Η ανάκριση

Η Μαρίνα είναι μία οργισμένη καλλιτέχνις, μία ηδονοθήρας που πασχίζει να δραπετεύσει από την εμμονή της με τον σωματικό και ψυχικό βιασμό που υπέστη ο πατέρας της στα κολαστήρια της ΕΑΤ/ΕΣΑ. Καμβάς της τέχνης της και σάκος του μποξ το σώμα της, το οποίο βασανίζει η ίδια εξαιτίας των διατροφικών της διαταραχών. Όταν αποφασίζει να υποβάλει τον πατέρα της σε μια νέα άτυπη ανάκριση έρχεται η στιγμή της μεγάλης σύγκρουσης.

Μια ιδιότυπη ματιά στην Αθήνα του σήμερα, με αναδρομές στα σκοτεινά χρόνια της δικτατορίας.

Μια φρέσκια, σπαρταριστή, καθαρή ανάγνωση, καθόλου φορτισμένη πολιτικά, καθόλου νοσταλγική, καθόλου αφοριστική. Ο συγγραφέας δεν χαρίζεται σε κανέναν, ούτε σε βασανιστές, ούτε σε θύματα. Εξάλλου οι ήρωές του είναι συνεχώς και τα δύο: θύματα και βασανιστές.

«Ασυνήθιστα πρωτότυπη στο θέμα, ασυνήθιστα (πολύ περισσότερο για μια νουβέλα) σύνθετη στην προβληματική, «Η ανάκριση» του Ηλία Μαγκλίνη είναι ένα από τα πιο αξιοπρόσεκτα κείμενα που μας έδωσε φέτος [2008] η ελληνική πεζογραφία.[ Δημοσθένης Κούρτοβικ, Τα Νέα (Βιβλιοδρόμιο)]
«Ιδιαίτερο βιβλίο από κάθε άποψη. Ο Μαγκλίνης γράφει καλή λογοτεχνία, για την ακρίβεια πολύ καλή, χωρίς να ξεμακραίνει από το μεγάλο κοινό, παρά την τραχύτητα της ιστορίας του. Να διαβαστεί επίσης, παρακαλώ.» (Κωνσταντίνος Τζαμιώτης, συγγραφέας)
«Μια νουβέλα-γροθιά στο στομάχι, ρεαλιστική μέχρι το κόκαλο και την ίδια στιγμή μια από τις πιο ευφυείς αλληγορίες για τα ανεπούλωτα τραύματα της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας.» (Κώστας Κατσουλάρης, Διαβάζω)
«Επίτευγμα του πεζογράφου, ο οποίος στη μεταπολιτευτική ανατροπή του 1974 δεν ήταν παρά τεσσάρων ετών, αποτελεί ότι τίποτα στη νουβέλα του δεν παραπέμπει σε μια προκλητικά χυδαία νοσηρότητα αλλά σε μια δραματικά αναπόδραστη κοινωνική και υπαρξιακή συνθήκη. Σε αυτήν τη χτισμένη με καλλιτεχνική γνώση νουβέλα, κανένας άλλωστε από τους ήρωες δεν δικαιώνεται αλλά και κανενός το δίκαιο δεν αφαιρείται.» (Ελισάβετ Κοτζιά, Η Καθημερινή)
«Ο Μαγκλίνης πετυχαίνει να δείξει με ευφυή τρόπο πως το συλλογικό μπορεί να επηρεάσει το ατομικό όχι μόνον ευθέως και κατά λογική συνεπαγωγή, αλλά χτυπώντας και αναπτύσσοντας μια διαστροφικά υπαρξιακή του ρίζα. Ένα βιβλίο με απρόσβλητες εγγυήσεις.» [Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Ελευθεροτυπία (Βιβλιοθήκη)]