Η πρώτη λέξη, ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ

Ο Μιλτιάδης, καθηγητής συγκριτικής φιλολογίας στο Παρίσι, θα ήθελε πολύ να μάθει, πριν από τον θάνατό του, ποια ήταν η πρώτη λέξη που ξεστόμισε ο άνθρωπος. "Έτσι θα φύγω πιο ήσυχος" λέει. Δυστυχώς πεθαίνει πριν προλάβει να την ανακαλύψει. Την ημέρα της κηδείας του η αδελφή του τού υπόσχεται να λύσει το αίνιγμα για λογαριασμό του. Θα συναντήσει επιστήμονες κάθε λογής, που θα της μιλήσουν για τον ανθρώπινο εγκέφαλο, τη γλώσσα των βρεφών, τους χιμπατζήδες και τους Homo sapiens, τον Δαρβίνο και τους δημιουργιστές, τον Φρόιντ και το πείραμα του φαραώ Ψαμμήτιχου. Επίσης, θα διασταυρωθεί με μια σειρά χαρακτήρες, οι οποίοι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα φωτίσουν κάποια πτυχή του μυστηρίου της ανθρώπινης επικοινωνίας, χαρίζοντας στην ίδια πλήθος νέες γνώσεις και εμπειρίες. Θα προχωρήσει την έρευνά της μέχρι το τέλος, γιατί αυτή η υπόσχεση είναι από αυτές που δεν μπορεί να μην κρατήσει κανείς. Ξέρει καλά ότι ο αδελφός της περιμένει μια απάντηση. Θα καταφέρει άραγε να του τη δώσει;
"Είναι αλήθεια ότι το παρόν δεν μας αρκεί, είπε ο Μπερνάρ. Γιατί δεν μας αρκεί; Ίσως επειδή είναι λίγο βαρετό. Ζούμε με το ένα πόδι έξω από την πραγματικότητα, κάνουμε διπλή ζωή. Το παρόν δεν είναι παρά ο ακροατής ενός άνευ τέλους διαλόγου ανάμεσα στη μνήμη μας και τη φαντασία μας. Έχουμε ανάγκη από ιστορίες. Τον πρώτο άνθρωπο που μίλησε θα τον ονόμαζα ευχαρίστως Homo narrans". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Όποιος κατανομάζει δίνει ζωή. Αυτό ακριβώς είναι το μυστικό του μαγικού αυτού μυθιστορήματος". (Le Point)