Τρεις χάριτες – 199 σκαλοπάτια

Αυτό το καλοκαίρι, περπάτησα παρέα με τη φωτογραφική μηχανή. Αφηρημένη, αγαλλιώντας από ξάφνιασμα σε ξάφνιασμα, μάζευα εικόνες της ανίας από τον ίδιο τόπο, τη γειτονιά μου και τις αναρτούσα στο διαδίκτυο αντιστοιχώντας τις σε ιστορίες παλιές δικές μου και άλλων και σε τόπους του Αλλού. Το φανταστικό Μπαλμπέκ του Προυστ, η ερημιά του Στάλκερ, τα «Ρόδιν΄ ακρογιάλια» του Παπαδιαμάντη, το Γουίτμπι του Μπραμ Στόκερ, η αλληλογραφία μου με τον Βαν Γκογκ. Να παραμυθιαστώ, να επαναμαγευτεί ο τόπος. Έγραψα έτσι ένα ημερολόγιο αυτογνωσίας, μια Οδύσσεια εγκλεισμού. Ένα σχετίζεσθαι του ανθρώπου με τα κτήρια, τους κατοίκους, τις παρυφές της αγριότητας στην πόλη, η γειτονιά που γερνά μαζί μου, μια οδοιπορική βιογραφία.

Ανέβηκα τα 199 σκαλοπάτια του Αββαείου του Γουίτμπι που είχα ονειρευτεί, περπάτησα στις λουτροπόλεις του Βορρά, πήγα στο ξενοδοχείο που έμεινε ο Μαξ Φάρμπερ στου «Ξεριζωμένους» του Ζέμπαλντ, φωτογράφισα την πανσιόν του Λιούις Κάρολ, βρήκα τον νεκρό καπετάνιο του Γουίτμαν, τον τάφο της αγαπημένης του Σκώτου αοιδού, άκουσα τις συνομιλίες των ανθρώπων μέσα στο λεωφορείο, στο διπλανό παγκάκι, συνεχίζοντας τις περιδιαβάσεις στα τοπία των αναγνώσεων, περπατώντας ξένη, χωρίς φίλους, εκστατική ως ταξιδιώτης.

Και από τις δύο του όψεις ο κόσμος με μεταμορφώνει, με αλλάζει όπως τον ονειροπολώ τον βλέπω και σχετίζομαι μαζί του.

ΤΡΕΙΣ ΧΑΡΙΤΕΣ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ
Ένα μεταχειρισμένο βιβλίο με ποιήματα του Ρόμπερτ Μπερνς, του "σκώτου αοιδού". Ένα δωμάτιο που βλέπει στον απόκρημνο βράχο. Μια κοπέλα που διαβάζει μόνη σε ένα παγκάκι. Η γκριζάδα της βικτωριανής Ριβιέρας. Ο τάφος ενός σκύλου που αγαπήθηκε πολύ. Ο αρχέγονος φόβος του λαβύρινθου. Η επιθυμία να χαθείς σε δρομάκια με μισοσβησμένες ιστορίες ναυτικών και μυλωνάδων.
Η Πόλυ Χατζημανωλάκη είναι ένας άνθρωπος ταξιδευτής. Το βλέμμα της, βλέμμα πλάνητος και περιπλανώμενου ασκητή, εκκινεί από διαθλάσεις της μνήμης και ζητεί να απελευθερωθεί στις πιο απρόσμενες και μύχιες κοιλότητες του νου και της φαντασίας. [...]

199 ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ
Οι βρετανικές νήσοι, βορειοδυτικά, και η ελληνική χερσόνησος με το αρχιπέλαγος, νοτιοανατολικά, σχηματίζουν αυτόν τον νοητό διάδρομο. Ανάμεσα, υπάρχει το σώμα της Ευρώπης, όπως σε γεωφυσικό άτλαντα, με σημειωμένες τις μεγάλες πόλεις, τα κάστρα, τα προϊόντα και τους πλωτούς ποταμούς. Η Πόλυ Χατζημανωλάκη ιχνηλατεί δρόμους σε έναν πηγαίο χάρτη πάνω σε αύλακες πολιτισμικής γεωγραφίας και φαντασιακής ελευθερίας, και οργανώνει ένα βλέμμα που εν πολλοίς αναγνωρίζεται εν τη γενέσει του. [...]