οι αναφορές στη θάλασσα όπως τη γνωρίζουμε από τους δύο νομπελίστες Έλληνες ποιητές.