polanski

Για το μυθιστόρημα της Delphine de Vigan Μια αληθινή ιστορία (μτφρ. Μήνα Πατεράκη-Γαρέφη, εκδ. Utopia).

Του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη

Μάστορας της χαρτογράφησης των ορίων ανάμεσα στην πραγματικότητα και την επινόηση, και μέγας παίκτης/ρέκτης στη ρουλέτα της παρατεταμένης παράβασης αυτών των ορίων, ο Όρσον Ουέλλες δημιούργησε το φιλμ F for Fake (1973), το απόλυτο σχόλιο στη διαλεκτική αλήθεια/ψέμα, ιδίως όταν αυτή η διαλεκτική διακονείται από δαιμόνιους δημιουργούς όπως ο ίδιος ο Ουέλλες. Στη λογοτεχνία, πολλοί παίζουν με τους πεσσούς της πράβασης των ορίων, πολλοί οι ζηλωτές της ζαβολιάς.

Όταν κλείνεις το βιβλίο, καμιά δεκαπενταριά ώρες μετά το άνοιγμα της πρώτης σελίδας, αισθάνεσαι θαυμάσια ξεγελασμένος, και εδώ έγκειται η επιτυχία της Ντελφίν ντε Βιγκάν: οργανώνει το υλικό της παίζοντας με τα είδη τόσο ανεπαισθήτως που δεν αντιλαμβάνεσαι —ή έστω: ξεχνάς διαρκώς— ότι πρόκειται για παιχνίδι.

Στην μεγάλη κομπανία των παικτών αυτών έρχεται να προστεθεί, παρασύροντάς μας σ᾽ έναν τρελό χορό εικασιών, η Ντελφίν ντε Βιγκάν (Delphine de Vigan, Γαλλία, 1966), με το λελογισμένο, πεπαιδευμένο θρίλερ Μια αληθινή ιστορία (μτφρ. Μήνα Πατεράκη-Γαρέφη, εκδ. Utopia), αποφασισμένη να εμπλέξει τον αναγνώστη σε ένα πόκερ της σαγήνης, σε μια καλοστημένη λογοτεχνική απάτη, σε μια ζυμωμένη ζαβολιά, σε ένα ύπουλο, με την καλή έννοια, αφήγημα. Όταν κλείνεις το βιβλίο, καμιά δεκαπενταριά ώρες μετά το άνοιγμα της πρώτης σελίδας, αισθάνεσαι θαυμάσια ξεγελασμένος, και εδώ έγκειται η επιτυχία της Ντελφίν ντε Βιγκάν: οργανώνει το υλικό της παίζοντας με τα είδη τόσο ανεπαισθήτως που δεν αντιλαμβάνεσαι —ή έστω: ξεχνάς διαρκώς— ότι πρόκειται για παιχνίδι. Όπως στο φιλμ του Ουέλλες, αδυνατείς να ξεχωρίσεις εύκολα τι είναι αληθινό και τι όχι. Όπως διατεινόταν ο Γκι Ντεμπόρ, αντιστρέφοντας μια φημισμένη ρήση του Χέγκελ, «το αληθές είναι μια στιγμή του ψευδούς».

Θαυμάσια ξεγελασμένος; Ναι! Διότι, και εδώ έγκειται το «θαυμάσια», η συγγραφέας διαρκώς κλείνει το μάτι στον αναγνώστη, σπέρνει spoilers συνεχώς, υπενθυμίζοντάς του ότι πρόκειται για λογοτεχνία, αφενός. Αφετέρου, όμως, γράφει με τέτοιον τρόπο, κάτι ανάμεσα σε σκληροπυρηνική μπεστελερίστρια και επίμονη μελετήτρια του Ρολάν Μπαρτ και του Φιλίπ Σολέρς, ώστε να ταλανίζεσαι διαρκώς από την αμφιβολία, να ιδρώνεις στη διελκυνστίδα ανάμεσα στη θυμωμένη πλήξη και στην ανάγκη να πας παρακάτω και να «δεις τι γίνεται». Μια ένταση που σε κάνει να πιστέψεις ότι θα διαπραχθεί ένα στυγερό έγκλημα, μια μικρή λεσβιακή σταγόνα που προσφέρεται τεχνηέντως σ᾽ ένα κρυστάλλινο ποτήρι, το τσίγκλισμα ότι είσαι παρών σε ένα δράμα τίγκα στην αρρωστημένη ζηλοτυπία και τα παιχνίδια του νοσηρού θαυμασμού, παρέα με βαρετές, υπνωτιστικές ιστοριούλες της πεντάρας: ιδού το υλικό και η τέχνη της Αληθινής Ιστορίας

Και ενώ είσαι έτοιμος να τα παρατήσεις απαυδισμένος, αίφνης το «στρίψιμο» ενός υπαινιγμού, η «βίδα» ενός συμβάντος, σε επαναφέρουν στην πραγματικότητα της ανάγνωσης με ανανεωμένο, ενίοτε αδηφάγο ενδιαφέρον.

Η Ντελφίν ντε Βιγκάν αφήνεται, επίτηδες, σε ανυπόφορα κοινότοπες περιδιαβάσεις στη ψυχογραφική μυθιστοριογραφία βήτα κατηγορίας, στην αναίσχυντη κολακεία του αναγνώστη, και ιδίως της αναγνώστριας, μπολιάζει την ηρωίδα —τάχατες τον ίδιο της τον εαυτό, την ίδια τη συγγραφέα Ντελφίν ντε Βιγκάν— και το απειλητικό της alter ego, την μυστηριώδη, παλλόμενη από εντάσεις, ανώνυμη Λ., με όλες τις ιδιότητες του αφόρητου μέσου όρου που μπορεί να διανοηθεί άνθρωπος, κερνώντας μας με ένα, ακαταμάχητο εντέλει, κοκτέιλ εκνευρισμού και δέλεαρ, με αποτέλεσμα να μην αφήνουμε το βιβλίο από τα χέρια μας, θύματα μιας αμφιθυμίας που μας προκαλεί με μαεστρία η δαιμόνια μυθιστοριογράφος. Λες διαρκώς: δεν μπορεί να είναι έτσι, δεν μπορεί να είναι τόσο κοινότοπα όλα αυτά που λέγονται στις σελίδες ενός βιβλίου που υποτίθεται ότι σου αφηγείται μια συνταρακτική εμπειρία, μια εμπειρία κυριολεκτικά ζωής ή θανάτου. Και ενώ είσαι έτοιμος να τα παρατήσεις απαυδισμένος, αίφνης το «στρίψιμο» ενός υπαινιγμού, η «βίδα» ενός συμβάντος, σε επαναφέρουν στην πραγματικότητα της ανάγνωσης με ανανεωμένο, ενίοτε αδηφάγο ενδιαφέρον.

Το περίφημο writer’s block, το στόμωμα του συγγραφέα, το δημιουργικό αδιέξοδο, γίνεται ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος. Ένα σοκ σε δόσεις μπορεί πάντα να είναι ευπρόσδεκτο, να λειτουργήσει σαν καταλύτης, να σου προσφέρει το εμπρηστικό καύσιμο για να πάρεις ξανά μπροστά. Σ᾽ αυτή την παγίδα πέφτει η ηρωίδα. Καλοδέχεται την εκκεντρική, αλλοπρόσαλλη, απρόβλεπτη παρουσία της Λ., που εισβάλλει, με το μαλακό στην αρχή, με σφοδρότητα εν συνεχεία, στον περίκλειστο κόσμο της, αλώνει όλα τα οχυρά της, υιοθετεί τους τρόπους της, γίνεται με τον καιρό ίδια με την Ντελφίν, ακόμα και ενδυματολογικά. Και την πιέζει, αγορεύοντας ακατάπαυτα σχετικά με το βιβίο που πρέπει, που οφείλει, να γράψει η Ντελφίν, ένα βιβλίο καταβυθισμένο στην πραγματικότητα, αυθεντικό, απαλλαγμένο από τεχνάσματα και λογοτεχνικές συμβάσεις: «Η πλοκή; Μιλάς σοβαρά; Δεν έχεις ανάγκη από πλοκή, Ντελφίν, ούτε από αφηγηματικές ανατροπές […] Δεν έχεις ανάγκη να επινοήσεις το οτιδήποτε. Η ζωή σου, η προσωπικότητά σου, το βλέμμα σου πάνω στον κόσμο πρέπει να είναι το μόνο υλικό σου. Η πλοκή είναι παγίδα, πλεκτάνη, πιστεύεις βέβαια ότι σου προσφέρει καταφύγιο ή άξονα, αλλά είναι ψεύδος […] Ας το ξεκαθαρίσουμε, η πλοκή είναι χυδαία οφθαλμαπάτη, δεν προσφέρει κανένα εφαλτήριο, κανένα έρεισμα. Δεν την έχεις πλέον ανάγκη».

alt
Η Delphine De Vigan

Μετά το κοίλο κάτοπτρο του Misery που στήνει μπροστά στον αναγνώστη, η Ντελφίν ντε Βιγκάν, στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου, μας πετάει κατάμουτρα, θέλοντας να μας υπενθυμίσει βάναυσα τον μέγιστο Βέρμπαλ Κιντ και τον καταχθόνιο Κάιζερ Σόζε.

Με τέτοιες, αλλεπάλληλες, απανωτές ψευτοθεωρητικές ρητορείες, που θαρρείς παρωδούν με μια ψευδομεταμπορχεσιανή ακριτομυθία ό,τι έχουν γράψει για τη λογοτεχνία ο Ρολάν Μπαρτ, ο Ζυλ Ντελέζ και ο Ζακ Ντεριντά, και που αναμφίβολα κλείνουν δέκα και είκοσι φορές το μάτι στο κολοσσιαίο εξάτομο δοκάρι με το οποίο κοπάνησε τις πύλες της μυθιστοριογραφίας των αρχών του 21ου αιώνα ο Νορβηγός Καρλ Ούβε Κνάουσγκορντ, και με την αποκοιμιστική συμπεριφορά μιας επιτρεπτικής γυναίκας, μιας enabling woman που αναλαμβάνει να κάνει τα πάντα για λογαριασμό της ηρωίδας, η δαιμόνια Λ. ναρκώνει, σχεδόν εξουδετερώνει, την Ντελφίν, σκοτώνει κυριολεκτικά κάθε ίχνος ζωντάνιας και προσωπικότητας εντός της.

Ώσπου η Ντελφίν τσακίζεται και σπάζει και το πόδι της, και εδώ ο αναγνώστης τείνει να αναφωνήσει «Σικέ! Απάτη! Όλα είναι ψέματα», όπως στους παλιούς αγώνες κατς στα τέλη της δεκαετίας του Εβδομήντα. Τείνει να θυμηθεί, ο εμβρόντητος αναγνώστης, το μυθιστόρημα Misery (1987) του Στίβεν Κινγκ, και ακριβώς τότε η συγγραφέας της Αληθινής Ιστορίας σπεύδει να τον προλάβει, να του τραβήξει το χαλί της ανακάλυψης από τα πόδια: ακριβώς στο σημείο αυτό του σερβίρει ένα χορταστικό τσιτάτο από το Misery! Και ανατρέπει την ανατροπή που είχε ήδη ανατρεπτικά ανατραπεί!

Φυσικά, έναν τέτοιο εγχείρημα δεν θα μπορούσε να αποφύγει την αναφορά στην ευφυέστερη λαϊκή κινηματογραφική εκδοχή του for Fake, και εδώ δείχνει την πεπαιδευμένη ευφυία της η συγγραφέας της Αληθινής Ιστορίας: μετά το κοίλο κάτοπτρο του Misery που στήνει μπροστά στον αναγνώστη, η Ντελφίν ντε Βιγκάν, στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου, μας πετάει κατάμουτρα, θέλοντας να μας υπενθυμίσει βάναυσα (διότι στους μπερδεμένους μας καιρούς η υπενθύμιση πρέπει να είναι βάναυση για να είναι λυτρωτική) τον μέγιστο Βέρμπαλ Κιντ και τον καταχθόνιο Κάιζερ Σόζε. Μ᾽ εννοείς, αναγνώστη; Σ᾽ εννοώ, να λες!

* Η κεντρική φωτογραφία είναι από την ταινία του Ρομάν Πολάνσκι που βασίστηκε στο μυθιστόρημα της Delphine De Vigan. 

* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ-ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ είναι συγγραφέας και μεταφραστής.


Απόσπασμα από το βιβλίο

«Ναι, η γραφή είναι όπλο, Ντελφίν, ένα γαμημένο όπλο μαζικής καταστροφής. Η γραφή είναι μάλιστα πολύ ισχυρότερη απ᾽ όλα όσα μπορείς να φανταστείς. Η γραφή είναι όπλο άμυνας, βολής, συναγερμού, η γραφή είναι χειροβομβίδα, τηλεκατευθυνόμενο βλήμα, όπλο πολέμου. Μπορεί να ισοπεδώσει τα πάντα, αλλά μπορεί κι όλα να τα ξανακτίσει». [σελ. 183-4]


altΜια αληθινή ιστορία
Delphine De Vigan
Μτφρ. Μήνα Πατεράκη-Γαρέφη
Utopia 2017
Σελ. 440, τιμή εκδότη €18,50

alt


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Ημερολόγιο του χειμώνα», του Πολ Όστερ – Εκ βαθέων εξομολόγηση

«Ημερολόγιο του χειμώνα», του Πολ Όστερ – Εκ βαθέων εξομολόγηση

Για το βιβλίο του Paul Auster «Ημερολόγιο του χειμώνα» (μτφρ. Σταυρούλα Αργυροπούλου, εκδ. Μεταίχμιο).

Της Νίκης Κώτσιου

Θραυσματικές αυτοβιογραφικές αφηγήσεις από μια ολόκληρη ζωή συνθέτουν το Ημερολόγιο του χειμώνα του ...

«Americana», του Ντον ΝτεΛίλο (κριτική) – Το ώριμο ντεμπούτο ενός ανήσυχου Αμερικανού

«Americana», του Ντον ΝτεΛίλο (κριτική) – Το ώριμο ντεμπούτο ενός ανήσυχου Αμερικανού

Για το πρώτο μυθιστόρημα του Don DeLillo «Americana» (μτφρ. Άννα Παπασταύρου, Gutenberg).

Του Διονύση Μαρίνου

Μεθύστερη γνώση, αλλά ικανή για να επιβεβαιώσει το λεχθέν: ο Ντον ΝτεΛίλο δεν έγινε εν προόδω ο «αρχι-σαμάνος» της αμερικανικής λογοτεχνίας. Δ...

«Γυρίζοντας το βλέμμα πίσω», του Χουάν Γκαμπριέλ Βάσκες (κριτική)

«Γυρίζοντας το βλέμμα πίσω», του Χουάν Γκαμπριέλ Βάσκες (κριτική)

Για το μυθιστόρημα του Juan Gabriel Vásquez «Γυρίζοντας το βλέμμα πίσω» (μτφρ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. Ίκαρος). Φωτογραφία: Η οικογένεια του Σέρχιο Καμπρέρα, μαζί με άλλους εξόριστους, πριν επιβιβαστούν στο πλοίο για τη Δομινικανή Δημοκρατία. (1939)

Του Νίκου Ξένιου

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Διαβάζοντας με τον Νίκο Ορφανό

Διαβάζοντας με τον Νίκο Ορφανό

Πρόσωπα από το χώρο των τεχνών, των ιδεών και του πολιτισμού, αποκαλύπτουν το δικό τους αναγνωστικό χαρακτήρα, τη μύχια σχέση τους με το βιβλίο και την ανάγνωση. Σήμερα, ο ηθοποιός Νίκος Ορφανός απαντά σε 18 κλασικές ή απρόσμενες βιβλιοφιλικές ερωτήσεις.

Επιμέλεια: Book Press

...
«Ο νυχτερινός στο βάθος», του Γιώργου Γκόζη (κριτική)

«Ο νυχτερινός στο βάθος», του Γιώργου Γκόζη (κριτική)

Για τη συλλογή διηγημάτων του Γιώργου Γκόζη «Ο νυχτερινός στο βάθος» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Νεφέλη το 2002. Στην κεντρική εικόνα, στιγμιότυπο από τον μεγάλο σεισμό στη Θεσσαλονίκη το 1978. 

Του Παναγιώτη Γούτα

Σε αρκετές περιπτώσεις το π...

Η Στέγη τιμά τον Γιαννούλη Χαλεπά με παράσταση, ταινία μικρού μήκους, έκθεση και βιβλίο

Η Στέγη τιμά τον Γιαννούλη Χαλεπά με παράσταση, ταινία μικρού μήκους, έκθεση και βιβλίο

Ο Γιανούλης Χαλεπάς, η ασκητική μορφή της ελληνικής γλυπτικής που κάποιοι τον αποκάλεσαν «Ροντέν της Ελλάδας» και κάποιοι άλλοι «άγιο, τρελό και καταραμένο καλλιτέχνη», συναντά το σκηνοθετικό βλέμμα της Αργυρώς Χιώτη και τη γραφή του The Boy από τις 10 μέχρι και τις 27 Φεβρουαρίου στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Το αντίδωρο», της Μαίρης Σπυριδογιαννάκη (προδημοσίευση)

«Το αντίδωρο», της Μαίρης Σπυριδογιαννάκη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του Μαίρης Σπυριδογιαννάκη «Το αντίδωρο – Αφού σκέφτομαι θετικά, γιατί μου πάνε όλα στραβά;» το οποίο κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις «Η Τέχνη της Ζωής».

Επιμέλεια: Book Press

01 ...

«Η εξαφάνιση του δόκτορος Μίε», του Όλιβερ Χίλµες (προδημοσίευση)

«Η εξαφάνιση του δόκτορος Μίε», του Όλιβερ Χίλµες (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Oliver Hilmes «Η εξαφάνιση του δόκτορος Μίε» (μτφρ. Βασίλης Τσαλής), που κυκλοφορεί στις 19 Ιανουαρίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΔΡ ΒΙΚΤΟΡ ΜΙΛΕΡ-ΧΕΣ,
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ...

«Τις Κυριακές που πετούν τα αεροπλάνα», του Γιώργου Πετράκη (προδημοσίευση)

«Τις Κυριακές που πετούν τα αεροπλάνα», του Γιώργου Πετράκη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση ενός αποσπάσματος από τη συλλογή τριών ιστοριών του Γιώργου Πετράκη «Τις Κυριακές που πετούν τα αεροπλάνα», η οποία θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Πληθώρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ο Μάρκου στέκεται πίσω απ’ τ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021 σύμφωνα με τον Guardian

Τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021 σύμφωνα με τον Guardian

H λίστα του Guardian με τα καλύτερα βιβλία του 2021 περιλαμβάνει πολλά γνώριμα και αγαπητά ονόματα, όπως η Όλγκα Τοκάρτσουκ, ο Καζούο Ισιγκούρο, ο Τζόναθαν Φράνζεν και η Σάλι Ρούνεϊ, μεταξύ άλλων. Με ικανοποίηση διαπιστώσαμε ότι πολλοί από τους συγγραφείς που ξεχώρισαν έχουν ήδη ένα ή περισσότερα βιβλία τους μεταφρα...

Τζορτζ Όργουελ, ένας συγγραφέας του 21ου αιώνα – 35 βιβλία του στα ελληνικά

Τζορτζ Όργουελ, ένας συγγραφέας του 21ου αιώνα – 35 βιβλία του στα ελληνικά

Το 2021 ήταν αναμφίβολα η χρονιά του George Orwell. Ο λόγος; Η απελευθέρωση των δικαιωμάτων του, αφού στα τέλη του 2020 συμπληρώθηκαν 70 χρόνια από τον θάνατό του, που επήλθε, σαν σήμερα, στις 20 Ιανουαρίου του 1950. 

Επιμέλεια: Book Press

Από τις πρώτες μέ...

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021

Φέτος περιμέναμε την εκπνοή της χρονιάς πριν συντάξουμε την καθιερωμένη μας πια λίστα με τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία της χρονιάς. Ο λόγος είναι ότι τούτες τις Γιορτές, εντονότερα από άλλες χρονιές, έφταναν βιβλία στο γραφείο μας ακόμη και παραμονές Πρωτοχρονιάς. Ακόμη και σημαντικά μυθιστορήματα διεθνώς αναγνωρισ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

07 Ιανουαρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021

Φέτος περιμέναμε την εκπνοή της χρονιάς πριν συντάξουμε την καθιερωμένη μας πια λίστα με τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία της χρονιάς. Ο λόγος είναι ότι τούτες τις Γιορτέ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται (ανανεωμένο)

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 34 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΦΑΚΕΛΟΙ