Το 1821 μια ποικιλόμορφη περιοχή των νότιων Βαλκανίων, στο άκρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εισήλθε σε μια δεκαετία συγκλονιστικής μαζικής βίας και σαρωτικών ανακατατάξεων.
Ο ιστορικός Γιάννης Κοτσώνης, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, ανιχνεύει τον τρόπο με τον οποίο, μέσα από ένα αυτοκρατορικό μωσαϊκό αμέτρητων γλωσσών, θρησκειών, πολιτισμών και τοπικισμών, αναδύθηκε κάτι εντελώς νέο: ένα εθνικό κράτος. Αποκαλύπτει το καθημερινό χάος και την ωμότητα που χαρακτήριζαν τη Βαλκανική χερσόνησο καθώς το οθωμανικό καθεστώς αποσυντίθετο. Ακολουθεί τα θαλάσσια δίκτυα που εκτείνονταν προς την Οδησσό, την Αλεξάνδρεια, το Λιβόρνο και την Καραϊβική, ιχνηλατώντας τις διαδρομές εκείνων που αργότερα θα επαναστατούσαν ως Έλληνες. Παράλληλα, ανασύρει τις ιστορίες χωρικών, εμπόρων, πολεμιστών, αριστοκρατών και διανοουμένων που κινούνταν ανάμεσα στις μεγάλες αυτοκρατορίες της περιοχής. Αφηγείται τις εμπειρίες των χωρικών και των ναυτικών που εντάχθηκαν στα ένοπλα σώματα των Ναπολεόντειων Πολέμων, όπου γνώρισαν έναν νέο τρόπο πολέμου και μια νέα πρακτική μαζικής κινητοποίησης - μαθήματα που τους χρησίμευσαν πολύ κατά τη δεκαετία της επανάστασης. Τέλος, περιγράφει πώς, καθώς η αιματηρή δεκαετία του 1820 έφτανε στο τέλος της, οι μουσουλμάνοι της περιοχής δεν υπήρχαν πια και η Ελλάδα είχε μετασχηματιστεί σε ένα ορθόδοξο χριστιανικό έθνος, ενωμένο από μια κοινή γλώσσα και την αξίωση αναγνώρισης ενός αρχαίου παρελθόντος.
Αυτό το πανοραμικό βιβλίο αναδεικνύει πώς η Ελληνική Επανάσταση υπήρξε, μεταξύ άλλων, μια δημογραφική ανατροπή. Αξιοποιώντας οθωμανικές πηγές σε συνδυασμό με αρχειακό υλικό από την Ελλάδα, τη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Ρωσία και την Ελβετία, επανατοποθετεί τη γέννηση της σύγχρονης Ελλάδας στο πλαίσιο της ιστορίας των αυτοκρατοριών του 19ου αιώνα και της γέννησης της ιδέας του έθνους-κράτους που άλλαξε την όψη του κόσμου. «Σκοπός αυτού του βιβλίου είναι να παρεκκλίνει από το αφήγημα της ευθείας γραμμής και να μετατρέψει αυτή τη γραμμή προς το 1821 και το 1830 σε τεθλασμένη. [...] Καλό είναι να θυμίζουμε στους εαυτούς μας ότι η Ελλάδα και η επανάστασή της ήταν συνολικά κάτι το πρωτοποριακό, όπως και οι περισσότεροι από τους επαναστάτες. Δεν χρειάζεται να αναγνωρίζουμε την Ελληνική Επανάσταση, χρειάζεται να τη συναντούμε. Τα κλισέ πρέπει να δίνουν τη θέση τους στον θαυμασμό και στην περιέργεια. Αλλά το ίδιο ισχύει για όλα τα ιστορικά γεγονότα, και η ιστορία της Ελλάδας αποτελεί αντικείμενο μελέτης για κάτι παγκόσμιο. Είναι ένας τρόπος να προσεγγίζουμε αυτό που θεωρούμε αυτονόητο κι έπειτα να το αμφισβητούμε, με σκοπό να ανακτήσουμε την πρώτη του λάμψη. Ο κόσμος πρέπει να γίνεται παράξενος κι έπειτα πάλι ενδια­φέρων. Πρέπει να θαυμάζουμε την πρωτοπορία του». (Από τον εκδότη)

Σ’ έναν κόσμο ορατών και αοράτων μην περιμένεις να δεις για να πιστέψεις.
Η ζωή δεν ρωτάει πώς τα θες, σ’ τα φέρνει όπως αυτή αποφασίσει, ξαφνιάζοντάς σε ευχάριστα ή οδυνηρά. Κάποιοι θεωρούν ότι όσα τους συμβαίνουν είναι θέλημα Θεού, άλλοι πως είναι η μοίρα τους και ορισμένοι ότι είναι αποτέλεσμα των επιλογών τους, πως τα προκάλεσαν με τις πράξεις και τις αποφάσεις τους.
Για την πολυμελή οικογένεια του Ζαφείρη και της Χαρίκλειας στην Ερεσό της Λέσβου, η μπίλια γυρίζει πολλές φορές μέχρι να καθίσει για τον καθένα ξεχωριστά εκεί που θα τον οδηγήσουν ο Θεός, η ζωή, η μοίρα, οι πράξεις και οι αποφάσεις του.
Μετά την καταστροφή της Σμύρνης καταφεύγει στην Ερεσό ο Δαμιανός, θείος της Χαρίκλειας. Όμως ο άντρας αυτός κουβαλάει ανεξήγητα μυστήρια...
Ένας γέροντας μοναχός είχε προφητέψει στον πατέρα του: «Βαρύ πεπρωμένο περιμένει τον γιο σου, μα θα έχει την ευλογία. Και... όποιο όνομα και να πάρει, με άλλο θα τον αποκαλούν οι άνθρωποι».
Και πράγματι, μεγαλώνοντας, όλοι τον φώναζαν Κήρυκα.
Τι ήταν άραγε αυτός ο άνθρωπος;
Άγιος, σοφός ή αγαθός;
Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Το κάθε μυαλό αλλιώς τα μετράει, η κάθε ψυχή αλλιώς τα αισθάνεται. Οι άνθρωποι δυσπιστούν με ό,τι δεν μπορούν να δουν με τα μάτια τους, τρομάζουν με το άγνωστο. Και η λογική δεν είναι πάντα το κλειδί που τα ερμηνεύει όλα. Είμαστε ακόμη ατελείς. Όλοι φτιαγμένοι από ένα κομμάτι πηλού που έπεσε πάνω του η Θεϊκή Ανάσα και το ζωντάνεψε. Εκείνος αποφάσισε να είμαστε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Του για να μας εξυψώσει. Όμως από τον πηλό ως τον Θεό είναι μακρύς και δύσβατος ο δρόμος. Ελάχιστοι πλησιάζουν κι αν... (Από τον εκδότη)

Οι συγγραφείς της ανθολογίας διηγημάτων έχουν συνειδητοποιήσει ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι ήδη στη ζωή μας και αλλάζει ή θα αλλάξει άρδην την κοινωνία μας. Κατ’ αρχάς, ως ανθρωποειδές με νοημοσύνη και στη συνέχεια ως εφαρμογή, αλλά και ως μετάνθρωπος, ένα υβρίδιο δηλαδή από βιολογικά και ψηφιακά όργανα, η ΤΝ αναλαμβάνει να διευκολύνει την καθημερινότητά μας, όμως συνάμα θέτει σημαντικά ηθικά και πολιτικά ζητήματα. Από την άλλη, η παραγωγή κειμένων, ακόμα και λογοτεχνικών, δημιουργεί ανησυχίες για το τι λογοτεχνία θα διαβάζουμε προσεχώς. Επομένως, άλλοτε αισιόδοξα κι άλλοτε απαισιόδοξα, οι διηγηματογράφοι του τόμου επινοούν ευφάνταστες ιστορίες για τη συμβίωση ανθρώπου και μηχανής, καθώς το μέλλον είναι ήδη παρόν.
Με αυτό το βιβλίο συνεχίζουμε μια σειρά ανθολογιών που ξεκίνησε με την πρώτη συλλογή, Από το τοπικό στο παγκόσμιο, με τον γενικό τίτλο «Ιστορίες του 21ου αιώνα». Ιστορίες που προσπαθούν να ανιχνεύσουν σημεία ερμηνειών ενός κόσμου που αλλάζει ραγδαία. Διηγήματα Ελλήνων συγγραφέων οι οποίοι μέσω της λογοτεχνίας κοιτούν την ύπαρξη και τις προκλήσεις των αλλαγών που θα μας καθορίσουν. (Από τον εκδότη)

Οκτώ ιστορίες γραμμένες με τη μαεστρία του νομπελίστα J. M. Coetzee.
Οκτώ ιστορίες για την αγάπη, τον θάνατο, τα γηρατειά, τη σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους, τα ζώα, τον κόσμο.
Τα διηγήματα, σε κάποια από τα οποία οι αφοσιωμένοι αναγνώστες του J. M. Coetzee θα αναγνωρίσουν μια αγαπημένη ηρωίδα του, την Ελίζαμπεθ Κοστέλο, εκπλήσσουν με την ικανότητά τους να μας αναστατώνουν και να μας κάνουν να συλλογιστούμε τις προκλήσεις που μοιραζόμαστε και οι οποίες υπερβαίνουν το ατομικό.
Ένα σκυλί που γαβγίζει σε μια καγκελόπορτα, μια ερωτική απιστία, μια γυναίκα που θέλει να γεράσει με τον δικό της τρόπο - καθένα από τα οκτώ διηγήματα μας ανατοποθετεί μπροστά στη δική μας πραγματικότητα. Κι όλα μαζί μας προτείνουν να ξανασκεφτούμε τις συνέπειες των καθημερινών μας αποφάσεων, την ηθική της σχέσης μας με τον κόσμο, την ικανότητά μας να κατανοούμε άλλα πλάσματα και να συνυπάρχουμε μαζί τους με υπευθυνότητα. (Από τον εκδότη)

Για να πάρεις πίσω τη ζωή σου από το τραύμα των προηγούμενων γενεών

Κουβαλάμε μέσα μας ιστορίες που δεν είναι δικές μας, φόβους, σιωπές και ρόλους που γράφτηκαν πάνω μας πριν καν γεννηθούμε. Στην Ελλάδα, αυτές οι ιστορίες περνούν από γενιά σε γενιά σαν αόρατη σκυτάλη - από τη Μικρασιατική Καταστροφή και τον Εμφύλιο, στη μετανάστευση, στην πατριαρχία. Κάθε οικογένεια κουβαλά το δικό της μικρό κομμάτι ιστορίας· κι όμως, οι πληγές της μίας μοιάζουν με τις πληγές της άλλης.
Μέσα από αφηγήσεις, βιώματα, ερωτήματα και ασκήσεις, η Σουζάνα Παπαφάγου μάς οδηγεί να αναγνωρίσουμε το διαγενεακό αποτύπωμα - εκεί όπου η προσωπική ιστορία συναντά τη συλλογική.

Ένα βιβλίο για τη μετάδοση του τραύματος στις ελληνικές οικογένειες, που διαμορφώνει μέσα μας τρόπο σκέψης, σώματος και σχέσης.
Μια ψυχοδυναμική, ανθρωπολογική και αφηγηματική χαρτογράφηση της ελληνικής ψυχής. Ένα βιβλίο-πρόσκληση για να καταλάβουμε όσα μας σημάδεψαν χωρίς να τα ζήσουμε. (Από τον εκδότη)

Ένα ολοκαίνουριο θρίλερ από τη συγγραφέα της τριλογίας της Καμαριέρας, μπεστ σέλερ των New York Times

Η Ντέμπι Μούλεν, ως αρθρογράφος της στήλης Αγαπητή Ντέμπι, έχει υπάρξει φίλη και σύμβουλος για αμέτρητες γυναίκες της Νέας Αγγλίας που αναζητούν μια συμβουλή. Πολλές από αυτές μοιράζονται με την Ντέμπι ιστορίες υποτίμησης, εκμετάλλευσης, ακόμη και κακοποίησης από τους συζύγους τους και εκείνη κάνει ό,τι μπορεί για να τις βοηθήσει. Αλλά μερικές φορές αυτό δεν είναι αρκετό. Η ζωή της Ντέμπι όμως εκτροχιάζεται. Μόλις έχασε τη δουλειά της, οι έφηβες κόρες της περνούν τις δικές τους κρίσεις και ο σύζυγός της έχει πολλά να κρύψει. Τουλάχιστον αυτό συμπεραίνει από την εφαρμογή παρακολούθησης που εγκατέστησε κρυφά στο κινητό του. Η υπομονετική και βολική Ντέμπι όμως τελείωσε! Ήρθε η ώρα να ακούσει τις ίδιες τις συμβουλές της, και να αναλάβει δράση. Καμία αδικία δεν θα μείνει ατιμώρητη. (Από τον εκδότη)

Ο Χανς Γκίμπενρατ μεγαλώνει ξένοιαστος σ’ ένα ήσυχο χωριό στον Μέλανα Δρυμό. Όταν όμως διαφαίνεται η εξαιρετική κλίση του στα γράμματα, ολόκληρη η κοινότητα τον σπρώχνει με καμάρι στον δρόμο της αυστηρής μελέτης και των εξοντωτικών εξετάσεων. Ο Χανς ακολουθεί πειθαρχημένα αυτόν τον δρόμο και καταφέρνει να εισαχθεί στην Εκκλησιαστική Σχολή του Μάουλμπρον, όπου κάθε επιτυχία ανταμείβεται με ακόμη περισσότερες υποχρεώσεις. Η φιλία του με τον συμμαθητή του τον Χέρμαν, ένα ελεύθερο πνεύμα, είναι η μόνη του παρηγοριά. Αλλά στο τέλος ο Χανς λυγίζει κάτω από τον τροχό...

Ο νομπελίστας Hermann Hesse γράφει, βασισμένος στις δικές του μαθητικές εμπειρίες, ένα παντοτινά επίκαιρο βιβλίο για την εξεγερμένη εφηβεία, την τραγική αποτυχία μιας άκαμπτης εκπαίδευσης και την τυραννία που μας ασκούν τα όνειρα των άλλων... (Από τον εκδότη)

Θα έκανε τα πάντα.
Θα ήταν σαν αγρίμι.
Θα άρπαζε τα πιο μαλακά κομμάτια του εαυτού της και θα τα ξέσκιζε.
Θα τα έτρωγε ένα ένα.
Μέχρι να απομείνει ξανά μόνο εκείνο το πράγμα...
Όταν δεν είσαι κανένας, η επιλογή είναι πολυτέλεια. Το ίδιο ισχύει και για τη Λητώ. Εγκλωβισμένη σε μια εξαντλητική εργασία, προσπαθεί να φροντίσει τον μικρότερο αδελφό και την απούσα μητέρα της.
Ώσπου, μια ατυχής συνάντηση αλλάζει βίαια τη ζωή της. Απρόσμενα αναγκάζεται να υπομείνει μια βάναυση εκπαίδευση και να ενταχθεί στο σώμα των Ρυθμιστών, υπό τη σκληρή επίβλεψη της Μονάδας Hope της Vis - ευθύνη της είναι η πειθαρχία στους δρόμους, στους πολίτες, σε μια ολόκληρη χώρα.
Ψηλά στην ιεραρχία της μονάδας βρίσκεται η θέση του Μέντορα - μια ελπίδα για κάτι καλύτερο. Χρήματα, ασφάλεια, εξουσία, επιλογή. Η Λητώ είναι διατεθειμένη να κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για μια τέτοια ευκαιρία. Ό,τι χρειαστεί. (Από τον εκδότη)

Τα νησιά δεν κινούνται. Έχουν μάθει να μην ενοχλούνται, να μην τσαντίζονται, να αντιμετωπίζουν με στωική απάθεια τις τρικυμίες.
Μερικά χιλιόμετρα δυτικά του Παρισιού, το Ομπλίκ ήταν για χρόνια αφημένο στη μοναξιά του. Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση στρέφει τα μάτια της πάνω του, τα πράγματα αλλάζουν δραματικά. Ψάλτες, τροβαδούροι, ροκάδες και χίπηδες συρρέουν στο νησί που πλέον κολυμπάει στο χρήμα.
Αυταρχικές αρχισυντάκτριες, εκδικητικοί οικολόγοι, αδίστακτοι παρτιζάνοι και αποσχισθέντες κληρικοί θα δημιουργήσουν ένα εκρηκτικό σκηνικό.
Το Ομπλίκ κρύβει μυστικά, για τα οποία κανείς δεν είναι προετοιμασμένος.
Χιούμορ, αγωνία, πάθη, δράση και φύκια πλέκονται στις σελίδες ενός μοναδικού βιβλίου.
"Το εστιατόριο που διάλεξε η Σαμπίν ήταν το "Φρομάζ Α Τρουά". Για ορεκτικό πήραν σαλάμι Προσβεβλημένου Βούβαλου, σε ισοσκελή τρίγωνα που αιωρούνταν ανάμεσα σε δυο μαγνήτες, και Αυγό Ορτυκιού σε Αναμονή, που σ’ το έφερναν ωμό, σε άφηναν να το κοιτάς για δέκα λεπτά και το έπαιρναν πίσω. Ο Ρομπέρ είδε έναν νεαρό να κλαίει γοερά μπροστά σε ένα άδειο πιάτο. Η Σαμπίν του έπιασε το χέρι. "Τον καημένο. Έχει πάρει Σούπα Εμοσιονάλ. Κοιτάς το πιάτο και σκέφτεσαι τη γιαγιά σου. Σ' το παίρνουν όταν αρχίσεις να κλαις, δεν είναι δα τίποτα βάρβαροι. Μπορούμε να το πάρουμε, αν θέλεις". Ο Ρομπέρ σκέφτηκε το απίστευτο ξύλο που είχε φάει όταν είχε κάνει τη μασέλα της γιαγιάς του σφεντόνα, και αρνήθηκε". (Από τον εκδότη)

Όλα θα πρέπει ν’ άρχισαν στα 1907. Ένα χειμωνιάτικο απομεσήμερο του Δεκέμβρη, την ώρα που οι χωροφύλακες οδηγούσαν εφ’ όπλου λόγχη στον ανακριτή έναν νεαρό ταραξία της Νομικής που λεγόταν Γεώργιος Παπανδρέου. Εκείνη την ώρα η Σοφία, φοιτήτρια της Φιλολογίας, στεκόταν πλάι στο άγαλμα του Ρήγα Φεραίου. «Μου φάνηκες σαν μια πορσελάνινη κούκλα», θα της έγραφε για εκείνη την ώρα, τρία χρόνια αργότερα.
Το Ακριβή μου Σοφία είναι η τοιχογραφία μιας εποχής. Με τα νεανικά γράμματα του Γεωργίου Παπανδρέου στη Σοφία Μινέικο, μετέπειτα σύζυγό του και μητέρα του Αντρέα, που δεν περιγράφουν απλώς μια ερωτική ιστορία, αλλά την ιστορία μιας εποχής, φωτίζονται δεκατρία συγκλονιστικά χρόνια των αρχών του αιώνα μας.
Tο ερωτικό σενάριο αυτών των δώδεκα χρόνων, που αναδύεται μέσα απ’ τα γράμματα του νεαρού και ανήσυχου Γεωργίου Παπανδρέου, είναι σίγουρα μια συναρπαστική ιστορία. Βοηθάει βέβαια και το κάδρο της εποχής. Σπάνια δύο ερωτευμένοι είχαν την τύχη να ζήσουν τον προσωπικό τους μύθο στην πρώτη γραμμή της πολιτικής μας ιστορίας. Γεύτηκαν τα μεγάλα γεγονότα μαζί με τον μεγάλο έρωτα.
«Εσείς οι άλλοι ξέρατε τον πολιτικό. Εγώ ήξερα τον ποιητή...»
Ο Γεώργιος Παπανδρέου θα πρέπει σίγουρα να ερωτεύτηκε κι άλλες φορές στη ζωή του. Κάτι μου λέει όμως ότι ποτέ δεν αγάπησε ξανά με τον τρόπο που δείχνουν αυτά τα εκατό, πάνω κάτω, γράμματα. Ποτέ δεν αγαπάμε στη ζωή όπως την πρώτη φορά - ίσως γιατί ποτέ δεν είμαστε ξανά οι ίδιοι με τον πρώτο μας εαυτό. «Αυτή είναι η ομορφιά της ζωής», μου ’πε η γιαγιά Σοφία ένα χειμωνιάτικο απόγευμα στο Καστρί. «Κι αυτή είναι ίσως η πίκρα της...» Κι ήταν σαν να ’λεγε όλη της την ιστορία μέσα σ’ εκείνες τις δύο χειμωνιάτικες φράσεις... (Από τον εκδότη)