Ένα ποίημα από τη συλλογή «Φύση μισή. Τα χειρόγραφα από το σπίτι του λόφου» της Λένιας Ζαφειροπούλου (1979), που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις (2024).
Επιμέλεια: Οράτιος
20
Για την καταστροφή που δεν θα αποτραπεί.
Διήγηση της Αλεπούς.
Βγήκα στο πλάτωμα της λίμνης. Στην όχθη κάτω απ’ το
φεγγάρι καθόταν η κυρά του λόφου.
Πρώτη φορά στη ζωή μου στη θέα ενός ανθρώπου δεν έκανα
ευθύς μεταβολή να φύγω. Μου έγνεψε να πλησιάσω.
Κάθισα δίπλα της. Κι όση ώρα το χέρι της με χάιδευε,
χτυπούσαν μέσα μου δυο ειδών συναγερμοί.
Ο πρώτος ήταν ο συνηθισμένος. Αυτός που με ειδοποιεί για
ανθρώπινη παρουσία και κίνδυνο.
Ο δεύτερος μου έλεγε πως έχω πολύ κοντά μου φτερωτό
θήραμα. Ο πρώτος με έδιωχνε μακριά κι ο άλλος με
καλούσε να ορμήσω.
Πιασμένη ανάμεσά τους, ακινητοποιήθηκα.
Ήταν και η πανσέληνος. Ο άηχος οικουμενικός συναγερμός
που κανείς δεν ξέρει τι σημαίνει.
Σε λίγο η κυρά σηκώθηκε. Προχώρησε πέρα στη γλώσσα της
στεριάς που μπαίνει βαθιά μέσα στη λίμνη και κάτι
προσπαθούσε να διακρίνει στην απέναντι όχθη.
Δεν υπήρχε τίποτα εκεί που να μπορούν να το δουν
ανθρώπινα μάτια.
Μόνο εγώ είδα τα γκρίζα φτερά της αύρας που έγραφαν
στον αέρα την οσμή του κυνηγού. Θα του έπαιρνε
σίγουρα ώρα για να κατέβει την πλαγιά και να φτάσει
στην αντίπερα όχθη. Αλλά ήταν καλύτερα να του δίνω.
Ω σελήνη, σκέφτηκα,
άηχε, πανωραία συναγερμέ που κανείς δεν ξέρει τι σημαίνεις,
ανώφελη είσαι όπως καθετί ωραίο.
Καμιά καταστροφή δεν έχεις αποτρέψει, από καταβολής
κόσμου.
Δυο λόγια για την ποιήτρια
Η Λένια Ζαφειροπούλου είναι λυρική τραγουδίστρια, ποιήτρια και μεταφράστρια. Έχει συνεργαστεί με τις ορχήστρες Philharmonia Orchestra, Welsh National Opera, Royal Ballet Sinfonia, Συμφωνική Ορχήστρα της Κύπρου, Sofia Sinfonietta και με όλες τις ελληνικές ορχήστρες. Έχει συμμετάσχει σε παραγωγές του Bayreuth Baroque Opera Festival, της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, του Φεστιβάλ Αθηνών, των μεγάρων Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης και της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση. Έχει δώσει ρεσιτάλ στο Λονδίνο, το Παρίσι, την Λυών, το Βερολίνο, τη Στουτγάρδη, το Αμβούργο, τη Βαρκελώνη, και την Λευκωσία. Το 2009 τιμήθηκε με το βραβείο της Ένωσης Ελλήνων Κριτικών για νέους καλλιτέχνες.
Η δισκογραφία της περιλαμβάνει το προσωπικό άλμπουμ Sunless Loves, με τον πιανίστα Andrej Hovrin (First Hand Records 2017), καθώς και τον ρόλο της Μαρίας στην όπερα του Σπύρου Σαμάρα Tigra (Naxos 2024). Έχει τραγουδήσει σε εκπομπές και αναμεταδόσεις του BBC radio 3, του Performance Channel UK και του Mezzo TV.
Το πρώτο της ποιητικό έργο, «Paternoster Square» (Εκδόσεις Πόλις 2012) τιμήθηκε με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού Αναγνώστης και συμπεριλήφθηκε στη βραχεία λίστα των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας για το 2012. Το βιβλίο της «Σκληρό να σκοντάφτεις σε πέτρες» (Εκδόσεις Πατάκης 2016) κέρδισε το βραβείο Γυναίκα της Χρονιάς 2017. Το 2019 τιμήθηκε με το ποιητικό βραβείο Γιώργος Κάρτερ του Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη για μέρος του βιβλίου της «Αίθουσα των Χαμένων Βημάτων – 26 Ασκεπείς Λυγμοί» (Εκδόσεις Πόλις). Στον ίδιο εκδοτικό οίκο εκδόθηκε το 2024 το ποιητικό της έργο «Φύση Μισή – Τα χειρόγραφα από το σπίτι του λόφου» και τιμήθηκε με έπαινο από την Ακαδημία Αθηνών.
