Μετά τη μεγάλη επιτυχία του "Ανάμεσα σε ηλίθιους" έρχεται το νέο best seller του Thomas Erikson.

Μελέτες δείχνουν ότι δύο άτομα που δεν έχουν γνωριστεί ποτέ στο παρελθόν θα πουν τρία ψέματα μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά της συνάντησής τους. Καταπληκτικό! Αλλά γιατί; Γιατί επιλέγουμε να λέμε ψέματα ακόμα κι όταν ξέρουμε ότι είναι λάθος; Για να προστατέψουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε; Για να αναδείξουμε την πιο κολακευτική εικόνα του εαυτού μας; Για να κερδίσουμε έναν στιγμιαίο έπαινο; Ή μήπως υπάρχουν πολύ πιο σκοτεινοί λόγοι για τους οποίους λέμε ψέματα; Στο "Ανάμεσα σε ψεύτες" ο ειδικός στην ανθρώπινη συμπεριφορά Thomas Erikson αποκαλύπτει τους ψυχολογικούς λόγους για τους οποίους λέμε ψέματα και τον αντίκτυπο που έχει το ψέμα στις σχέσεις μας. Με τη βοήθεια του μοντέλου συμπεριφοράς που έγινε πασίγνωστο στο "Ανάμεσα σε ηλίθιους" ανακαλύψτε πώς θα εντοπίσετε τους ψεύτες στη ζωή σας και θα διαλύσετε οριστικά την εξαπάτησή τους! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μεταφράστηκε σε 15 γλώσσες
Στα επιστημονικά βιβλία της xρονιάς των Times και των Sunday Times

Σύμφωνα με το ευρέως αποδεκτό αφήγημα, οι άνθρωποι μεγαλούργησαν χάρη στο μυαλό και στη σωματική τους κατασκευή, αλλάζοντας συλλογικά τη ροή της Ιστορίας. Σ’ αυτό το αποκαλυπτικό βιβλίο, όμως, ο δρ Jonathan Kennedy υποστηρίζει ότι υπερτονίζουμε τον ρόλο μας στην κοινωνική και πολιτική αλλαγή. Στην πραγματικότητα, αυτός που νικά σε πολέμους και ανατρέπει αυτοκρατορίες είναι τα ταπεινά μικρόβια.
Αντλώντας από την πιο πρόσφατη έρευνα σε πεδία από τη γενετική και την ανθρωπολογία μέχρι την αρχαιολογία και τα οικονομικά, το Παθογένεση μας οδηγεί μέσα από εξήντα χιλιάδες χρόνια Ιστορίας, εξετάζοντας τις οκτώ μεγαλύτερες πανδημίες που διαμόρφωσαν τον σύγχρονο κόσμο. Βακτήρια και ιοί πρωταγωνίστησαν στην εξαφάνιση των Νεάντερταλ, στη γιγάντωση του Ισλάμ, στο πέρασμα από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό, στα δεινά της αποικιοκρατίας και στην εξέλιξη των Ηνωμένων Πολιτειών σε παγκόσμια υπερδύναμη. Ακόμα και ο Χριστιανισμός εδραιώθηκε μέσα από τις θανάσιμες πανδημίες που σάρωσαν τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατά τον 2ο και 3ο αιώνα μ.Χ.
Βάζοντας τις ασθένειες στο κέντρο αυτής της ευρείας ιστορίας του κόσμου, ο Jonathan Kennedy αμφισβητεί μερικές από τις πιο θεμελιώδεις παραδοχές για το συλλογικό μας παρελθόν και μας καλεί να αντιμετωπίσουμε το παρόν ως μία ακόμα στιγμή όπου μια πανδημία θα αλλάξει την πορεία του κόσμου μας. Προκλητικό και διορατικό, το Παθογένεση αλλάζει την αντίληψή μας για την ανθρώπινη ιστορία. (Από τον εκδότη)

«Η αξιοσημείωτα ικανή γραφή του Kennedy συνυφαίνει τον J. R. R. Tolkien, το Game of Thrones και τους Monty Python με αξιομνημόνευτες και εύληπτες αναλύσεις γενετικής, εξελικτικής βιολογίας και δημογραφικής επιστήμης. Εντυπωσιακό και ευχάριστο». (The Spectator)

Είναι βέβαιο πως η Ροδόσταμη, κωμόπολη της Ανατολικής Μακεδονίας, δεν είναι ευρύτερα γνωστή. Οι άνθρωποί της, όμως, πιθανότατα θυμίζουν γείτονες, συγγενείς, εραστές ή και τυχαίες γνωριμίες.
Το έτος 1959 και η αναμονή του ξεχωριστού 1960, που εγκαινίαζε μια ζωηρή δεκαετία, ανέσυρε αναμνήσεις από γεγονότα που η Ιστορία κατέγραψε ως κοσμοϊστορικά, με τη συνδρομή επιστημόνων, ιστορικών ή καφενόβιων ρητόρων που κυκλοφορούν πάντα ανάμεσά μας, σαν αντιβίωση στην πλήξη. Μπορεί όμως να είμαστε κι εμείς φορείς ανάλογης αβάσταχτης σοβαρότητας ή και ελαφρότητας, όσο κι αν δεν το έχουμε εμπεδώσει, αφού ουδείς μάς το επισήμανε εγκαίρως...
Η Ροδόσταμη, πάντως, συγκέντρωνε μια ενδιαφέρουσα ποικιλία από σωσίες των εαυτών μας. Οι αδελφές Γαργάρα, Φιλοθέη και Μαγιοπούλα, εκπαιδεύουν την αθωότητά τους αρχικά στην οικογενειακή αρένα και μετά ταξινομούν αλήθειες και ψευδαισθήσεις με σθένος ηρωικό και ευτράπελο. Οι δύο θυγατέρες του παλαιστή Ηρακλή Γαργάρα έγιναν έτσι αφορμή να γραφτεί ένα πόνημα θυελλωδών καταστάσεων - καιρικών, ψυχολογικών και άλλων.
Ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι πρόκειται για συγγενικές του περσόνες ως προς την επιδίωξη απόδρασης σε μια Αθήνα έτοιμη να τις ανταμείψει με μυστικά τερατωδών αλλά ρομαντικών ρεφρέν, που υμνούσαν κάθε οξύμωρη προσδοκία ή ματαίωση. Κι αυτές, εύπιστες και απελπισμένες, επιδόθηκαν στο σπορ της Άλωσης, παραδομένες στα κέφια ενός εκτροχιασμένου χρόνου. Όσο για την εμμονή του συγγραφέα με τα έτη 1959 και 1960, αυτή, σύμφωνα με φήμες και σχόλια εμπειρογνωμόνων, οφείλεται στην ψυχωτική αμηχανία ενηλικίωσης που υπέστη - και την οποία, μάλλον, δεν ξεπέρασε ποτέ. (Από τον εκδότη)

Όλοι μας έχουμε ανάγκη τους άλλους για να προχωρήσουμε μπροστά και κάποιοι άλλοι έχουν ανάγκη εμάς για να βρουν το δικό τους φως στον ορίζοντα. Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας δεν είναι μια βιογραφία. Ίσως είναι πολύ νωρίς για κάτι τέτοιο. Είναι το μοίρασμα μιας αλήθειας, που μπορεί να κάνει ένα δειλό παιδί λίγο πιο τολμηρό, έναν προβληματισμένο γονιό λίγο πιο ξεκάθαρο, έναν άνθρωπο οποιασδήποτε ηλικίας λίγο πιο σίγουρο για τον εαυτό του, έναν έφηβο χαμένο να βρεθεί λίγο πιο κοντά στον δρόμο του, μια ψυχή που αισθάνεται στο περιθώριο λίγο πιο ορατή, έναν άνθρωπο διαφορετικό λίγο πιο ίδιο με τους άλλους κι ένα όνειρο πολύ πιο χειροπιαστό, όσο κι αν φαντάζει στην αρχή άπιαστο. Όμως τα όνειρα σε αυτό το βιβλίο, όπως και τα ρεκόρ, δεν μετριούνται πια με μεζούρες, αλλά με αποτυπώματα στην ψυχή και στο μυαλό μας. Το ΟΤΑΝ ΚΟΙΤΑΣ ΑΠΟ ΨΗΛΑ δεν περιορίζεται μόνο σε πτήσεις πάνω από πήχεις σαν αυτούς του επί κοντώ και, όσοι το διαβάσετε, θα το καταλάβετε.
...Σας το λέω με σιγουριά: τα όνειρά σας μπορούν να γίνουν πραγματικότητα. Δώστε τους μόνο λίγο χρόνο. Χιλιάδες πράγματα μπορούν να μπουν ανάμεσα σ’ εμάς και τα όνειρά μας, αλλά πρέπει να βρούμε τον τρόπο να τα κρατήσουμε ζεστά και ζωντανά. Δεν ξέρω τι μου επιφυλάσσει ο δρόμος από δω και πέρα. Όμως πρέπει να προχωρήσω μπροστά και, αν είναι δυνατόν, λίγο πιο ψηλά... (Από τον εκδότη)

Να αγαπάς, να θυσιάζεσαι και να υποτάσσεσαι!
Αυτό ήταν το πεπρωμένο κάθε γυναίκας;

Όταν η παιδική της ηλικία σε μια παραθαλάσσια πόλη τελειώνει με δραματικό και βίαιο τρόπο, η ανώνυμη αφηγήτρια αυτού του φλογερού αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος ανακαλύπτει συγκλονισμένη τι σημαίνει να είσαι γυναίκα, στην Ιταλία, στην αυγή του 20ού αιώνα. Καθώς αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι η δική της δυστυχία δεν διαφέρει από τη δυστυχία της μητέρας της και κάθε γυναίκας γύρω της, επαναστατεί κι αποφασίζει να ξεφύγει από τη μοίρα της. Με θάρρος και οργή, πολύ μπροστά από την εποχή της, η Σιμπίλα Αλεράμο υπογράφει το πρώτο φεμινιστικό έργο της Ιταλίας και έργο-ορόσημο στην ευρωπαϊκή φεμινιστική λογοτεχνία. Μαζί με τη θέση της γυναίκας, η Αλεράμο δίνει μια καλειδοσκοπική εικόνα της Ιταλίας εκείνης της εποχής - τη φρενήρη εκβιομηχάνιση του Βορρά, τη μιζέρια και την εγκατάλειψη του Νότου, την πολιτική και λογοτεχνική ζωή της χώρας· όλα σε ένα δραματικό φόντο που πολύ ορθά ο Λουίτζι Πιραντέλο περιγράφει ως «δυσάρεστο και δυνατό».
Ένα βιβλίο που άλλοι το αντιμετώπισαν σαν σκάνδαλο και άλλοι βρήκαν σ’ αυτό, επιτέλους, τη φωνή τους για πρώτη φορά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Δεν επιλέγουμε τίποτα, βαδίζουμε απλώς στον χαραγμένο δρόμο, εκπληρώνουμε πάντα αυτό που ήδη είμαστε».
Μέσα στην ευφορία ενός κόσμου που πρέπει να ξαναχτιστεί, το 1924, η Ιρέν γνωρίζει τον Ζορζ. Εκείνη είναι σερβιτόρα, αυτός ξυλουργός στα κινηματογραφικά στούντιο και μοιάζει στον Ροδόλφο Βαλεντίνο. Ένα βαλς στις όχθες του Μάρνη είναι αρκετό για να ερωτευτούν.
Το πρώτο τους παιδί, η Αρλέν, γίνεται μέλος μιας μαγικής παρέας καθώς μεγαλώνει. Ο Ντανιέλ και τα δίδυμα, ο Τομά με τη Μαρί, είναι αχώριστοι με την Αρλέν, κι ας μην προέρχεται σαν κι αυτούς από πλούσια οικογένεια. Παρά την ταπεινή καταγωγή της, η Αρλέν θα προσπαθήσει να γίνει μία από τις πρώτες μηχανικούς στη Γαλλία - ένας δρόμος δύσκολος που θα απαιτήσει να θυσιάσει πολλά...
Συνυφαίνοντας άτυχους έρωτες, ξεχασμένες υποσχέσεις και παιχνίδια της μοίρας στο φόντο κοινωνικών και πολιτικών ανατροπών, ο Guenassia συνθέτει στο Και ο Θεός βοηθός το έπος ενός αιώνα - και μιας γενιάς που προσπάθησε να ονειρευτεί από πόλεμο σε πόλεμο, και είδε τις φιλοδοξίες της να πραγματοποιούνται ή να συνθλίβονται στο πέρασμα της Ιστορίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το Σαουθάμπτον μαστίζεται από την εγκληματικότητα, τη φτώχεια και τον φόβο. Η Έλεν Γκρέις βλέπει απελπισμένη την πόλη της να οδεύει ολοταχώς στον γκρεμό. Και μέσα σε όλα αυτά, αψηφώντας διαταγές ανωτέρου της, αποφασίζει να θέσει ως ύψιστη προτεραιότητα της ομάδας της την υπόθεση εξαφάνισης ενός δεκαπεντάχρονου κοριτσιού. Και ανακαλύπτει ότι έχει πέσει πάνω σε ένα κύκλωμα διαδικτυακής παιδεραστίας. Κόντρα στις αντιξοότητες, δίνοντας μάχη ενάντια στον χρόνο, αγωνίζεται να βρει ποιος κρύβεται από πίσω προκειμένου να σώσει τα θύματα. Θα προλάβει; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Κόλαση, Καθαρτήρι, Παράδεισος υπάρχουν μέσα μας, μυστική, φοβερή ανθρώπινη Τριάδα, κι όλο το τραγούδι του Δάντη είναι το ασκητικό, επίπονο ανέβασμα από το χτήνος στο Θεό. Κάθε άνθρωπος έχει εντός του όλες τις αμαρτίες κι όλες τις δυνατότητες να τις παλέψει και να τις υποτάξει, κι όλες τις ελπίδες, ανηφορίζοντας από σφαίρα σε σφαίρα, δηλαδή από άθλο σε άθλο, να σμίξει με το Θεό. Κολασμένος, Αγωνιστής, Λυτρωμένος, να τα τρία πατώματα του τέλειου ανθρώπου. Ένα από αυτά τα τρία να λείψει -και του Κολασμένου ακόμα, προπάντων του Κολασμένου-, ο άνθρωπος είναι μισερός».
Η "Θεία Κωμωδία" του Νίκου Καζαντζάκη είναι ένα έργο βαθιά φιλοσοφικό, που ξεπερνά τα όρια της θρησκείας και της μεταφυσικής, για να γίνει ένας ύμνος στην ανθρώπινη αναζήτηση και στην αέναη πάλη για γνώση και ελευθερία. Με τολμηρό ύφος, έντονο λυρισμό και φιλοσοφική ενδοσκόπηση, ο Καζαντζάκης δεν ακολουθεί τον δρόμο του Δάντη, αλλά δημιουργεί το δικό του μονοπάτι, προσφέροντας μια νέα εκδοχή της μετά θάνατον περιπλάνησης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Μακιαβέλι, μέγας εκπρόσωπος της Αναγέννησης, «δαιμονοποιήθηκε» και Ο Ηγεμόνας του απαγορεύτηκε από το Βατικανό, που τον ανέγραψε στον Κατάλογο Απαγορευμένων Βιβλίων (Index). Αλλά και ο Νίκος Καζαντζάκης, μεταφραστής του Ηγεμόνα τέσσερις και πλέον αιώνες μετά τη συγγραφή του, δέχτηκε κοσμικά και εκκλησιαστικά πυρά, και το έργο του Ο Τελευταίος Πειρασμός απαγορεύτηκε, επίσης, από το Βατικανό και ανεγράφη στον Index. Τελικά, το 1966 το Βατικανό κατάργησε τον Κατάλογο των Απαγορευμένων Βιβλίων, από τον οποίον νωρίτερα είχε αφαιρεθεί Ο Ηγεμόνας. Και, παρ’ όλη την παρερμηνεία και την πολεμική που κατά καιρούς δέχτηκαν οι δύο πνευματικοί δημιουργοί, αμφότεροι λογίζονται κλασικοί, ο καθένας στο πεδίο του. Μέσα από τη νέα αυτή έκδοση ξανανταμώνουν τώρα, στην αυγή του 21ου αιώνα, οι δύο αυτοί άντρες, που υπήρξαν στοχαστές που προκάλεσαν τις καθιερωμένες αντιλήψεις της εποχής τους και αντιμετώπισαν τις συνέπειες της τόλμης τους. Ο Καζαντζάκης, μέσα από τον Ηγεμόνα, διερευνά το διαχρονικό ερώτημα αν η πολιτική μπορεί να συνδυάσει την αποτελεσματικότητα με την ηθική ή αν είναι καταδικασμένη να παραμένει ένας χώρος όπου η δύναμη υπερισχύει της ηθικής αρχής.
Επιπλέον, το βιβλίο αποτελεί ένα χρήσιμο ανάγνωσμα για όσους ενδιαφέρονται για την πολιτική σκέψη και τη φιλοσοφία της εξουσίας. Δεν είναι απλώς μια βιογραφία, αλλά μια πρόσκληση σε βαθύτερη σκέψη για την πολιτική πραγματικότητα και τη φύση της ανθρώπινης διακυβέρνησης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σήκω! Το Θεό ζητάς; Να τον! Είναι η πράξη, η γιομάτη σφάλματα, ψαχουλέματα, επιμονή κι αγώνα.

«Θεός είναι όχι η δύναμη που βρήκε την αιώνια ισορροπία, μα η δύναμη που σπάζει αιώνια την κάθε ισορροπία, ζητώντας όλο κι ανώτερη. Και βρίσκει το Θεό και δουλεύει μαζί του όποιος με την ίδια μέθοδο, στο στενό του κύκλο, αγωνίζεται και προχωρεί.
Σήκω, κατέβα με τους ανθρώπους, μάθε να τους αγαπάς και να τους σκοτώνεις, ο έρωτας είναι σέβας, αγάπη και σιχαμός. Μην περιμένεις να γεννήσεις τίποτα μοναχός σου. Θα υψωθείς μόνο παλεύοντας με τους ανθρώπους, ελεώντας, μισώντας τη δύστυχη καρδιά μας. Να ’ρθεις με όλες σου τις αδυναμίες, τις λιποψυχιές και τις χίμαιρες, αλάκερος. Θα καθαρίσεις παλεύοντας. Τι περιμένεις; Ο εχτρός περνάει τα στενά, πατάει τα σπίτια μας και τις καρδιές μας. Κατέβα, διάλεξε κι εσύ το μετερίζι σου και χτύπα. Ο εχτρός είναι ο Θεός με τα ράσα και με το κομποσκοίνι, ο άπλυτος, ανύπαντρος και τεμπέλης!»
Το "Συμπόσιον" είναι ένα έργο που αντικατοπτρίζει τον πνευματικό και φιλοσοφικό κόσμο του Καζαντζάκη, συνδυάζοντας στοιχεία από τον Νίτσε, τον Βούδα, τον Χριστό. Ένα κείμενο-πρόκληση, που καλεί τον αναγνώστη σε μια εσωτερική αναζήτηση και σε έναν διαρκή διάλογο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)