Το 1852, η Βιολέτ Αγιό είναι σε ηλικία γάμου όταν το χωριό της, στις Κάτω Άλπεις, χάνει αναπάντεχα όλους τους άνδρες του, ως επακόλουθο της καταστολής της δημοκρατικής εξέγερσης τον Δεκέμβριο του 1851. Δύο χρόνια κυλάνε μέσα στην απόλυτη απομόνωση. Οι γυναίκες δίνουν όρκο: αν ένας άνδρας έρθει στον τόπο τους, θα γίνει ο σύντροφος όλων, για να συνεχιστεί η ζωή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ο Σπορέας είναι ένας ύμνος στην τοπική ιστορική μνήμη, καθώς και ο αντικατοπτρισμός του αρχέγονου φόβου, κοινού για όλους τους ανθρώπους, για τον θάνατο. Οι γυναίκες παραβιάζουν όλες τις συμβάσεις, θυσιάζουν το άτομο και το πρότυπο της αποκλειστικής αγάπης προς χάριν του συλλογικού αγώνα ενάντια στην απειλή του αφανισμού. [...] Αυτές οι γυναίκες αναβιώνουν την προαιώνια, γοητευτική ιστορία της έμφυτης ροπής των ανθρώπων προς τη ζωή· ετούτης της ροπής που κρατά τους εξόριστους όρθιούς στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και ωθεί τους πρόσφυγες να παίρνουν τον δρόμο της ξενιτιάς με την ελπίδα μιας καλύτερης τύχης· το έργο μιλά, επίσης, για την ανείπωτη δύναμη των γυναικών μέσα από τους αιώνες». (Valentine Goby, συγγραφέας - Εφημερίδα La Croix)

60.000 αντίτυπα σε 8 γλώσσες
Α΄ Βραβείο Chambery

Ο δημόσιος λόγος -πολιτικός ή δημοσιογραφικός- μπαίνει όλο και πιο βαθιά στο ομιχλώδες τοπίο της φαινομενικότητας. Έρχεται ο διαδικτυακός λόγος που προβάλλει εικόνες-προσωπεία, ενώ όλο και πιο πολύ απουσιάζει ο ουσιώδης λόγος της πληροφόρησης. Η ασημαντότητα, το επιφανειακό και το lifestyle επιβάλλονται σε βάρος της πραγματικής διάστασης γεγονότων, προσώπων, δράσεων. Ζούμε στο βασίλειο της εικονικότητας που ανοίγεται ορμητικά στο μέλλον, με μια ορισμένη, και γενικευμένη, ψευδή συνείδηση να παίρνει το επάνω χέρι.

Ο διαδικτυακός «λόγος», αχαλίνωτος, προβάλλει εικονικές πραγματικότητες και εικονικά είδωλα, προτρέπει σε εικονικές απολαύσεις και κατασκευάζει εικονικές διασημότητες. «Περσόνες». Προσωπεία εξ ορισμού, όχι πρόσωπα. Την ίδια ώρα, σε παγκόσμιο επίπεδο, η συντριπτική πλειονότητα του ανθρωπίνου γένους οδεύει σε μια όλο και μεγαλύτερη εξαθλίωση αλλά, στη συντριπτική πλειονότητά της επίσης, αναζητεί -και βρίσκει- διαδικτυακή παραμυθία σε κόσμους εικονικούς. Βαυκαλίζεται με την αυταπάτη ότι «μετέχει» στη διαμόρφωση αυτών των κόσμων μέσα από την ακατάσχετη φλυαρία του διαδικτυακού λόγου, ο οποίος δύσκολα επιβεβαιώνεται, ενώ ουδέποτε σχεδόν διαψεύδεται η όποια πλάνη και παραπλάνηση παράγεται μέσα απ' αυτόν... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Αλλάζουμε συνεχώς ρόλους. Γινόμαστε πότε ενήλικες, πότε παιδιά. Χάνουμε τον εαυτό μας μέσα στους άλλους και τον ξαναβρίσκουμε πάλι μέσα σ' αυτούς. Τους έχουμε ανάγκη για να βρίσκουμε το στίγμα μας στον κόσμο".
Η κανονική ζωή του Νικόλα ανατρέπεται τη στιγμή που του αποκαλύπτεται ένα μυστικό από το παρελθόν. Και ξαφνικά καλείται -ίσως για πρώτη φορά- να αναμετρηθεί με τους ανθρώπους που τον καθόρισαν. Οι στενοί συγγενείς αλλάζουν πρόσωπα. Οι μάσκες πέφτουν με βίαιο τρόπο και ο ήρωας της ιστορίας πρέπει να δημιουργήσει ξανά τον εαυτό του και να ανακατασκευάσει τις αναμνήσεις του. Η οικογένεια χάνει την αίγλη που είχε άλλοτε στα μάτια του. Το παρελθόν δεν αποτελεί πια καταφύγιο. Άνθρωποι ημιτελείς περιδιαβαίνουν τις σελίδες του βιβλίου και έρχονται αντιμέτωποι με τα σκοτεινά τους κομμάτια, με μουσική υπόκρουση την Ημιτελή Συμφωνία του Σούμπερτ.
Η Χρυσοξένη Προκοπάκη -με τη χαρακτηριστική γραφή της- φτιάχνει με τους Ημιτελείς ένα ψυχογράφημα της ελληνικής οικογένειας που θα μπορούσε να είναι η οικογένεια καθενός από εμάς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Βλέπετε, κάποια στιγμή η ποίηση μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή. Η ποίηση έχει σώσει ζωές, έχει ανατρέψει καθοριστικές αποφάσεις, έχει αλλάξει ανθρώπινες συμπεριφορές και χαρακτήρες. Στην περίπτωσή μου, με σακάτεψε η άτιμη".
Λένε πως ο έρωτας τυφλώνει. Δεν ξέρω πώς μπορεί να τυφλώνει ένας έρωτας. Εγώ τυφλώθηκε από δύο ποιήματα. Και όμως, μία ολόκληρη ζωή μπορεί να ανατραπεί από μια μοιραία μετάφραση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Ένα τεράστιο μπαλόνι επίμαι που πετάει στον ουρανό.
Δεν έχω ηλικία, δεν έχω βάρος, αιωρούμαι".

Ο Αβαρής, ο Θνητός, ο Ταξιδιώτης.
Τρεις μονόλογοι.
Τρεις φωνές, άλλοτε σαν ψίθυροι κι άλλοτε σαν κραυγές.
Τρεις άνθρωποι σε ένα εσωτερικό ταξίδι με προορισμό τον εαυτό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)