Ανθολογία νέων Καταλανών ποιητών

Η μεθοδολογική προσέγγιση που οδηγεί στη σύνθεση μιας ανθολογίας είναι εκ φύσεως ριψοκίνδυνη, γιατί είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη διαδικασία μιας αναγκαστικής επιλογής. Είναι δύσκολο να αποφασιστούν τα κριτήρια που θα χρησιμοποιηθούν για την επιλογή αυτή. Η -υποτιθέμενη- ποιότητα; Τα βραβεία που απονεμήθηκαν στους ποιητές και που πολύ συχνά -όλοι το ξέρουμε αυτό- δεν υπάγονται στους κανόνες ποιότητας; Τα κριτήρια του ανθολόγου που, είτε λίγο είτε πολύ, είναι επηρεασμένα από τα προσωπικά του γούστα; Τα ιδεολογικά κριτήρια; Σε όλα αυτά θα έπρεπε να προσθέσουμε το γεγονός ότι η τελική επιλογή απαιτεί την επίγνωση της ύπαρξης κάποιων ονομάτων, που έχουν ξεχωριστεί από ένα σύνολο, βάσει των προαναφερθέντων αυθαίρετων παραγόντων, αποκλείοντας έτσι άλλα ονόματα. Με αυτόν τον τρόπο, η τελική επιλογή παραμένει αιχμάλωτη σε έναν φαύλο κύκλο που ανατροφοδοτείται και γίνεται όλο και πιο μεγάλος, γιατί οι ανθολογίες καταλήγουν να είναι πηγές αναφορών που αυτοαναπαράγονται. Σύμφωνα με τον Itamar Even-Zohar, είναι «παράγοντες για τη δυναμική αγιοποίηση ενός συγκεκριμένου ρεπερτορίου». Υπό αυτό το πρίσμα, μια ανθολογία δεν είναι μια απλή συλλογή κειμένων αλλά ένα κείμενο από μόνο του, ένα έργο αναφοράς.
Στις προαναφερθείσες δυσκολίες, πρέπει να προσθέσουμε ότι, στις ανθολογίες που αφιερώνονται αποκλειστικά σε ποιήτριες, κάτι που συμβαίνει όλο και πιο συχνά τελευταία για λόγους ιστορικής, κοινωνικής και πολιτισμικής αντιστάθμισης, το κύριο φίλτρο είναι το φύλο.
Δεν θα έπρεπε να υποτιμηθεί η διαστρεβλωτική επίδραση του γεγονότος ότι οι γυναίκες -τόσο στη συγγραφή όσο και στους άλλους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας- έχουν εκδιωχθεί ή παραγκωνιστεί λόγω της αμάθειας και του σεξισμού. [...] (Από τον πρόλογο της Άννα Ροσέλ)