Η απατηλή ζωή των ενηλίκων

Το όμορφο παιδικό πρόσωπο της Τζοβάννα έχει αλλοιωθεί, σιγά σιγά μεταμορφώνεται σε μια άσχημη, επιθετική έφηβη. Άραγε έτσι έχουν στ' αλήθεια τα πράγματα; Και σε ποιον καθρέφτη πρέπει να κοιταχτεί για να ξαναβρεί τον εαυτό της και να σωθεί; Μετά την ευτυχισμένη όψη των παιδικών της χρόνων, η Τζοβάννα αναζητά ένα νέο πρόσωπο, ακροβατώντας ανάμεσα σε δύο γειτονιές της Νάπολης στις οποίες κυλά το ίδιο αίμα, δυο γειτονιές που φοβούνται και απεχθάνονται η μία την άλλη: τη Νάπολη ψηλά στον λόφο, που φορά το εκλεπτυσμένο της προσωπείο, και τη Νάπολη χαμηλά, που παριστάνει την αχαλίνωτη, την αγοραία. Η Τζοβάννα παραπαίει από τα ψηλά στα χαμηλά, άλλοτε πέφτοντας με ορμή κι άλλοτε σκαρφαλώνοντας σιγά σιγά, σαστισμένη μπροστά στο γεγονός πως, είτε πάνω είτε κάτω, η Νάπολη μοιάζει μια πόλη δίχως απαντήσεις, δίχως διαφυγή.

℘

«Η Φερράντε αποδεικνύει για ακόμη μια φορά πως είναι ασυναγώνιστη στο να μας βάζει στο μυαλό ενός κοριτσιού στην εφηβεία, στο να μας κάνει να δούμε πόσο όλα αυτά που μοιάζουν παράλογα ιδωμένα από έξω -οι ψυχικές μεταπτώσεις, οι σιωπές, η ζήλια, οι φόβοι και τα δάκρυα- έχουν λογική και νόημα». (The Times)
«Η Φερράντε συλλαμβάνει με μοναδικό τρόπο όλη αυτή την αβεβαιότητα που νιώθουμε όταν, μεγαλώνοντας, αρχίζουμε να βλέπουμε τους γονείς μας και τους ενήλικες γενικά ως τους πραγματικούς ανθρώπους που είναι, κάθε άλλο παρά τέλειους». (AFAR Magazine)
«Η Φερράντε είναι μοναδική στο να συνδυάζει το βάθος με τη χαρά της ανάγνωσης». (La Stampa)
«Για άλλη μια φορά η Φερράντε συνέλαβε όχι μια ιστορία αλλά έναν ολόκληρο κόσμο». (Il libraio)

«Αυτό το Bildungsroman, όπου η διάψευση των ψευδαισθήσεων είναι το κυρίαρχο μοτίβο της δύσκολης μεταμόρφωσης της Τζοβάννα από παιδί σε ενήλικα, επιτυγχάνει απόλυτα χάρη, πάνω απ' όλα, στο εξαιρετικό ψυχολογικό βάθος των χαρακτήρων που δημιουργεί η Φερράντε και στον ρεαλισμό των περιγραφών της». (L' Echo)
«Η Απατηλή ζωή των ενηλίκων έχει το μέγεθος της μεγάλης λογοτεχνίας - από τον Μπαλζάκ και τον Σταντάλ μέχρι τον Προυστ. Είναι ένα απαραίτητο βιβλίο, που δείχνει πως οι σημερινές γυναίκες μπορούν να είναι "αληθινές, δύσκολες, συμπονετικές", εκεί που η Λίλα και η Έλενα, εγκλωβισμένες στα στενά περιθώρια του εικοστού αιώνα, δεν μπορούσαν, ή μπορούσαν σε πολύ μικρό βαθμό». (Il Manifesto)