Δεν υπήρχε πιο πιστό επιχείρημα ότι ήταν ζευγάρι από τον τρόπο που κοιτάξανε τον ουρανό, ΦΩΤΗΣ ΜΑΝΙΚΑΣ

Δυο άνθρωποι είναι ?αζί και ?ετά δεν είναι πια. Ένας χωρισ?ός στην Αθήνα γίνεται η αιτία για δύο ξεχωριστές πορείες ?έσα στον κόσ?ο. Ό,τι και να κάνουν ό?ως παρα?ένουν φαντασιακά συνδεδε?ένοι. Κατοικούν ο ένας στον άλλον και είναι ο ένας του άλλου. Ακό?η ερ?ηνεύουν τα πάντα ?έσα από το πρίσ?α της σχέσης, χωρίς να το θέλουν, ζουν και αναπνέουν σε ένα εδώ και τώρα που δεν έχει κα?ία σχέση ?ε το πριν. Όλα ό?ως τους ?οιάζουν τόσο ίδια.
Μέσα από ?ια εναλλαγή τόπων οι ήρωες έρχονται αντι?έτωποι ?ε την απώλεια και χωρίς να το αντιλα?βάνονται αλλάζουν κάθε στιγ?ή.
Ο Φώτης Μανίκας γράφει πάνω στα αισθητήρια όργανα των πρωταγωνιστών του. Με ?ια προσεκτική και αρκετές στιγ?ές ιλιγγιώδη τριτοπρόσωπη αφήγηση φτάνει κοντά στα όρια για να εξερευνήσει πώς συ?βαίνει το «δύο» όταν είναι «ένα» και πώς από "ένα" γίνεται "δύο".
"Να δουλεύου?ε ?αζί στο Αττικό. Να φορά?ε ρό?πες. Να κατεβαίνου?ε στο διάλει??α για τσιγάρο. Να ?ας λένε γεια ασθενείς ?ε ?άσκες και ορούς. Να σκάει το φως στο πάτω?α και ?ετά στα ?άτια ?ας και ?ετά. Ας το κόψου?ε ?ετά. Γά?α το «?ετά»! Βαρέθηκα. Να γίνου?ε γέροι που κόβουνε το τσιγάρο. Να γίνου?ε. Να φύγου?ε ?ακριά. Να πετάξου?ε. Να πετύχου?ε πουλιά. Να γίνου?ε να φύγου?ε ?ακριά. Πολύ ?ακριά. Να ?η φαινό?αστε. Να ?ην". (Από τον εκδότη)