Αυτιστικός Θεός

Αδάμ θα πει κόκκινος, σχετίζεται δε με το adamah που θα πει χώμα, γη, έδαφος, και με το dam που θα πει αίμα. Adamah δεν ήταν αρχικά τουλάχιστον η γη εν γένει, αλλά το κοκκινόχωμα, υλικό μεταμορφώσεως.

Τα κύρια συστατικά στοιχεία του πηλού είναι το αργίλιο, το πυρίτιο και το νερό και μπορούμε μονάχα να υποθέσουμε ότι αυτά είναι το Εγώ, το Υπερεγώ και το Id αντιστοίχως του Αδάμ.

Για τη ζωή του λίγα ξέρουμε. Γεννήθηκε σε μικροαστική οικογένεια, μεγάλωσε με τη μητέρα του χωρίς εικόνα του πατέρα του, ερωτεύτηκε, υψώθηκε και συνετρίβη κι αν πούμε ότι συνήλθε θα διαψεύδαμε τις πηγές που ορίζουν ότι πάτησε τα 900 σε μία πυρετώδη νάρκη. Φυσικά, όλες μας οι πληροφορίες προέρχονται από τρίτους, κατά πολύ μεταγενέστερους. Λέγεται ότι επένδυσε τα πάντα σε μετοχές της Γλώσσας, ίσως γιατί αυτή δεν μπορούσε να του ξεφύγει (δεν ήξερε). Θρυλείται, επίσης, ότι κατεδαφίστηκε 930 ετών γυρεύοντας ακόμη τρόπο να απαθανατίσει τις λέξεις του, φοβούμενος το προσωπικό και πανανθρώπινο κραχ.

Οι μελετητές μιλούν για ένα γιγαντιαίο corpus ποίησης, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου πλέον έχει χαθεί μάλλον διά παντός. Στην εποχή μας έχουμε μονάχα θραύσματα σπαρμένα στην αρχαία γραμματεία και μόλις τώρα ανακαλύφθηκε ολόκληρο κείμενο που φαίνεται να αγγίζει απαλά το πρωτότυπο.

Ίχνη της επιρροής του έχουν εντοπιστεί τόσο στο έπος του Γκίλγκαμες όσο και στα ομηρικά έπη, τουτέστιν Αδάμ θα πει εμείς. Μια διαφορετική παρερμηνεία του Αδάμ μπορείτε να βρείτε και στο έργο του Harold Bloom.