Ο "κόκκινος σουλτάνος"

Βασίλης Ι. Τζανακάρης
Εκδόσεις:Μεταίχμιο, 2012
Σελ:552 Τιμή:19,90€

Η φράση "Καχρ Ολσούν" είναι κατάρα. Λένε πως την εκστόμισε ο σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ όταν τον πέρασαν αιχμάλωτο από τον σιδηροδρομικό σταθμό των Σερρών οι Νεότουρκοι πηγαίνοντάς τον στη Θεσσαλονίκη για να τον φυλακίσουν στη βίλα Αλλατίνη. Η μετάφρασή της είναι "Καταραμένος (-η) να είναι". Ο Χαμίτ είχε μάθει πως οι περισσότεροι από τους στρατιώτες που τον συνέλαβαν την άνοιξη του 1909 στα ανάκτορά του στο Γιλδίζ και τον συνόδευαν τώρα στον τόπο αιχμαλωσίας του είχαν έρθει από τα Σέρρας, και ότι η πόλη υπήρξε ένα από τα άντρα των Νεότουρκων τεκτόνων. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι ευρωπαίοι αλλά και ομόθρησκοί του θεωρούσαν καταραμένο τον ίδιο τον Χαμίτ για τα όσα δεινά συσσώρευσε στην πολύχρονη και αιματόβρεχτη σουλτανία του (1876-1909). Ο τούρκος σουλτάνος θεωρούνταν "καταραμένος" για τη φρίκη και τον πόνο που σκόρπιζε γύρω του και «κόκκινος» από το αίμα της σφαγής των Αρμενίων.

Το βιβλίο καταγράφει με τη μορφή χρονικού την ιστορία της πολυκύμαντης ζωής του Αβδούλ Χαμίτ, τα γεγονότα, τους θρύλους, τα εγκλήματα αλλά και τις αλήθειες γύρω από το πρόσωπο του τελευταίου "ουσιαστικά" οθωμανού σουλτάνου και τη μακρόχρονη βασιλεία του και όλα όσα διαδίδονταν και γράφονταν στις εφημερίδες για τα ανομολόγητα πάθη του. Ταυτόχρονα μέσα από τις σελίδες του αναδύονται και ζωντανεύουν τα πολυάνθρωπα χαρέμια και τα μυστήρια που τα συνόδευαν, η ερωτική στέρηση και η σεξουαλική αδηφαγία των γυναικών που τα αποτελούσαν και των ευνούχων που τις φύλαγαν, ο πόνος, ο θάνατος, οι καθημερινές συνήθειες και αδυναμίες τους αλλά και τα δάκρυα, το μίσος και το αίμα που κάθε τόσο τα πλημμύριζαν. Ο αναγνώστης παρακολουθεί να ξαναστήνεται ένα τεράστιο σκηνικό, μια πολύχρωμη και πολυάνθρωπη τοιχογραφία με τους πρωταγωνιστές της, τους πολέμους, τις σφαγές, τις λεπτομέρειες της καθημερινότητας, τα μικρά ή μεγάλα γεγονότα σε μια αχανή αυτοκρατορία, τη μεγαλύτερη που είχε δει μέχρι τότε ο κόσμος και στην οποία, όπως έλεγαν, ο ήλιος δεν βασίλευε ποτέ. Και ταυτόχρονα γνωρίζει μια άγνωστη Θεσσαλονίκη, τόπο εξορίας και φυλάκισης του Αβδούλ Χαμίτ την άνοιξη του 1909.

Ένα χρονικό για την εποχή όπου ξεθώριαζε ένας αιώνας, ο 19ος, και ανέτελλε ένας καινούργιος, ο 20ός.

Ο Βασίλης Ι. Τζανακάρης γεννήθηκε στην Πεντάπολη το 1944, αλλά μεγάλωσε και έζησε στην πόλη των Σερρών. Σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στο Α.Π.Θ. και από τα δεκάξι του χρόνια ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Εξέδωσε τρεις εφημερίδες και δεκατέσσερα βιβλία. Από το 1975 μέχρι και σήμερα, για τριάντα τρία ολόκληρα χρόνια, εκδίδει το μηνιαίο σερραϊκό περιοδικό "Γιατί". Υπήρξε από τους πρωτοπόρους στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, με τα οποία ασχολήθηκε επί σειρά ετών. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων και της Ένωσης Συγγραφέων Μακεδονίας-Θράκης. Κείμενα, μελέτες, ποιήματα και συνεντεύξεις του υπάρχουν δημοσιευμένα σε πολλές εφημερίδες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Έχει εκδώσει τα ιστορικά βιβλία "Τα παλληκάρια τα καλά σύντροφοι τα σκοτώνουν" (2002, Καστανιώτης), "Τότε που ξημέρωνε σκοτάδι" (2005, Καστανιώτης) και "Δακρυσμένη Μικρασία 1919-1922" (2007, Μεταίχμιο).

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.