alt

Από το βιβλίο του Θεοφάνη Τάση «Ψηφιακός ανθρωπισμός – Εικονιστικό υποκείμενο και τεχνητή νοημοσύνη» (εκδ. Αρμός), σκέψεις και σχόλια για το ομότιτλο άρθρο.

Του Άλκη Γούναρη

Ο Άρθουρ Κλαρκ προέβλεπε ότι στις αρχές του 21ου αιώνα οι άνθρωποι θα έχουν επιλύσει, χάρη στην τεχνητή νοημοσύνη, όλα τα βασικά τους προβλήματα και θα έχουν περιέλθει σε μια κατάσταση απόλυτης ανίας, όπου το μόνο που θα τους απασχολεί θα είναι να αποφασίσουν ποιο από τα χιλιάδες προσφερόμενα τηλεοπτικά προγράμματα να επιλέξουν.

O άνθρωπος στην πρώτη βιομηχανική επανάσταση «εκχώρησε» στις μηχανές σωματικό μόχθο, προκειμένου να εξοικονομήσει χρόνο και ενέργεια. Σήμερα «εκχωρεί» μέρος των διανοητικών του ικανοτήτων στους αλγόριθμους, για να απαλλαγεί από το βάρος των αναρίθμητων επιλογών που του προσφέρει η υπερπληροφόρηση του ψηφιακού κόσμου.

Φυσικά καταλαβαίνουμε ότι έπεσε έξω στη βασική πρόβλεψή του, όμως αποδείχθηκε προφητικός στο ασύλληπτα μεγάλο εύρος ψυχαγωγικών προγραμμάτων που προσφέρονται. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι στις μέρες μας κάθε λεπτό της ώρας ανεβαίνουν στο YouTube περισσότερες από 500 ώρες νέου οπτικοακουστικού περιεχομένου – ή, υπολογισμένο διαφορετικά, υλικό διάρκειας 82,2 ετών ανά μέρα! Με μια τέτοια πληθώρα επιλογών, θα ήταν εντελώς απίθανο να εντοπίσει κανείς το περιεχόμενο που τον ενδιαφέρει, αν δεν υπήρχε ο αλγόριθμος του YouTube που επιλέγει για εμάς, ανάλογα με το ψηφιακό μας προφίλ και τις προηγούμενες προτιμήσεις μας. Κάτι αντίστοιχο κάνει για εμάς και ο αλγόριθμος του Netflix όταν μας προτείνει ταινίες, αλλά και το Spotify όταν επιλέγει για εμάς μουσική, ή το Google Maps όταν μας υποδεικνύει τη συντομότερη διαδρομή.

Όπως παραστατικά διατυπώνει ο Θεοφάνης Τάσης, στο νέο του βιβλίο με τίτλο Ψηφιακός Ανθρωπισμός – Εικονιστικό υποκείμενο και τεχνητή νοημοσύνη1, ο άνθρωπος στην πρώτη βιομηχανική επανάσταση «εκχώρησε» στις μηχανές σωματικό μόχθο, προκειμένου να εξοικονομήσει χρόνο και ενέργεια. Σήμερα «εκχωρεί» μέρος των διανοητικών του ικανοτήτων στους αλγόριθμους, για να απαλλαγεί από το βάρος των αναρίθμητων επιλογών που του προσφέρει η υπερπληροφόρηση του ψηφιακού κόσμου. Αυτή η υπερέκθεση σε ασύλληπτα μεγάλο εύρος επιλογών, δημιουργεί σύμφωνα με τον συγγραφέα μια «πληθωριστική ελευθερία» – μια ελευθερία που είναι αδύνατον να διαχειριστούμε στην καθημερινότητά μας, καθώς το εύρος των επιλογών είναι τόσο μεγάλο και σύνθετο που είναι σχεδόν ακατόρθωτο να αξιολογήσουμε τις επιλογές με ακρίβεια. Η πληθωριστική αυτή ελευθερία, εν προκειμένω, μας οδηγεί σε μια κατάσταση υπαρξιακού, με σαρτρικούς όρους, άγχους, από το οποίο γενναιόδωρα μας απαλλάσσει ο εκάστοτε αλγόριθμος του Facebook ή της Google. Να θυμηθούμε ότι σύμφωνα με τον Σαρτρ, οι άνθρωποι βιώνουμε μια διαρκή κατάσταση υπαρξιακής αγωνίας, όχι επειδή η ζωή μας είναι τραγική και αγωνιώδης, αλλά επειδή, λόγω της ιδιαίτερης φύσης μας, είμαστε «καταδικασμένοι» να είμαστε ελεύθεροι. Αυτό που εννοεί ο Γάλλος στοχαστής είναι ότι σε κάθε στιγμή της ζωής μας καλούμαστε να κάνουμε επιλογές, το βάρος των οποίων μας σημαδεύει. Σε αντίθεση με τα πράγματα γύρω μας που εμπεριέχουν τον σκοπό για τον οποίο είναι φτιαγμένα, οι άνθρωποι ορίζουμε οι ίδιοι τον σκοπό μας και, προβαίνοντας σε επιλογές και πράξεις κατά τη διάρκεια του βίου μας, καθορίζουμε τελικά το ποιοι είμαστε – καθορίζεται δηλαδή ο εαυτός μας. Το σκεπτικό του Τάση είναι ότι εκχωρώντας τις επιλογές μας στον αλγόριθμο, απαλλασσόμαστε μεν μερικώς από την υπαρξιακή αγωνία, εκχωρούμε όμως στη μηχανή (δηλαδή στον αλγόριθμο) το χαρακτηριστικό εκείνο που μας κάνει να είμαστε αυτό που είμαστε.

Ακολουθώντας υπόρρητα την επιχειρηματολογία του Σαρτρ στο Ο υπαρξισμός είναι ένας ανθρωπισμός, το «Ψηφιακός Ανθρωπισμός» του Τάση τοποθετεί τον άνθρωπο ως «εικονιστικό υποκείμενο» εντός μιας μετανεωτερικής κοινωνίας, στην οποία κυριαρχεί η εικόνα σε όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Όπως στη νεωτερικότητα ο ορθολογικός και επιστημονικός τρόπος σκέψης οδήγησε στην πρώτη επανάσταση των μηχανών με τις συνεπακόλουθες δημογραφικές, πολιτικές, εθνικές και οικονομικές επιπτώσεις και εντέλει στην επικράτηση του καπιταλισμού ως κυρίαρχου οικονομικού συστήματος στην παγκόσμια αγορά, έτσι και στην εικονιστική νεωτερικότητα η ψηφιοποίηση των πάντων οδηγεί στη διαφορετική θεώρηση των αγαθών από τη μια πλευρά, αλλά και των ανθρώπινων σχέσεων από την άλλη, αμφότερα «δεσμευμένα» από αλγόριθμους. Η συνθήκη αυτή διαμορφώνει σύμφωνα με τον συγγραφέα μια νέα πραγματικότητα, ταυτόχρονα φυσική και ψηφιακή, και με αυτόν τον τρόπο νομιμοποιείται μια μορφή δυισμού που αποκτά οντολογική υπόσταση στο «εικονιστικό υποκείμενο» και ενδέχεται να συντελέσει στο μέλλον στη δημιουργία ενός νέου ανθρώπινου είδους.

Βεβαίως, όπως δηλώνει ο ίδιος, σκοπός του δοκιμίου του δεν είναι μια μελλοντολογία αλλά κυρίως η περιγραφή της παρούσας μορφής της εικονιστικής νεωτερικότητας και η επαναδιατύπωση ερωτημάτων και διλημμάτων υπό το πρίσμα του Ψηφιακού Ανθρωπισμού.

alt

Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε τον Ψηφιακό Ανθρωπισμό που εισηγείται ο Τάσης ως ένα υπόβαθρο έρευνας και διαλόγου για τη διάσωση τόσο του πνευματικού πολιτισμού όσο και της ανθρώπινης αυτονομίας, έναντι της κυριαρχίας των ψηφιακών αλγορίθμων. Σίγουρα δεν πρόκειται για μια πολεμική θεώρηση κατά των μηχανών εν γένει, ούτε βεβαίως για μια αισιόδοξη θέση υποστήριξής τους. Ανάμεσα στα δύο άκρα που εκφράζουν οι τεχνοφοβικοί από τη μία και οι τεχνολογικοί ουτοπιστές από την άλλη, ο συγγραφέας επιλέγει ορθά να τοποθετηθεί σε μια ενδιάμεση περιοχή, όπως άλλωστε είναι η κυρίαρχη σήμερα τάση στην παγκόσμια σχετική βιβλιογραφία. Προτάσσοντας την αριστοτελική φρόνηση ως μέτρο για την εξέλιξη των μηχανών στο μέλλον, προτείνει ένα πλαίσιο προβληματισμού το οποίο αναμφισβήτητα θα βρει πολλούς να συμφωνήσουν τόσο με την αναγκαιότητα όσο και με τους στόχους του. Λιγότεροι όμως θα είναι εκείνοι που θα συμφωνήσουν με το σύνολο των παραδοχών καθώς και των επιχειρημάτων που αναπτύσσονται στο εν λόγω δοκίμιο.

Ενστάσεις θα μπορούσε να διατυπώσει κανείς στον τρόπο που προσεγγίζονται ζητήματα που αφορούν τη δημιουργία μιας «ηθικής τεχνητής νοημοσύνης» ή στις παραδοχές που κάνει ο συγγραφέας για τη μεταφυσική θεμελίωση της ανθρώπινης νόησης αλλά και για τη «φύση» των αλγορίθμων.

Ενδεικτικά, ενστάσεις θα μπορούσε να διατυπώσει κανείς στον τρόπο που προσεγγίζονται ζητήματα που αφορούν τη δημιουργία μιας «ηθικής τεχνητής νοημοσύνης» ή στις παραδοχές που κάνει ο συγγραφέας για τη μεταφυσική θεμελίωση της ανθρώπινης νόησης αλλά και για τη «φύση» των αλγορίθμων. Εν προκειμένω, σχετικά με τις ηθικές μηχανές, τονίζεται η αναγκαιότητα του περιορισμού της τεχνητής νοημοσύνης, ώστε αυτή να μην καταστεί στο μέλλον ικανή να δρα με ηθικό τρόπο. Εκτός από τα επιχειρήματα κινδυνολογίας που φλερτάρουν με τις απόκρημνες παρυφές της ολισθηρής πλαγιάς ή εκείνα που παραπέμπουν στον Nick Boström και στον Hans Jonas και αποτελούν κοινό τόπο για το εν λόγω πεδίο προβληματισμού, στο συγκεκριμένο ζήτημα διατυπώνεται με ομολογουμένως γλαφυρό τρόπο η θέση ότι μια μηχανή ικανή να δρα με ηθικό τρόπο θα μπορούσε να συναισθάνεται, να συμπάσχει και να υποφέρει. Καθώς όμως η μηχανή αυτή θα είχε απεριόριστη διανοητική ικανότητα, θα υπέφερε με αφάνταστους για εμάς τρόπους, και συνεπώς εμείς ως έλλογα όντα οφείλουμε να αποτρέψουμε τη δημιουργία μιας τέτοιας μηχανής, διότι σε αντίθετη περίπτωση, με την πράξη μας κινδυνεύουμε να προξενήσουμε αδιανόητη οδύνη.

Προφανώς και ο ίδιος ο συγγραφέας γνωρίζει ότι τέτοια επιχειρήματα μπορούν να δώσουν πρόσφορο έδαφος στην κριτική. Όχι τόσο γιατί δεν παραθέτουν έναν ολοκληρωμένο συλλογισμό, κατά τον οποίο θα έπρεπε να υποθέσουμε ότι εκτός από απεριόριστη οδύνη, η μηχανή θα «βίωνε» και απεριόριστη ευτυχία για τους ίδιους ακριβώς λόγους, και συνεπώς ο κίνδυνος για την πρόκληση της οδύνης θα ισοσταθμιζόταν από το καθήκον μας απέναντι στην προοπτική πρόκλησης απεριόριστης ευτυχίας, αλλά κυρίως για δύο «τεχνικούς» λόγους: Το να συναισθάνεται, να συμπάσχει και να υποφέρει κάποιος, δεν αποτελεί αναγκαία και ικανή συνθήκη για να δρα ηθικά, ούτε βεβαίως το αντίστροφο. Ένα κλασικό παράδειγμα είναι αυτό της Μήδειας, ή για τους σινεφίλ το επίκαιρο παράδειγμα του Ιρλανδού του Σκορτσέζε. Για το αντίστροφο αρκεί να σκεφτούμε τον Καντ, όπου οι επιλογή των ηθικών αρχών οφείλει να είναι ανεξάρτητη από τα συναισθήματα, την ηδονή ή την οδύνη. Όμως μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει ο δεύτερος «παλιός καλός» λόγος: Όταν λέμε ότι μια μηχανή σκέφτεται, πετάει ή κολυμπάει, κάνουμε μεταφορική χρήση της γλώσσας. Είναι διαφορετικό (όπως σημειώνουν οι Michael και Susan Anderson) να επιδεικνύουν οι μηχανές συμπεριφορά ή να προβαίνουν σε πράξεις οι οποίες μπορούν να αξιολογηθούν ηθικά, και διαφορετικό πράγμα να θεωρούμε ότι έχουν οι μηχανές ηθική ευθύνη για τις πράξεις αυτές – ότι είναι δηλαδή κυριολεκτικά ηθικοί πράκτορες.

Το γεγονός ότι δεν έχουν διατυπωθεί ικανοποιητικές «γεφυροποιές» αρχές ή νόμοι που να συνδέουν τα επίπεδα περιγραφής (όπως συμβαίνει με τη νόηση και τον εγκέφαλο), δεν σημαίνει ότι οι καταστάσεις ή οι θεωρίες των επιπέδων περιγραφής δεν είναι δυνάμει αναγώγιμες.

Όμως αντιρρήσεις μπορεί να διατυπώσει κανείς και για τη θέση που υιοθετεί ο συγγραφέας για την ανθρώπινη νόηση, σύμφωνα με την οποία η ανθρώπινη συνείδηση, η φαντασία, τα πάθη και τα συναισθήματα, έχουν μεν νευροβιολογικό υπόβαθρο και επιτελούν λειτουργίες αλλά δεν «ανάγονται» σε αυτό. Λέγοντας ότι μια φυσική κατάσταση ή μια επιστημονική θεωρία ανάγεται σε μια άλλη, εννοούμε ότι σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους (Ernest Nagel) ή σύμφωνα με τη λογική (Στάθης Ψύλλος) μια κατάσταση ή μια θεωρία Α είναι αναγώγιμη σε μια βασικότερη κατάσταση ή θεωρία Β, αν η Α δεν αντιβαίνει στους νόμους ή (και) δεν είναι αντιφατική με τη Β που ξέρουμε ότι ισχύει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα νοητικά γεγονότα είναι αναγώγιμα στη νευροβιολογία, αν οι νόμοι που τα διέπουν δεν αντιβαίνουν ή δεν είναι αντιφατικοί με τους νόμους που διέπουν τη νευροβιολογία. Για να είναι αναγώγιμα τα νοητικά φαινόμενα στη βασικότερη θεωρία, θα πρέπει να μπορούν να παραχθούν λογικά μέσω κάποιων «γεφυροποιών» αρχών, προτάσεων ή νόμων που ενώνουν την ορολογία του ενός επιπέδου περιγραφής (πχ. των νοητικών φαινομένων), με το άλλο βασικότερο επίπεδο περιγραφής (πχ. της νευροβιολογίας). Η έννοια της αναγωγής, που διασφαλίζει κατά έναν τρόπο την ενότητα της επιστήμης, μας απομακρύνει από το ενδεχόμενο επίκλησης «μαγικών» ή ανεξήγητων φαινομένων. Το γεγονός ότι δεν έχουν διατυπωθεί ικανοποιητικές «γεφυροποιές» αρχές ή νόμοι που να συνδέουν τα επίπεδα περιγραφής (όπως συμβαίνει με τη νόηση και τον εγκέφαλο), δεν σημαίνει ότι οι καταστάσεις ή οι θεωρίες των επιπέδων περιγραφής δεν είναι δυνάμει αναγώγιμες. Θα πρέπει να τονίσουμε επίσης ότι η αναγωγή προϋποθέτει τη μελέτη των φαινομένων στο κατάλληλο δομικό επίπεδο, όπως ενδεχομένως, το επίπεδο της φυσικής γλώσσας ή το επίπεδο ενός συστήματος που περιλαμβάνει (όπως συμβαίνει εδώ) το νοήμον ον και το περιβάλλον του.

alt

Ο Ψηφιακός Ανθρωπισμός του Τάση ως αίτημα, δύναται να εμπνεύσει τρόπους με τους οποίους θα διαχειριστούμε ζητήματα όπως αυτό της πληθωριστικής ελευθερίας, αλλά κυρίως μπορεί να συμβάλει στον διάλογο για την κατανόηση και την κατάλληλη προετοιμασία απέναντι στις προοπτικές και τις προκλήσεις του θαυμαστού νέου κόσμου που ανοίγεται μπροστά μας.

Τέλος, σχετικά με τους αλγόριθμους, ο συγγραφέας παραλείπει να αναγνωρίσει ότι ο υπολογιστικός τρόπος σκέψης του ανθρώπου, όπως για παράδειγμα η καθημερινή λήψη αποφάσεων, η επιλογή του Α ή του Β, η στοχοθεσία, η επίλυση προβλημάτων, η συνεπής τήρηση των επαγγελματικών ή άλλων καθηκόντων, κάθε ανάλυση ή σχεδιασμός μελλοντικού πλάνου κ.ά., αποτελούν νοητικές διαδικασίες που μπορούν να περιγραφούν και να επιλυθούν αλγοριθμικά. Κάθε τι που οδηγεί τους ανθρώπους να προβαίνουν σε έλλογες πράξεις οι οποίες συνεπάγονται την ηθική ή νομική ευθύνη τους, δύναται να εκφραστεί ως ένα ορισμένο σύνολο συγκεκριμένων οδηγιών, που περιγράφει βήμα προς βήμα τι πρέπει να κάνει κανείς ώστε να λύσει ένα πρόβλημα ή να επιτύχει κάποιον στόχο. Κάθε τέτοιος αλγόριθμος εξαρτάται από τις εκάστοτε συνθήκες και το σύνολο των αρχών, των αξιών και των πεποιθήσεων που ο καθένας από εμάς έχει υιοθετήσει και έχει ως γνώμονα για τη χάραξη της πορείας του βίου του, και φυσικά δύναται να τροποποιηθεί ή να μεταβληθεί ανάλογα με την αποτελεσματικότητά του. Βεβαίως ο άνθρωπος διαθέτει και άλλα νοητικά χαρακτηριστικά εκτός από τον υπολογιστικό τρόπο σκέψης, όπως για παράδειγμα την εγγενή του ικανότητα να προσδίδει νόημα στα δεδομένα μετασχηματίζοντάς τα σε πληροφορία, ή την ικανότητά του να χειρίζεται με πολυσήμαντο τρόπο τη γλώσσα, να νοηματοδοτεί σύνθετες κοινωνικές και διαπροσωπικές καταστάσεις, αλλά κυρίως να ζει και να λειτουργεί εντός ορισμένου φυσικού και θεσμικού περιβάλλοντος, χαρακτηριστικά που είναι συζητήσιμο αν μπορούν ή όχι να εκφραστούν και να επιλυθούν αλγοριθμικά.

Άλλωστε στο δοκίμιό του, ο Τάσης αυτό που κάνει είναι να αναζητά τον αλγόριθμο του Ψηφιακού Ανθρωπισμού, για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τον αλγόριθμο της Ψηφιακής Τεχνολογίας. Μια τέτοια προοπτική θα μπορούσε να διαφυλάξει την ανθρωπότητα από το ενδεχόμενο ενός ζοφερού μελλοντικού ολοκληρωτισμού, όπου, όπως ο ίδιος περιγράφει, ο άνθρωπος έχοντας εκχωρήσει την ελευθερία του στους μηχανικούς αλγορίθμους, θα εγκλωβιστεί σε ένα σπήλαιο επιλογών και όπως οι δεσμώτες του Πλάτωνος, θα βλέπει σκιές του εαυτού του να χορεύουν στα τοιχώματα του σπηλαίου. Εν κατακλείδι, ο Ψηφιακός Ανθρωπισμός του Τάση ως αίτημα, δύναται να εμπνεύσει τρόπους με τους οποίους θα διαχειριστούμε ζητήματα όπως αυτό της πληθωριστικής ελευθερίας, αλλά κυρίως μπορεί να συμβάλει στον διάλογο για την κατανόηση και την κατάλληλη προετοιμασία απέναντι στις προοπτικές και τις προκλήσεις του θαυμαστού νέου κόσμου που ανοίγεται μπροστά μας.

* Ο ΑΛΚΗΣ ΓΟΥΝΑΡΗΣ είναι διδάκτωρ φιλοσοφίας, ερευνητής και επιστημονικός συνεργάτης του ΕΚΠΑ.


1. Το «Ψηφιακός Ανθρωπισμός: Εικονιστικό υποκείμενο και τεχνητή νοημοσύνη» που παρουσιάζουμε στο παρόν, αποτελεί το πρώτο από τα είκοσι κείμενα που περιλαμβάνονται στο ομότιτλο βιβλίο του Θεοφάνη Τάση, το οποίο μαζί με τον πρόλογο αποδίδει την κεντρική θέση του συγγραφέα στο ζήτημα του ψηφιακού ανθρωπισμού και της τεχνητής νοημοσύνης. Από τα υπόλοιπα κείμενα, που δεν συνδέονται σθεναρά με το παρόν θέμα, ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζουν ο κειμενικός διάλογος του Habermas με τον Luhmann και η σύγκριση της συστημικής θεωρίας του νοήματος με τη θεωρία της επικοινωνιακής ορθολογικότητας, που περιλαμβάνονται στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, καθώς και πολλά σημεία από το τρίτο μέρος το οποίο περιέχει συγκεντρωμένες συνεντεύξεις του συγγραφέα, κατά τις οποίες με απλό και διαυγή τρόπο αναπτύσσει ορισμένες από τις κατά τα άλλα πυκνές και συχνά δυσνόητες έννοιες που εισάγει στα κείμενά του.


altΨηφιακός Ανθρωπισμός
Εικονιστικό υποκείμενο και τεχνητή νοημοσύνη
Θεοφάνης Τάσης
Αρμός 2019
Σελ. 238, τιμή εκδότη €16,50

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΦΑΝΗ ΤΑΣΗ

 

Ακολουθήστε την boopress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Μακιαβέλλι: Η τέχνη τού να διδάσκεις στους ανθρώπους τι πρέπει να φοβούνται» του Πατρίκ Μπουσρόν (κριτική)

«Μακιαβέλλι: Η τέχνη τού να διδάσκεις στους ανθρώπους τι πρέπει να φοβούνται» του Πατρίκ Μπουσρόν (κριτική)

Για το βιβλίο του Patrick Boucheron «Μακιαβέλλι: Η τέχνη τού να διδάσκεις στους ανθρώπους τι πρέπει να φοβούνται» (μτφρ. Μήνα Πατεράκη-Γαρέφη, εκδ. Πατάκη).

Του Γιώργου Σιακαντάρη

Γνωρίζουμε πραγματικά ποιος και τι ήταν ο Μακιαβέλλι...

«Ο καρπός της ασθενείας μου» του Νικήτα Σινιόσογλου (κριτική)

«Ο καρπός της ασθενείας μου» του Νικήτα Σινιόσογλου (κριτική)

Για το δοκίμιο του Νικήτα Σινιόσογλου «Ο καρπός της ασθενείας μου – Δοκίμιο με σάρκα και οστά» (εκδ. Κίχλη). Κεντρική εικόνα: Πίνακας, λάδι σε καμβά (2016) © Clive Head.

Της Ιωάννας Κυριακίδου

Ο Νικήτας Σινιόσογλου είναι ένας αλλόκοτος συγγρα...

«Ο δρόμος προς την ανελευθερία: Ρωσία, Ευρώπη, Αμερική» του Τίμοθι Σνάιντερ (κριτική)

«Ο δρόμος προς την ανελευθερία: Ρωσία, Ευρώπη, Αμερική» του Τίμοθι Σνάιντερ (κριτική)

Για το βιβλίο του Timothy Snyder «Ο δρόμος προς την ανελευθερία: Ρωσία, Ευρώπη, Αμερική» (μτφρ. Ανδρέας Παππάς, εκδ. Παπαδόπουλος. Βιβλίο «που κυκλοφόρησε το 2018 και που διαβάζεται σαν να γράφτηκε σήμερα».

Του Γιώργου Σιακαντάρη

Ο πολύγλωσσος και...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Στην Αλίς Ζενιτέρ και την «Τέχνη της απώλειας» το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας του Δουβλίνου

Στην Αλίς Ζενιτέρ και την «Τέχνη της απώλειας» το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας του Δουβλίνου

Η Γαλλίδα Αλίς Ζενιτέρ (Alice Zeniter) και ο μεταφραστής της στα αγγλικά Φρανκ Γουίν (Frank Wynne) τιμήθηκαν με το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας του Δουβλίνου, για το μυθιστόρημα «Η τέχνη της απώλειας». Το βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πόλις, σε μετάφραση Έφης Κορομηλά. Σημειωτέον, το συγκεκριμένο βρ...

«Οδός Μακεδονομάχων» της Αντωνίας Γουναροπούλου (κριτική)

«Οδός Μακεδονομάχων» της Αντωνίας Γουναροπούλου (κριτική)

Για τη συλλογή διηγημάτων της Αντωνίας Γουναροπούλου «Οδός Μακεδονομάχων» (εκδ. Petites Maisons). Κεντρική εικόνα: Πίνακας της © Christine Cousineau.

Της Χριστίνας Μουκούλη

Η παιδική ηλικία είναι κατά τον Piaget η περίοδος κατά την οποία...

Ντέιβιντ Μίτσελ: «Οι περισσότεροι συγγραφείς φθονούμε τους μουσικούς»

Ντέιβιντ Μίτσελ: «Οι περισσότεροι συγγραφείς φθονούμε τους μουσικούς»

Σε συνέντευξή του, ο Βρετανός συγγραφέας David Mitchell, δύο φορές υποψήφιος για το Βραβείο Μπούκερ, μίλησε για το πρόσφατο μυθιστόρημά του «Utopia Avenue».

Επιμέλεια: Book Press

Το ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Σπίτια και τάφοι» του Μπερνάρντο Ατσάγα (προδημοσίευση)

«Σπίτια και τάφοι» του Μπερνάρντο Ατσάγα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μπερνάρντο Ατσάγα (Bernardo Atzaga) «Σπίτια και τάφοι» (μτφρ. Κώστας Αθανασίου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 3 Ιουνίου από τις εκδόσεις Εκκρεμές. 

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός ...

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου (προδημοσίευση)

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Γιάννη Καρκανέβατου «Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά», που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Εστία.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Μέχρι κάποια ηλικία η μνήμη θυμίζει πατάρι· στοιβάζεις ό,...

«Το γεγονός» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

«Το γεγονός» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της Annie Ernaux «Το γεγονός» (μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη), στο οποίο βασίστηκε η ομώνυμη –βραβευμένη με τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ της Βενετίας πέρσι– ταινία. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στις 26 Μαΐου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

Το μυθιστόρημα, ακόμη και την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, παραμένει το μεγάλο χωνευτήρι της πεζογραφικής φόρμας, ένας αφηγηματικός κόσμος ευρύχωρος και δεκτικός, που έχει τη μοναδική δύναμη να κινεί μεγάλους όγκους αφηγηματικού υλικού και να τους κατανέμει ομαλά μέσα στη διάρκεια μίας ή και πολλών δεκαετιών. ...

Έξι αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του Όργουελ

Έξι αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του Όργουελ

Έξι προσφατα αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του George Orwell. Κλασικό και σύγχρονο βρετανικό, σκανδιναβικό αλλά και μια αυτοέκδοση ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος μεταξύ των προτάσεων. Κεντρική εικόνα: Εικονογράφηση του Λιθουανού © Karolis Strautniekas.

Της Χίλντας Παπαδημητρίου ...

Πόλεμος στην Ουκρανία: Οκτώ βιβλία για το «πώς φτάσαμε ως εδώ»

Πόλεμος στην Ουκρανία: Οκτώ βιβλία για το «πώς φτάσαμε ως εδώ»

Οκτώ βιβλία που μας βοηθούν να καταλάβουμε, ακόμη και σε καταστάσεις κρίσιμες και τραγικές όπως αυτές που ζούμε σήμερα, «Πώς φτάσαμε ως εδώ». Τα έξι είναι βιβλία ιστορίας, έρευνας και γεωπολιτικής και τα δύο είναι λογοτεχνικά έργα Ουκρανών συγγραφέων. Στην κεντρική εικόνα: Από διαδήλωση στο Βερολίνο την περασμένη Κυ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται (ανανεωμένο)

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 34 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΦΑΚΕΛΟΙ