Δεν θα είσαι εκεί

Τα μεσημέρια, πριν επιστρέψει στο γραφείο, κατηφορίζοντας την Μπενάκη αγόραζε συνήθως ένα σάντουιτς κι εφημερίδα. Ανάλογα με τον καιρό, καθόταν να φάει άλλοτε σ’ ένα παγκάκι στον πεζόδρομο της Θεμιστοκλέους χαζεύοντας τους περαστικούς κι άλλοτε στο γραφείο χαζεύοντας την εφημερίδα. Εκείνο το μεσημέρι, μετά την αποβολή της Στέλλας Δεληγιάννη από το διαμέρισμα, –η αποβολή είχε συντελεστεί νομικά, αλλά η Στέλλα παρέμενε στο διαμέρισμα του τετάρτου ορόφου στην οδό Εστίας–, τη σκεφτόταν στην κουζίνα της να κρατάει στα χέρια δύο πιάτα φαΐ. Αγόρασε εφημερίδα και περιπλανήθηκε γύρω από την πλατεία Κάνιγγος σε αναζήτηση μιας καρέκλας κι ενός σερβιρισμένου πιάτου. Στη γωνία Γλάδστωνος με Πατησίων βρήκε τον «Μεγάλο Διόνυσο», ένα περίεργα καθαρό για την περιοχή ψητοπωλείο, έναν μακρόστενο χώρο με γυάλινη πρόσοψη ώστε οι περαστικοί να βλέπουν τον καινούργιο εξοπλισμό, που άστραφτε. Στα τραπέζια έξω από την τζαμαρία επί της Γλάδστωνος, κάθονταν δύο μεσήλικες ξανθές γυναίκες, φτιασιδωμένες με την κοκεταρία των αλλοδαπών νοικοκυρών σε ξένα σπίτια. Είχαν ανάμεσά τους δυο φλιτζάνια καφέ και φωτογραφίες που έδειχναν η μία στην άλλη. Τα μέσα τραπέζια ήταν άδεια και το προσωπικό σε ετοιμότητα, μήπως κι εμφανιστεί πελάτης. Διάλεξε το κεντρικό τραπέζι, παρήγγειλε κοτόπουλο με τηγανητές πατάτες κι άνοιξε την εφημερίδα.

Στο εξοχικό του σπίτι στην Αίγινα βρισκόταν νεκρός για 12 χρόνια περίπου ένας άντρας. Το μουμιοποιημένο σώμα βρέθηκε στην κρεβατοκάμαρα του σπιτιού σε πλήρη αποσύνθεση και φαγωμένο από ποντίκια. Η πόρτα ήταν κλειδωμένη και σφραγισμένη με τσιμεντόλιθους που ο ίδιος είχε τοποθετήσει από πίσω, και όλα τα παράθυρα ήταν σφηνωμένα με πανιά.

Δίπλωσε την εφημερίδα και την άφησε στο πλάι. Ένας άντρας με άσπρο παλιομοδίτικο πουκάμισο έξω από το παντελόνι και μια αποτυχημένη περμανάντ πάνω στα κακοβαμμένα, ίσως και με καφέ βερνίκι παπουτσιών, μαλλιά πλησίασε με αργές κινήσεις προς το ταμείο. Μουρμούρισε παραπονιάρικα στο αφεντικό, έναν χοντρούλη με παιδικό πρόσωπο και καλοσιδερωμένο πουκάμισο. Κανείς δεν του έδωσε σημασία. Μια μεγαλόσωμη γυναίκα ζήτησε τρία σουβλάκια και ψημένο ψωμί. Ένας άντρας μετρίου αναστήματος κάθισε σε κοντινή απόσταση κι έφαγε ένα σουβλάκι που ξεχείλιζε. Ο Πολυζώης, παρόλο που όταν πρωτομπήκε ένιωθε σαν θεατής, μέχρι να τελειώσει το φαγητό του αισθάνθηκε οικειότητα. Ικανοποιημένος πήγε να πληρώσει. Το αφεντικό τον κοίταξε στα μάτια.

Μια μεγαλόσωμη γυναίκα ζήτησε τρία σουβλάκια και ψημένο ψωμί. Ένας άντρας μετρίου αναστήματος κάθισε σε κοντινή απόσταση κι έφαγε ένα σουβλάκι που ξεχείλιζε. Ο Πολυζώης, παρόλο που όταν πρωτομπήκε ένιωθε σαν θεατής, μέχρι να τελειώσει το φαγητό του αισθάνθηκε οικειότητα. Ικανοποιημένος πήγε να πληρώσει. Το αφεντικό τον κοίταξε στα μάτια.

– Ευχαριστώ πολύ, κύριε· ξέρετε, εγώ ήμουν για καλό κόσμο, είπε το αφεντικό.

Στο στενό της Γαμβέτα, έξω από το κατάστημα με τα ηλεκτρικά είδη, ξανασκέφτηκε τη χθεσινή επίσκεψη στη Στέλλα Δεληγιάννη. Επίσκεψη, αυτή ήταν η λέξη που είχε σφηνώσει στο μυαλό του, επίσκεψη. Ξεκλείδωσε την πόρτα του γραφείου κι ίσα που πρόλαβε το τηλέφωνο.

Ξεκίνησε να συντάσσει τον κατάλογο των αντικειμένων που βρήκε το πρωί προς καταγραφή: Ένα (1) ψυγείο μάρκας Samsung, παλαιό, ουδέν άλλο βρέθηκε. Υπογραφή. Ο Δικαστικός Επιμελητής της

Περιφέρειας του Εφετείου Αθηνών Ανάργυρος Πολυζώης του Βασιλείου, Πανεπιστημίου 56, Αθήνα, 210 383 7487. Τον ξαναδιάβασε: Ένα (1) ψυγείο μάρκας Samsung, παλαιό, ουδέν άλλο βρέθηκε. Υπογραφή. 

Ουδέν. Τίποτε. Και οι φωτογραφίες; Δεν θα καταγράψει τις φωτογραφίες, πόσες είναι, σε ποιον ανήκουν. Προσπάθησε: φωτογραφίες κολλημένες στους τοίχους, φωτογραφίες άγνωστης γυναίκας, φωτογραφίες γυναίκας σε διαφορετικές πόζες, φωτογραφίες χάρτινης γυναίκας, φωτογραφίες της ίδιας γυναίκας. Πόσες είναι; Εκατό, διακόσιες, χίλιες; Θα μετρήσει κι αυτήν που έκλεψε κι έχει αφήσει στο εργένικο σαλόνι του; Είπε ψέματα στον δικηγόρο, παρέλειψε να πει για τις φωτογραφίες, είπε ψέματα, παρέλειψε να πει ότι μία από τις φωτογραφίες ήταν στο σπίτι του, όπως και το επάργυρο τάσι της Ευγενίας Καλκέα. Η Καλκέα όμως ήταν νεκρή στην πολυθρόνα και η Στέλλα ζωντανή στους τοίχους, όσο μπορεί να θεωρείται κανείς ζωντανός σε παγωμένα ενσταντανέ σε ένα άδειο σπίτι. Δεν θα καταγράψει τους τοίχους, την αλλόκοτη ταπετσαρία, τη γυναίκα που τον κοιτούσε, τη γυναίκα που εκείνος κοιτούσε επί δύο ώρες κι ας κοίταζε τοίχους, τσιμέντο και τούβλα σοβαντισμένα, σκληρή επιφάνεια ταπετσαρισμένη με πολύχρωμες εικόνες, με τρυφερές πόζες, παγωμένες πόζες, ποιος ξέρει εδώ και πόσον καιρό, πόζες ανίσκιωτες. Του χαμογελούσε, άνοιγε την αγκαλιά της, του έδειχνε το σπίτι της, τα στήθη της, τον καλούσε να καθίσουν στο τραπέζι, του προσέφερε ένα ζεστό πιάτο φαΐ. Σκιές κοιτούσε, σκιές σε σκληρή επιφάνεια, σκιές φεγγάρια πάνω σε τζάμια, φωτεινές αντανακλάσεις. Τι βρήκε στην οδό Εστίας; Ένα παλιό ψυγείο, χαρτιά στους τοίχους και σκόνη.

Οι επόμενες ημέρες κύλησαν με δυσκολία. Διαδηλωτές έκλειναν το κέντρο της πόλης και τον ξεβόλευαν. Για να φτάσει από το κέντρο στην Ηλιούπολη, στου Ρέντη ή στον Χολαργό, έκανε κύκλους με τη μηχανή, όπως στο βαρέλι του θανάτου, χωρίς εξέδρα. Το μεσημέρι της Τετάρτης, μετά από μια επιτυχημένη κατάσχεση αυτοκινήτου, γύρω στις τέσσερις, ξάπλωσε στον καναπέ του γραφείου, τα πόδια του περίσσευαν από τα γόνατα και κάτω. Είχε μόλις κλείσει τα μάτια να κοιμηθεί, όταν άκουσε ένα θρόισμα, λες και κάποιος γλιστρούσε νωχελικά πάνω στη δερματίνη του καναπέ. Σηκώθηκε πάνω και τίναξε με τα χέρια το παντελόνι σαν να είχε σκονιστεί, και έφυγε για να συναντήσει την κόρη του.

Επιστρέφοντας το βράδυ τη μικρή Μαργαρίτα στο σπίτι, έτσι αποκαλούσε ακόμα, «σπίτι», την πρώην οικογενειακή τους στέγη, συγκρατήθηκε να μη βάλει το κλειδί στην πόρτα. Το είχε κρατήσει στην αρμαθιά με τα κλειδιά για να διατηρεί τη σαθρή αυταπάτη ότι μια μέρα θα επέστρεφε, ότι η Θεανώ, η γυναίκα του, δεν μπορούσε ακόμα να την αποκαλέσει πρώην γυναίκα μου, θα του ζητούσε να γυρίσει πίσω. Αγνοούσε ότι η Θεανώ είχε αλλάξει την κλειδαριά δυο μέρες αφότου εκείνος έφυγε από το σπίτι. Είχε στην τσέπη ακόμα τρία κλειδιά που δεν του ανήκαν, τα κλειδιά που άφησε η Στέλλα πάνω στην πόρτα: ένα απλό κλειδί για την κεντρική είσοδο, ένα κλειδί τύπου χρηματοκιβωτίου με λεπτό βραχίονα και οδοντωτή απόληξη για την ασφάλεια της πόρτας, και ένα πλακέ κλειδί. Τα είχε κιόλας περάσει στην κλειδοθήκη μαζί με τα υπόλοιπα.

Πόσα από τα κλειδιά που είχε στην τσέπη ήταν δικά του, πόσοι τον περίμεναν να ανοίξει με το κλειδί την πόρτα, απέφευγε να κάνει λογαριασμό. Εκείνο το βράδυ, έκρυβε στην τσέπη τρία κλειδιά παραπάνω, ή μήπως τα φύλαγε όπως η μάνα του φύλαγε τις μπαγιάτικες φέτες ψωμί; Σύντομα βρέθηκε να ξεκλειδώνει την κεντρική είσοδο στην οδό Εστίας, λες κι έμενε από καιρό εκεί. Σε κάθε δωμάτιο κρεμόταν ένας γλόμπος από την οροφή και από τους τοίχους μία γυναίκα, πολλές γυναίκες.

Ακουγόταν μόνο το ψυγείο. Το άνοιξε, τρία αυγά, μια φρατζόλα ψωμί μέσα σε νάιλον σακούλα κι ένα μπουκάλι γάλα. Ήπιε δυο γουλιές από το γάλα, μια γυναίκα τον σκεπτόταν κι αυτό του είχε λείψει.