Ανθολογία νέων Ιταλών ποιητών

Όταν έλαβα την πρόσκληση -ή μήπως θα έπρεπε να την αποκαλέσω πρόκληση...;- να μεταφράσουμε νέους Ιταλούς ποιητές, οφείλω να παραδεχτώ ότι στο μυαλό μου σχηματίστηκε η εικόνα μιας ποιητικής συλλογής που θα έμοιαζε με εκείνες των κλασικών Ιταλών ποιητών, εκείνων που διαμόρφωσαν εποχές και συνειδήσεις, που έθεσαν τη βάση της σύγχρονης ιταλικής λογοτεχνικής παράδοσης: Ντ' Ανούντσιο, Μοντάλε, Κουαζιμόντο, Παβέζε, των λογοτεχνικών, δηλαδή, απογόνων και κληρονόμων του Δάντη, του Πετράρχη, του Βοκάκιου, του Μπατίστα, του Φόσκολο.

Στο κάλεσμά μας όμως προς τους νέους Ιταλούς ποιητές, βρεθήκαμε μπροστά σε μια διαφορετική πραγματικότητα, πέρα και μακριά από τις αρχές της κλασικής ποίησης, στην αντίπερα όχθη από νόρμες που καθορίζουν τη σειρά των λέξεων και την ομοιοκαταληξία, σε μια πραγματικότητα που ξορκίζει την προσκόλληση σε μέτρα και κλασικούς συμβολισμούς.

Οι νέοι Ιταλοί ποιητές είναι άνθρωποι που κινούνται κι αναπνέουν στον δικό μας κόσμο, που ζουν την καθημερινότητα όπως καθένας από εμάς. Βιώνουν τη ζωή και τον θάνατο, τον έρωτα και την απόρριψη, διαβάζουν εφημερίδες, ακούν την κραυγή του γείτονά τους στη διπλανή πόρτα. Επιβιβάζονται στα μέσα μαζικής μεταφοράς και αφουγκράζονται τους ήχους και τις μυρωδιές της σύγχρονης κοινωνίας. Έχουν θρυμματίσει τη θερμοκοιτίδα και εισπνέουν το βρόμικο οξυγόνο της πόλης, λερώνουν τα χέρια τους στην ύπαιθρο, αναζητούν το άυλο και το συναίσθημα εκεί όπου αυτά συνυφαίνονται με την ωμή πραγματικότητα. Ζουν σε έναν κόσμο που το ναδίρ συναντάει το ζενίθ, ανάλογα με τις συνειδήσεις. Κι όλα αυτά τα αποτυπώνουν στο χαρτί.

Μπορεί η πένα να μην υπάρχει πια στο γραφείο τους, αλλά οι λέξεις παίρνουν μορφή το ίδιο γλαφυρά μέσα από ένα πληκτρολόγιο και αποκτούν υπόσταση μέσα από τον γραφίτη ενός εκτυπωτή. [. . .]