Ανθολογία νέων Πολωνών ποιητών

Η κατάσταση της σύγχρονης ποίησης στην Πολωνία είναι πιθανώς ίδια με την κατάσταση της σύγχρονης ποίησης σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Αν ρωτούσαμε έναν μέσο Πολωνό τι ξέρει για τη σύγχρονη πολωνική ποίηση, θα ανάφερε ένα από τα τρία ονόματα: Συμπόρσκα, Μίλος, Χέρμπερτ. Θα ήταν βέβαια επιτυχία αν μπορεί να αναφέρει και τα τρία. Όσοι ήταν μαθητές στο λύκειο ή διάβαζαν εφημερίδες το 1996, όταν η Συμπόρσκα έλαβε το βραβείο Νόμπελ, ίσως μπορούν να θυμηθούν ότι έγραψε ένα ποίημα για μια γάτα σε ένα άδειο διαμέρισμα. Αλλά ποιήματα του Χέρμπερτ ή του Μίλος θα τους έρχονταν στη μνήμη πολύ πιο δύσκολα. Για τη μεγάλη πλειοψηφία των Πολωνών, είναι σαν να μην υπάρχει ποίηση μετά τη Συμπόρσκα.
Μερικές φορές μπορεί να εκπλαγούν όταν δουν γραμμένο ένα ποίημα στον τοίχο ή σε μια στάση λεωφορείου, όταν, αντί να πάρουν κλήση από έναν αστυνόμο, παίρνουν ένα χαρτάκι με ποίημα. Αυτές οι δράσεις, όπως και πολλές άλλες, πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο διαφόρων φεστιβάλ ποίησης. Αλλά μάλλον οι άνθρωποι αυτοί δεν θα κάνουν προσπάθεια να εμβαθύνουν τις γνώσεις τους γύρω από την ποίηση. Η ποίηση μπορεί να απευθύνεται μόνο στους επιλεγμένους, στους ενθουσιώδεις. Ωστόσο, καταφέρνει να υπάρχει. Και είναι σε πραγματικά καλό επίπεδο. [...] (Από τον πρόλογο της Ντορότα Γιέντρας)