ΜΤΦΡ. ΕΛΕΝΑ ΑΝΑΣΤΑΣΑΚΗ
ΝΕΦΕΛΗ 2009
ΣΕΛ. 384, ΤΙΜΗ €28,50
Πού οφείλεται ο πολλαπλασιασμός των σημείων βίας στην τέχνη κατά τις δεκαετίες 1950 και 1960 σχεδόν σε όλο τον βιομηχανικό κόσμο; Ο Ψυχρός Πόλεμος, οι αποικιακοί πόλεμοι, ο πόλεμος των φύλων, η διατάραξη της οικολογικής ισορροπίας, η μηχανοποίηση, η έκπτωση των ανθρωπιστικών αξιών, η ανία είναι μερικές από τις απαντήσεις. Πολύ πριν τα επαναστατικά γεγονότα του 1968, οι καλλιτέχνες που κληρονόμησαν τη διαβρωτική διδασκαλία του ντανταϊσμού και του Marcel Duchamp δίνουν μια νέα, δική τους τροπή στη γιορτή και γίνεται σύντομα αισθητή η αμφίσημη έξαρση της καρναβαλικής συμπεριφοράς τους. Από το ιαπωνικό νεο-νταντά στο βιεννέζικο κίνημα δράσεων και από τον σαμανισμό του Beuys στη Γερμανία στον νέο ρεαλισμό ή στα πρώτα χάπενινγκ στη Γαλλία, είναι πολλά τα σημάδια που φανερώνουν την αλλαγή των καιρών, φτάνοντας ακόμη και μέχρι την αυτοτιμωρία του δημιουργού.
