Η Άνθρωπος

Στο Η Άνθρωπος, η Μήδεια καταλαμβάνεται, από τον ακατανίκητο πόθο να ξαναβρεί τα παιδιά της, και δεν έχει άλλη οδό για να το επιτελέσει παρά μόνον αποποιούμενη την θεά που είναι, επανευρίσκοντας, σταδιακά και επίπονα, τον άνθρωπο μέσα της, την Μήδεια με την αποκλειστική ιδιότητα της μητέρας.
Αυτό δεν συντελείται χωρίς συνέπειες για την ίδια: αναλαμβάνει ολοσχερώς την ανθρώπινη διάστασή της, άρα τον άνθρωπο στο σύνολό του. Η ανάγκη της να συναντήσει τα παιδιά της ξανά, την εμβάλει σε μία διαδικασία ολικής εμπλοκής της στην ανθρώπινη μοίρα· αυτό θα μπορούσε να συντελεστεί και με άλλους τρόπους από αυτόν που επέλεξα· επέλεξα τον πιο οδυνηρό: τα παιδιά, αν και σφαγμένα από την ίδια στην «Μήδεια» του Ευριπίδη, εδώ είναι ζωντανά, ζουν, μετά από όλα αυτά και παρ' όλα αυτά, μόνο και μόνο επειδή θέλουν, επανερχόμενα στην ζωή, να την εκδικηθούν για την δολοφονία τους· περιμένουν ως δολοφονημένα παιδιά της, για να τής ανταποδώσουν εκείνο που τούς έκανε. Και τής το ανταποδίδουν.
Μ' αυτή την ανταπόδοση, η Μήδεια δεν ολοκληρώνεται μόνον ως άνθρωπος· δεν γίνεται μόνον ένας άνθρωπος πλήρης και αυτούσιος· γίνεται μία άνθρωπος, ο άνθρωπος ως θήλυ, το θήλυ ως άνθρωπος, γίνεται η άνθρωπος.