Ερωτική ποίηση που γράφεται τώρα: 50 νέα ποιήματα (Β' μέρος)

Δήμητρα Κωτούλα

ΦΛΟΓΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΡΥΟ

Φως γλιστρά απ’ τα παραθυρόφυλλα ματώνοντας.

Ασυναίσθητα με άγγιξες μέσα στον ύπνο σου.
Κρατάω πάνω μου τη γεύση απ’ τα μαλλιά σου.
Η πλάτη μου ζεσταίνεται μέσα στο στήθος σου.
Είμαι ήρεμη.

Η ομίχλη αργά διαλύεται.
Τα χέρια μας γράψανε τα ποιήματά τους.
Μυγδαλιές ανθίζουν από πεποίθηση φλογίζοντας μέσα στο κρύο.

Το νιώθω –
Υπάρχουν στιγμές που συγγενεύουν με το Θείο Έλεος.

Σε λίγο θα είναι δυσεύρετες.
Κι ας πλησιάζει η ώρα για αγάπη δίχως επιφύλαξη.
Μάταια θα τις αναζητήσουμε στον γοερό θρίαμβο της άνοιξης
ή στις τρωτές ανάσες του χειμώνα.

Πασχίζω να πω κάτι πιο οριστικό απ’ αυτή την πηγαία έξαψη.
Κάτι πληρέστερα αρτιωμένο.

Κοιτώ χωρίς να βλέπω ένα κοπάδι πουλιά στον ορίζοντα
να γίνονται στάχτη.

Δημήτρης Λεοντζάκος

ΜΙΚΡΑ ΕΡΠΕΤΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

I. Πάντοτε το ξημέρωμα, όταν ο ουρανός τον κοιτούσε ακόμη από εκείνο το βαθύ μπλε και κινούνταν ακαριαία, μόνο για εκείνον, μελανά όλα τα φύλλα των δέντρων προς το ερχόμενο φως. Έτρεφε σύγκορμος τον αφελή εφιάλτη ότι στο τέλος κάποιος θα ζήσει για να δει, για να διηγηθεί την ιστορία. Όχι του πόνου, ούτε του φωτός. Αλλά της συμπλοκής των ωραίων κλαδιών τους.

II. Φθινόπωρο: ω πώς σου άρεζε να μαζεύεις τα μαλλιά σου δίπλα απ’ τα άνθη για να μην ενοχλείς τον άνεμο.

III. Μέσα από το παιχνίδι του φωτός με τα πράσινα φύλλα των δέντρων κάποιος προσπαθεί να μιλήσει σε κάποιον. Αυτό που συνήθως το ονομάζουμε ίσκιους.

IV. Τα βλέφαρά σου είναι ο χώρος ανάμεσα σε εσένα και στον κόσμο, όταν το στήθος ήταν ακόμη αεράκι κι ο έρωτας πράσινα φύλλα ανάμεσα στην αδυναμία, την ντροπή και σε όλα εκείνα που ποτέ δεν θα έλεγες.

V. Άλλωστε τι είναι ποίημα; Η ικανότητα της χλόης να ψεύδεται πάντα ανθηρότερη.

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου

ΕΡΩΤΑΣ ΑΜΥΝΟΜΕΝΟΣ

Όμως, τι έπαρση κι αυτή
κάθε τόσο να προσέχουμε να μην αφανιστούμε
να πρέπει να εφάπτεται το σάλιο μας
μόνο με το προζύμι της χαράς
μια αυτάρεσκη ζωή μικρή
που ονειρεύεται φιλιά του σινεμά
κλαδάκια που δεν θραύονται
υφάσματα που η βροχή δεν τα ξεβάφει.

Γιατί μας είπαν
–και έπρεπε να φανούμε προνοητικοί–
πως κόβεται κάποτε μεμιάς
το ρεύμα σαν κλωστή
αυτό που άναβε τους λεπτοδείκτες των ωρών
και τότε
–κάπου ανάμεσα στο στρώμα και στο ξύλο–
πέφτει το νόμισμα που δεν εξαργυρώνεται
και όσα χνότιζε η αναμονή
πέφτουν με γδούπο ομόηχο κι αυτά
σε πτώση γενική
και όλα πια αντίλαλος
κι ολόκληρες εκτάσεις δέρματος
σβησμένες απ’ τον χάρτη
λες και δεν διανύθηκαν ποτέ.
Πετροχελίδονα που κατέληξαν
χαρταετοί σε αποθήκη.

Κλεοπάτρα Λυμπέρη

ΕΡΩΜΕΝΟΙ

Πλησιάζεις με την κοιλιά·
όπως τα ζώα που παραμονεύουν
το θήραμα. Εγώ, ελάφι
στο μεγάλο του τοίχου υφαντό.
Είναι το φως χαμηλό
μες στο σαλόνι·
κι όπως η νύχτα
σκεπάζει τους αθώους
με τόσα πολλά νύχια
σε προσκαλώ σε συνάντηση
επί του τοίχου.

Στις εισόδους μουγκρίζει
η πιο καλή παρέα – ο
θάνατος· τα σφάγια θα
μας ταΐσουν.
Δεν έχω άλλο σώμα ν’ αναστήσω.
Πιο κάτω τρέμει, αναταράζεται
το φριχτό μου μελάνι
η μαύρη σελήνη μου
– ακριβώς στο σημείο εκείνο
μέσα στο Σύμπαν
όπου στάζει, αχνίζει
το καιόμενο λίπος
των ποιητών.

Αλέξιος Μάινας

ΜΗΔΕΙΑ

(Εγώ το ποτάμι.)

Πιο αθώα απ’ τις πηγές
και το νερό
εγώ η τέλεια ερωμένη
η τελευταία σκλάβα

ατιμασμένη από τον άνθρωπο
και τον πόθο
προδομένη απ’ την κοίτη
του κορμιού μου
παρατημένη απ’ τη φρόνηση
και τη γνώση

υψώνω αδιανόητη τη λεπίδα
πάνω απ’ τον πρώτο σβέρκο
και το τρέμουλο της κραυγής
εκεί που δεν κυλούν ούτε δάκρυα.

Αλεξάνδρα Μπακονίκα

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕ ΤΟ ΣΩΜΑ

Με ηρεμία άρχισε να βγάζει
ένα ένα τα ρούχα της
πριν πέσουν στο κρεβάτι για έρωτα.
Χωρίς επιδεικτική έπαρση
στο ύφος και τις κινήσεις της,
αποκάλυπτε τις όμορφες καμπύλες της.
Τον διέγειρε το γυμνό σώμα της,
το χαμηλωμένο βλέμμα,
η σεμνότητά της εκείνη τη στιγμή.
Λίγο πριν αρχίσει η οργιαστική κλινοπάλη τους,
μέσα στη σεμνότητα
το κάλλος της φεγγοβολούσε.

Αρεταίος Μπεζάνης

ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ

ήρθες ντυμένος
με γαλάζιο πουκάμισο
και λευκό παντελόνι
όταν κάθισες
ξεκούμπωσες τα δυο πρώτα κουμπιά
και χάιδεψες μια τούφα απ’ τα μαλλιά μου
παραγγείλαμε θαλασσινά
σου ψιθύρισα κάτι στο αυτί
και έριξες μια γαρίδα
πάνω στο παντελόνι σου
επειδή έφταιγα εγώ
έσκυψα και την μάζεψα
καθάρισα τον λεκέ
με λίγο σάλιο.

Ηρώ Νικοπούλου

ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΤΟ ΣΩΜΑ

Στο φως του κεριού
κοιτάζει πάλι το αναλλοίωτο πρόσωπο
άδειο βλέμμα μακρινό
χρόνια την παίρνει και την παίρνει
όπως την πρώτη φορά στο μαγαζί
που έσφυζε τεστοστερόνη
Πίσω απ’ το ασάλευτο κοίταγμα
ρούχα και χείλη φωτιά
Την άνοιξε κάποτε και είδε
μέσα να λάμπει πορφύρα
βελούδα Περσίας μεταξωτά
εκεί μέσα κάμποσο ευτύχησε
Μα όταν έμαθε
όλες τις φωνές του έρωτά της
έφυγε για πάντα
μακριά.

Ιφιγένεια Ντούμη

ΔΙΑΜΠΕΡΕΣ ΠΑΡΚΙΝ

Όταν φυσάει,
σ’ αυτά τα πάρκιν
τα φιλιά
τα παίρνει
ο άνεμος.

Περίμενε
τουλάχιστον
να μας φέρουν
το αμάξι.

Όλγα Παπακώστα

AMO–TE

Όταν του πρόσφερα δυο φέτες μανταρίνι,
έσκυψε και τις πήρε με τα χείλη του.

(Έπαιξε πάντως ρόλο και η γλώσσα.)

Καλύτερα να με φιλούσε.
Θα ’ταν πιο εύκολο να τον ξεχάσω.

Βασίλης Πάπας

ΧΩΡΙΣ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ

Άγουρα αισθήματα κι ένας δειλός ηδονισμός
χέρια που ψάχνανε να μεταμορφωθούνε σε κινήσεις
να ψηλαφίσουνε τα σώμα όπως το βράχο ο αναρριχητής.
Η ανάσα γρήγορη, βουβή, να φύγει μόνο.
Πώς όρισες απόλυτα τον έρωτα χωρίς ούτε μια λέξη;
Πέρασα πρόσφατα απ’ το σημείο εκείνο
παράδοξο, μετά πενήντα χρόνια ακόμα είναι γιαπί.
Τρόμαξα που το είδα τόσο «ζωντανό»
μες στο σκοτάδι, σχεδόν μας αναγνώρισα
να σπαρταράμε σε μια αβέβαιη αγκαλιά
στο τόσο εύθραυστο οικοσύστημα του έρωτα
–που ο καιρός αλλάζει στη στιγμή–
που όπως το σύννεφο ξεσπά στα ξαφνικά
ή εγκαταλείπει τρέχοντας χωρίς να ξέρει το γιατί
και μετανιώνει, απελπίζεται, ξεχνά
αυτός ο ανεμοστρόβιλος, που θα κινεί πάντα
την παιδική δεκαπεντάχρονη ψυχή σου.
Ένα βιβλίο μετά από χρόνια, μεγάλη έκπληξη για μένα
που ενώ το ζήλεψα δεν σου απάντησα ποτέ
κι ο επίλογος σαν κεραυνός, αργά στο διαδίκτυο μια νύχτα
η εφημερίδα της ιδιαίτερης πατρίδας σου
θύμιζε τρυφερά, τον τρίτο χρόνο πια, της απουσίας σου.

Μίνα Πατρινού

ΠΗΧΤΟ ΡΕΤΣΙΝΙ

Απέραντη έκταση ονειρική
ή μήπως θάλασσα
ή μήπως δάσος;
Ο καθένας φιλάει
τον άλλο στο στόμα
γαντζωμένος σ’ έναν ύπνο θεριό.
Όλοι γυρεύουμε μια άλλη άνοιξη.
Εγκάρδιες λεπτομέρειες
πλέκουν ανάμεσα κοχύλια,
τα νοήματα του κόσμου πετσοκόβονται –
πεύκινοι ήχοι βυθίζονται ελάσματα στη σάρκα.

Τις μέρες απ’ τα χείλη ως τα βλέφαρα νεκροί
μα χαϊδευόμαστε ωραία με τα χέρια
και σ’ το λέω – για μένα δεν γεννήθηκες ποτέ.

Το σκοτεινό νερό παίρνει κεφάλια.

Αγγελική Πεχλιβάνη

ΠΕΙΡΑΙΑΣ

Θα μπορούσε να είναι
η θάλασσα και το λιμάνι
–εξόχως ποιητικοί τόποι και οι δύο–
θα μπορούσε να είναι
η περήφανη φτωχολογιά
–μεσιτικές στατιστικές μάς λένε
πως ένα ρετιρέ με θέα
στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή,
κοστίζει
όσο ένα τριάρι στο Ψυχικό–
θα μπορούσε να είναι
η Τρούμπα του '60
και το μη φύγεις Ντορή μου,
θα φαρμακωθώ
–αυτό λέγεται και δομημένος ρεαλισμός–
ή ο Ολυμπιακός και το κόκκινο
της φωτιάς, του πάθους και του αίματος.
Θα μπορούσε να είναι ένα βιολετί δειλινό
μιας πρώιμης άνοιξης στο Πασαλιμάνι
μια βάρκα στ’ ανοιχτά
και ’γω να σε κοιτώ
–μα, ναι, ρομαντικά–
στα μάτια.

Μα δεν είναι.

Είναι μόνον
ένας λυπημένος περίπατος στην Καστέλα
ένα τσιγαράκι στο δρόμο
κι ένα απλό, πολύ απλό ποίημα
για την απουσία σου.

Λιάνα Σακελλίου

ΣΩΜΑ ΣΑΝ ΧΑΡΤΗΣ

Με ανοίγεις και περπατάς μέσα μου
μέχρι τη θάλασσα
ιριδίζει με λάδι ευκαλύπτου
κι εμείς δεν έχουμε ακόμη φθαρεί.

Κινείται προς το μέρος σου
τη βλέπεις στον λαιμό μου ν’ ανασαίνει
σφίγγεται, χαλαρώνει, πάλλεται
δοκιμάζει πόσο σε θέλει.

Ας πούμε πως η θάλασσα βαθαίνει,
πως μια αστραπή τη φωτίζει
τη στιγμή που με σχίζεις
σαν εργαλείο τελετουργικό

τα όργανα πυρώνουν
ο αέρας λιγοστεύει
γίνεται λάρυγγας ο δρόμος
και στενεύει

γίνεται σπήλαιο –
στο βάθος του θερμή
η θάλασσα μουγκρίζει
τα σπλάχνα υγραίνονται

φουχτώνεις τον πλακούντα
και τον τραβάς.
Κάτι αποσπάται.
Κάτι γεννιέται.

Βραδιάζει απότομα
με το κρώξιμο
ενός αόρατου γλάρου
και αρχίζει να χιονίζει.

Στις αρτηρίες
κυκλοφορεί μονάχα
το χειμωνιάτικο ταξίδι των χυμών μας
βαρύ και αδιόρθωτα αργό.

Κώστας Σουέρεφ

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΧΩΡΙΣ ΕΓΩ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΩ

Σε είδα να μπαίνεις από την πύλη του κήπου
Το είδωλό σου έκανε πάνω στο χορτάρι περιστροφές
Να πιω τον καπνό από τα χείλη
αν θέλεις φύσηξέ τον μου
με μια κίνηση φιλιού
να θυμίζει ανεμοστρόβιλο
και θαλασσινή ρουφήχτρα.

Αλέξης Σταμάτης

ΣΕ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΧΑΡΑΚΩΜΑΤΑ

Σε ονειρεύομαι από τα χαρακώματα,
Δεν ξέρω αν πέθανα νέος ή απλώς κουράστηκα,
μα στ’ όνειρο περπατώ ξανά

Σε βλέπω να έρχεσαι απέναντι
Δεν μιλάς· ακούς.
Κι αυτό αρκεί για να σταματήσει ο πόλεμος μέσα μου.

Σου δίνω το παγούρι μου,
Μοιραζόμαστε ψωμί που δεν υπάρχει,

Γύρω μας περνούν οι άλλοι,
που χάθηκαν σε λάσπη και αριθμούς,

Η αγάπη σκύβει,
δεν σώζει,
κρατά συντροφιά.

Αν ξυπνήσω, θα είμαι πάλι χώμα.
Αν μείνω,
θα περπατάμε μαζί
πάνω από τη γέφυρα
που φτιάχνουν όσοι δεν γύρισαν.

Πέτρος Στεφανέας

ΓΑΛΑΖΙΑ ΟΘΟΝΗ

Τα αποτυπώματά σου στην οθόνη
μόρια φόβου
ταξιδεύουν στο μέτωπό μου.

Το φεγγάρι σου είναι ίδιο
του εμπορίου.

Τα ίχνη αυτά εκπέμπουν κάποιο παρελθόν
που ζήσαμε.

Λίνα Στεφάνου

ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΜΝΗΜΗΣ

Ο έρωτας είναι υποταγή
Ένας πιστός που υποτάσσεται
στον βασιλιά του
Είναι η εμπιστοσύνη
του αναρχικού στη μολότοφ του
Είναι η γενναιοδωρία της άνοιξης
που έπεται του χειμώνα

Είναι δυο παράλληλες φωνές
στο κεφάλι σου σε αρμονία

Τα σύννεφα, η βροχή,
δάση βυθισμένα στην ομίχλη

Ένα μικρό κάρο με δυο ρόδες

Εξαΰλωση
Τότε που γίνεσαι Θεός.

Μύθοι και παραμύθια
επειδή τους Θεούς
τους έφαγαν τα θηρία

Εκείνο που δεν μπορεί
ν’ αγγίξει καμιά εξουσία
όσο κι αν την απειλεί

Μια ευθεία χωρίς λογική
που σχηματίζει ανοιχτούς
ορίζοντες στο μπλε διηνεκές

Είναι η φωνή
της Victoria de los Ángeles
στο Bahians Brasileiras
του Hector Villa Lobos

Ο έρωτας είναι ουτοπικός και ζωώδης

Μια ονειροπαγίδα

Αλίκτυπος βράχος
καμιά φορά αλίκτυπο ξύλο από ναυάγιο
σκαλισμένο

Ζωή

Ο λόξιγκας του τράγου
Η πιθανότητα μιας τραγωδίας
Τα κόκκινα γάντια
Το βελούδο στο βλέμμα της
Το αθόρυβο αίμα
Η έμπνευση

Ο έρωτας είναι η Σαπφώ
καθισμένη στο βράχο

Αλλά πού η Σαπφώ
Και τι ο βράχος;

Γιάννης Τζανετάκης

ΦΛΟΡΑΛ

Το φόρεμά της το φλοράλ

μια μέρα ανοιξιάτικη
πάνω στα χαμομήλια

ανθός ακόμα ανέγγιχτος
–πριν κλείσει τα δεκάξι–
πώς ήξερε πού έμαθε

τα πέταλα να γδύνεται
και να πετά τα φύλλα

Χρήστος Τουμανίδης

ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ

Το σκοτεινό εκείνο ρίγος,
το γεμάτο φωτιές, με τυλίγει
κάθε φορά που έρχομαι κοντά σου.
Είναι αυτό που γεννάει αστέρια,
που ανοίγει άλλους ορίζοντες,
σε μια κάμαρη ξένη· δική μας.

Κι όταν είσαι μακριά μου –τι πόνος!–
το ίδιο εκείνο ρίγος έρχεται πάλι, αλλιώς.
Κλείνει τις πόρτες, τα παράθυρα,
ανοίγει τις πληγές,
και βάζει την πένα στο χέρι μου.

Είσαι όμορφη, όμορφη αγάπη μου!
Μέσα στις όμορφες λάμπεις – για μένα.
Κι εγώ, περίκλειστος στη σιωπή,
για σένα γίνομαι ο μικρός θεός.
Για να σε τραγουδήσω.

Έτσι, κάθε φορά, για χάρη σου πλάθω
έναν καινούργιο κόσμο· πλάι σ’ αυτόν τον Μεγάλο.

Νίκος Φιλντίσης

ΜΕΣΚΑΛΙΝΗ

Σ’ ένα δυάρι επί της Πατησίων
θέα φεγγίτης, σκάρτα τετραγωνικά
θηρία εκτρέφω κι ανεπίδοτα φιλιά
στο κομοδίνο, με ειλητάρια αγίων

Ένα πεγιότ φυτρώνει απόψε στο χαλί μας
σε στάση άσεμνη βογκάς, γυμνό κορμί
είσαι ο τάπιρος, είμαι ιαγουάρος
ψάχνω για σένανε μια λέξη πορνική

Ο δρόμος πίσσα, ως το λαιμό είμαι σκεπασμένος
δεν ζω, απλώς μακραίνουνε τα νύχια, τα μαλλιά
γίνομαι αρχαία ανάμνηση, ξεχνιέμαι
που είναι στον άρρωστο πικρή παρηγοριά.

Λίνα Φυτιλή

ΑΛΠΙΚΑ ΔΑΣΗ

Εδώ και τώρα
γίνομαι λαβύρινθος
για να με διασχίσεις.

Εδώ και τώρα
στην κόψη του δρόμου
για την επί τόπου στροφή –

ξάγρυπνη
προσπαθώ να κρατήσω
τα αλπικά σου δάση
ζεστά –

πάνω σ’ αυτό το βάθρο των υψών
όπου ο άνεμος μανιάζει
μέρες.

Από δω και πέρα
όλα θα κρατήσουν
σαν όρκος τυφλός
κι η σαγήνη
δεν θα ’χει πεθάνει.

Κυριάκος Χαραλαμπίδης

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ

Με το δεξί της χέρι κρύβει το βυζί της,
τ’ αριστερά μαλλιά της κρύβουνε την ήβη της.
Είναι καλή, σωστή γυναίκα, όπως εκείνοι
που ξεκινάν για θάνατο και για πατρίδα
και βρίσκουν της αγάπης τον ψιθυρισμό
στην τελευταία του χωριού αμυγδαλιά.

Γιώργος Χουλιάρας

ΕΡΩΤΟΣ ΗΜΑΤΑ

δεν είναι έρωτας, αν ρωτάς;
δεν είναι ολόκληρος, αν χωράς;
και ό,τι μπορεί να σώσεις
σε ποιον θα το δώσεις;

μήπως είναι πάθος
αν δεν είναι λάθος
και πώς προχωράς
χωρίς τίποτε να φοράς;

ήρεμη η καρδιά λάδι
πού βρίσκει το χάδι
πριν έρθει το βράδυ
και φτάσει στον Άδη;

χωρίς φως, θα υπήρχε σκοτάδι;
χωρίς έρωτα, γιατί ρωτάς;

αυτά είναι τα ερωτήματα;
του έρωτος σήματα;

Τηλέμαχος Χυτήρης

[ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΟΙ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΠΑΡΑΔΙΔΟΝΤΑΙ]

Τώρα που οι αισθήσεις παραδίδονται
Η μια μετά την άλλη
Θαμπώνουν τα ακριβά παράθυρα του ήλιου
Αν δεν υπήρχαν τα μάτια σου
Θα έχανα τις αναρίθμητες τοιχογραφίες της άνοιξης.

~ Τα ποιήματα του Αφιερώματος δημοσιεύονται εδώ για πρώτη φορά. Εδώ θα βρείτε το Α΄ μέρος του αφιερώματος.