trikas egkleismoi

Για την έκθεση του Δημήτρη Τρίκα στο Δρομοκαΐτειο με τίτλο «Εγκλεισμοί», με διοργανώτρια εταιρεία την ΑΜΚΕ Ρίζες Πολιτισμού, «που απηχεί τον ταξικό χαρακτήρα που είθισται να προσλαμβάνει ακόμη και ο ψυχιατρικός εγκλεισμός».

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

Οι κώδικες του μετα-αστικού τοπίου και η παρακωλυμένη σχέση μας με τη φύση αποτελούν θέματα της video art και των εικαστικών εγκαταστάσεων εδώ και πάνω από μια δεκαετία. Στους παράγοντες επικαιροποίησης αυτού του προβληματισμού έρχεται να προστεθεί το εφιαλτικό φάσμα του ενεργού πολέμου που διεξάγεται μπροστά στα μάτια μας, όπως π.χ. μαρτυρεί η ομαδική έκθεση με τίτλο «3η εκδοχή του Σβάρτσβαλντ (Μέλανα Δρυμού)» που διεξήγαγαν ο Κώστας Τσώλης, ο Νίκος Παπαδημητρίου, ο Κωνσταντίνος Σβε και ο Παντελής Χανδρής στην αίθουσα τέχνης «έκφραση – γιάννα γραμματοπούλου», στον θεματικό άξονα κάλυψης-απόκρυψης-θωράκισης-καταφυγίου-οχύρωσης και καμουφλάζ. Είναι ιδιαίτερα φλέγον το ανθρωπολογικό ζήτημα της μόνωσης, της αποκοπής από το κοινωνικό γίγνεσθαι, της υποκατάστασης της κανονικής ζωής από την τεχνολογικά διαμεσολαβημένη ομόλογό της, καθώς και όλες οι σχετικές ψυχαναλυτικές, κοινωνιολογικές και πολιτικές του παράμετροι. Ανάμεσα στους επιστήμονες και τους καλλιτέχνες έχει πλέον ανοίξει ένα δημόσιο debate για τις πολιτικές των φύλων, της μνήμης, των ταυτοτήτων και των ανθρωπίνων ροών, και -κυρίως- για τις πολιτικές επιτήρησης, ελέγχου και καταστολής (ενδεικτικά βλ. την έκθεση της Ντοκουμέντα 14 για τη λανθάνουσα νεο-αποικιοκρατία στην Αθήνα της περιόδου της κρίσης, ή την έκθεση "Ork Haus" του Θεόκλητου Τριανταφυλλίδη στη γκαλερί The Breeder, όπου μια οικογένεια Ork που, παγιδευμένη σε ένα σπίτι, εκτελούσε τελετουργικά της καθημερινότητας, στο πλαίσιο μιας οραματικής δυστοπίας που παρήγαγε το αίσθημα του άγχους και του αποκλεισμού).

Είναι ιδιαίτερα φλέγον το ανθρωπολογικό ζήτημα της μόνωσης, της αποκοπής από το κοινωνικό γίγνεσθαι, της υποκατάστασης της κανονικής ζωής από την τεχνολογικά διαμεσολαβημένη ομόλογό της, καθώς και όλες οι σχετικές ψυχαναλυτικές, κοινωνιολογικές και πολιτικές του παράμετροι.

Μπορεί η ανάκληση μεμονωμένων εικαστικών παραδειγμάτων να φαντάζει κάπως επιπολής, ωστόσο το λεξιλόγιο που αυτά εισάγουν απεικονίζει τις νεόκοπες συνθήκες υπαρξιακής κατάστασης που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα, ιδιαίτερα μετά τον εγκλεισμό/καραντίνα της τριετίας του κορωνοϊού. Η πολιτική μας στάση και ο βαθμός (ή η ουδός) αντίστασής μας, το δυστοπικό παρόν και η ισχύς που ασκεί στον ψυχισμό μας, ο ρόλος της τεχνολογίας σε αυτή τη διεργασία, είναι τα ζητήματα πολλών εκθέσεων βιντεοτέχνης και video-performance, όπως το αφιέρωμα που διεξήγαγε η Video Art Μηδέν τον Ιούνιο του 2018 στην Καλαμάτα και τον Απρίλιο του 2019 στο MOMus-Πειραματικό Κέντρο Τεχνών (Αποθήκη Β1 στο λιμάνι) της Θεσσαλονίκης1.

Πλούσιοι και φτωχοί: διαφορετικές βαθμίδες της κανονικότητας

Ο Δημήτρης Τρίκας, σε μια ώριμη φάση της προσωπικής του διαδρομής στον περί εγκλεισμού προβληματισμό ως εικαστικό, ανθρωπολογικό και κοινωνιολογικό ερέθισμα, οργανώνει φέτος ένα μείζον πολιτιστικό γεγονός στο Δρομοκαΐτειο με τίτλο «Εγκλεισμοί». Με διοργανώτρια εταιρεία την ΑΜΚΕ Ρίζες Πολιτισμού, ο κύριος Τρίκας επιστρατεύει το παλιό τυπογραφείο του ιδρύματος, τους βοηθητικούς χώρους, τους θαλάμους, τα προαύλια και την πτέρυγα του «Αγίου Ισίδωρου» και το Δάφτσειο, σε μια πολύ ενδιαφέρουσα κατανομή των επιμέρους εκθέσεων, που απηχεί τον ταξικό χαρακτήρα που είθισται να προσλαμβάνει ακόμη και ο ψυχιατρικός εγκλεισμός. Οι ασθενείς που προέρχονταν από πιο ευκατάστατες οικογένειες αντιμετωπίζονταν διαφορετικά (με σύγχρονες, για την εποχή, μεθόδους θεραπείας που περιλάμβαναν έως και τη χρήση πιάνου) απ’ ό,τι εκείνοι που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα: ηχητικά ντοκουμέντα πλήρους εγκατάλειψης εκ μέρους των συγγενών δημιουργούν μια ζοφερή ατμόσφαιρα κοινωνικής περιθωριοποίησης που, ούτε λίγο ούτε πολύ, προσλαμβάνει όλα τα χαρακτηριστικά του στοχευμένου βασανισμού: σαν να «εκδικείται» η κοινωνία στο πρόσωπο του χαρακτηρισμένου «τρελού». Η αποψιλωμένη ή αδυνατισμένη ή αδικούμενη ζωή των εγκλείστων προσλαμβάνει μιαν εκλογικευμένη χροιά και εξυπηρετεί την απρόσκοπτη συνέχιση της ζωής των «κανονικών». Βεβαίως, ούτως η άλλως οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης των μαζών τις καθιστούσαν ανέκαθεν πιο ευάλωτες σε κάθε μορφή νόσησης και η λαϊκή κατοικία ανέκαθεν θεωρείται μολυσματική πηγή, με αποτέλεσμα να υπάρχουν συγκεκριμένα στερεότυπα για τον βαθμό επικινδυνότητας των πτωχότερων ασθενών. Ο φόβος της ασθένειας επιβάλει αντιλήψεις συμπεριφοράς που συγκροτούν, με τη σειρά τους, νέες μορφές ελέγχου: από ίδρυμα νοσηλευτικό που θα’πρεπε να παρέχει την ίαση, το ψυχιατρείο (όπως εύστοχα το έχει επισημάνει ο Φουκώ στην «Ιστορία της Τρέλας») κατ’ουσίαν λειτουργεί τιμωρητικά, οπότε η «δυσκολία της πραγματικότητας» παράγει και το φαινόμενο της «τρέλας του φτωχού».

Οι ασθενείς που προέρχονταν από πιο ευκατάστατες οικογένειες αντιμετωπίζονταν διαφορετικά απ’ ό,τι εκείνοι που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα: ηχητικά ντοκουμέντα πλήρους εγκατάλειψης εκ μέρους των συγγενών δημιουργούν μια ζοφερή ατμόσφαιρα κοινωνικής περιθωριοποίησης...

Θεωρώντας το φαινόμενο υπό πολιτικό πρίσμα, ο κύριος Τρίκας δημιουργεί ένα πανόραμα πλείστων εκδοχών του ιατρικού ελέγχου των ψυχιατρικά εγκλεισμένων ασθενών και καταθέτει σειρά μαρτυριών ώστε να τεκμηριώσει το πέρασμα από την απλή καταστολή έως την επικίνδυνη πολιτική πρακτική του γενικευμένου προληπτικού ελέγχου - όπως τη βιώσαμε σε όλον τον πλανήτη με αφορμή τον κορωνοϊό και τις σχετικές απαγορευτικές διατάξεις (ας μην ξεχνούμε τις περυσινές εφιαλτικές εικόνες από τη Σαγκάη). Η έκθεση στο Δρομοκαΐτειο είναι μείζων σταθμός σε μια προσωπική διαδρομή σπουδής και αναζήτησης, μέρος της οποίας είναι και η διπλωματική εργασία του κύριου Τρίκα στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο με θέμα την αντίστοιχη λειτουργία του νοσοκομείου «Σωτηρία» στον Μεσοπόλεμο, στο πλαίσιο της οποίας επισήμανε ότι οι έγκλειστοι με φυματίωση ήσαν «αγαπημένοι και ταυτόχρονα "μαύρα πρόβατα" για τους οικείους τους, με αποτέλεσμα να βιώνουν την απόλυτη μοναξιά». Αξιοσημείωτες είναι οι παρατηρήσεις του για την πολιτική χρήση των ψυχιατρείων εις βάρος των αντιφρονούντων [20. Ο ίδιος, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Πατρών, επιμελήθηκε μια σχετική σειρά επτά (7) ωριαίων ραδιοφωνικών εκπομπών στο πλαίσιο της εκπομπής του Τρίτου Προγράμματος «Factory. Ιδέες/Τέχνες» με τίτλο: «Φιλοσοφικά Παράθυρα σε Καιρό Εγκλεισμού».

egkleismoi nikos panagiotopoulos

Νίκος Παναγιωτόπουλος

Ένα νέο στοιχείο προς μελέτην: η ιδρυματοποίηση σώματος και ψυχής ως πολιτικός έλεγχος

Σανατόρια, λεπροκομεία, ψυχιατρεία, οι ακραίες περιπτώσεις του παρελθόντος όπου η ίαση και ο σωφρονισμός συγχέονται- όχι τυχαία. O στιγματισμός ήταν κύριο χαρακτηριστικό του εγκλεισμού-ας μην ξεχνούμε και τη φυσική σύνδεση του τρίτου σταδίου της συφίλιδος με την κοινή αντίληψη περί τρέλας, τη χρήση των ψυχιατρείων ως θεσμού εξολόθρευσης των πολιτικών αντιπάλων στα σταλινικού τύπου καθεστώτα και την εν μία νυκτί εξαφάνιση όλων των ψυχιατρικών ασθενών γερμανικής ή άλλης καταγωγής από το χιτλερικό καθεστώς. Η ιστορία έχει να παραθέσει πλείστα όσα παραδείγματα. Αλλά εξίσου ακραίες καταστάσεις καταγράφηκαν, στην πρόσφατη εμπειρία μας, στις εντατικές covid, ενώ δεν λείπουν μαρτυρίες από τις φυλακές και τα αναμορφωτήρια πολλών χωρών του υποτιθέμενου «πολιτισμένου» δυτικού κόσμου, καθώς και από πλειάδα χωρών του ισλαμικού τόξου. Εφαλτήριο για την έκθεση «Εγκλεισμοί» στάθηκε το βιβλίο της Μαρίας Φαφαλιού «Ιερά οδός 343. Μαρτυρίες από το Δρομοκαΐτειο» (Αλεξάνδρεια) και η έκθεση προσανατολίζεται θεματικά «στον εσωτερικό εγκλεισμό των ανθρώπων που βασανίζονται στα σκοτάδια τους, αποδίδουν την ένταση του ψυχιατρικού εγκλεισμού που διαλύει τον ανθρώπινο οργανισμό και αποδομεί την προσωπικότητα, αλλά αναφέρονται σε κάθε είδους εγκλεισμό, από τις φυλακές, τους στρατώνες, τα σχολεία, ώς τις δομές για τους πρόσφυγες, αλλά και την ψηφιακή “αιχμαλωσία”» [3]. Κατ’αναλογίαν με την άλλοτέ ποτε λειτουργία ενός φθισιατρείου, το νοσοκομείο ψυχικών νόσων επιδίδεται στις ίδιες μεθοδεύσεις: σε πραγματικούς και συμβολικούς εγκλεισμούς. Σαφείς νύξεις γίνονται και για τον σύγχρονο, ψηφιακό εγκλεισμό, καθώς και για κάποια ιδρύματα περιθωριοποίησης όπως το ψυχιατρείο της Λέρου με την ένοχη ιστορία στιγματισμού και εμπράγματου βασανισμού των ασθενών τροφίμων του. Στο πανόραμα του οργανωμένου ιδρυματισμού έρχονται να προστεθούν κάποιες δομές υποδοχής προσφύγων όπως υπαινίσσεται η installation του Κώστα Χριστόπουλου με τίτλο «Οικισμός». Αυτά συμβαίνουν στον κάτω όροφο, σε μια διαδρομή φρίκης που ανακινεί ποικίλα συναισθήματα θυμού για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με το θέμα.

Εφαλτήριο για την έκθεση «Εγκλεισμοί» στάθηκε το βιβλίο της Μαρίας Φαφαλιού «Ιερά οδός 343. Μαρτυρίες από το Δρομοκαΐτειο» (Αλεξάνδρεια) και η έκθεση προσανατολίζεται θεματικά «στον εσωτερικό εγκλεισμό των ανθρώπων που βασανίζονται στα σκοτάδια τους...

Περνώντας στην αξιοποίηση των θαλάμων των ασθενών, συναντάς μια δυναμική παρέμβαση των καλλιτεχνών, ενώ κάποιες διαδραστικές performances λαμβάνουν χώρα επί τόπου. Στην έκθεση, που διεξάγεται στο Δρομοκαίτειο (Ιερά Οδό 343, Χαϊδάρι) συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Χλόη Ακριθάκη, Δημήτρης Αληθεινός, Δημήτρης Αντωνίτσης, Κατερίνα Αποστολίδου, Ιλεάνα Αρναούτου, Κωστής Βελώνης, Μπάμπης Βενετόπουλος, Αντώνης Βολανάκης, Πόκα Γιο + LAB12, Βαγγέλης Γκόκας, Θωμάς Διώτης, Μάρκος Ευλογημένος, Μαίρη Ζυγούρη, Κάπτεν, Νικομάχη Καρακωστάνογλου, Χάρης Κοντοσφύρης, Νίκος Κολιόπουλος, Καλλιόπη Λεμού, Μαρία Λοϊζίδου, Μαρία Λουίζου, Ναταλία Μαντά, Μάρω Μιχαλακάκου, Βασίλης Μπακάλης, Μάνια Μπενίση, Βάλλυ Νομίδου, Άγγελος Παπαδημητρίου, Άννα Παπαέτη, Ηλίας Παπαηλιάκης, Νίνα Παπακωνσταντίνου, Άρτεμις Ποταμιάνου, Πάνος Προφήτης, Πηνελόπη Πετσίνη, Ρεντούμης Δημήτρης, Μάριος Σπηλιόπουλος, Γιώργος Τσεριώνης, Ελένη Τζιρτζιλάκη, Κώστας Τσώλης, Σωκράτης Φατούρος, Αλέξης Φιδετζής, Δημήτρης Χαλάτσης, Δέσποινα Χαριτωνίδη, Κώστας Χριστόπουλος και Διονύσης Χριστοφιλογιάννης. Performances διεξάγουν οι Φίλιππος Βασιλείου, Στάθης Γράψας/Αλέξανδρος Βουτσινάς, Γιάννης Μήτρου, Σάββας Στρούμπος/Ελλη Ιγγλίζ/Αννα Μαρκά-Μπονισέλ και Φίλιππος Τσιτσόπουλος.

ekthesi dromokaiteio potamianou

Άρτεμις Ποταμιάνου

Ποικίλες μορφές δαιμονοποίησης της τρέλας και παραμορφώσεων του ψυχισμού και της ανθρώπινης μορφής αποδίδονται στην τιμωρητική καρέκλα του Αληθεινού, στο κλουβί της Ποταμιάνου που θέτει το δίλημμα «σε ποια πλευρά βρίσκεσαι», στα ελάσματα/κιγκλιδώματα και στους σουμιέδες του Χριστοφιλογιάννη («Ο θάνατος έχει πολλά σχήματα και μεγέθη»), στα επεξεργασμένα ασφαλτόπανα του Φατούρου, στον τοίχο με τα σημειώματα και το φωτογραφικό υλικό της Τζιρτζιλάκη, στους τερατόμορφους σκελετούς του Διώτη, στο εξαφανισμένο πορτραίτο του Βελώνη, στη συνάντηση δυο εραστών με κιγκλίδωμα της Μιχαλακάκου, στη «Συμβίωση» της Ζυγούρη, στα κυνηγητικά τρόπαια («Απόκοσμο πολύ») του Τσώλη, στη συγκλονιστική βιντεοεγκατάσταση «Machola’s relapse» του Μπακάλη, στα «Άτυπα» του Αρναούτου, στον εκπεπτωκότα παιδί/άγγελο της Νομίδου, στο βίντεο του Παπαδημητρίου, στο «Men at Crutches» της Λεμού. Στη μεταψηφιακή εποχή το πολιτικό προκύπτει από τις αντιδράσεις μας, από νευρωτικές έως ψυχωτικές, στο ερέθισμα του εγκλεισμού: τα θραυσμένα «πλακάκια» αναπαριστούν, σε μια σχηματοποίηση διπλής ανάκλασης, τη διαρρηγνυόμενη συνεκτικότητα του ψυχισμού, θέτοντας ανοιχτά ερωτήματα για την έννοια της «ψυχικής υγείας» και της «κανονικότητας». Η διαδραστική performance του ψυχαναλυτή Γιάννη Μήτρου με τα σπασμένα πλακάκια, την προσωπική μας αντίδραση στο κελί και το κομμάτι πλαστιλίνης για την ελεύθερη έκφραση συναισθημάτων ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακή.

Παράλληλα με το εικαστικό κομμάτι, διοργανώνονται πέντε ημερίδες έως τα μέσα Δεκεμβρίου του 2022, με τη συμμετοχή περίπου 70 πανεπιστημιακών, ερευνητών και συγγραφέων που διερευνούν τους «εγκλεισμούς» μέσα από τα πεδία της ψυχανάλυσης, της φιλοσοφίας, της ιστορίας, της λογοτεχνίας και της πολιτικής θεωρίας.

Παράλληλα με το εικαστικό κομμάτι, διοργανώνονται πέντε ημερίδες έως τα μέσα Δεκεμβρίου του 2022, με τη συμμετοχή περίπου 70 πανεπιστημιακών, ερευνητών και συγγραφέων που διερευνούν τους «εγκλεισμούς» μέσα από τα πεδία της ψυχανάλυσης, της φιλοσοφίας, της ιστορίας, της λογοτεχνίας και της πολιτικής θεωρίας. Το project του Δημήτρη Τρίκα, ως μουσείο εικαστικής αποτύπωσης του ανθρώπινου πόνου που είναι, προσφέρει τον καμβά και το κατάλληλο ιστορικό, ανθρωπολογικό και μουσειολογικό πλαίσιο για την ανακίνηση και –όχι μόνον ακαδημαϊκή- του ενδιαφέροντος, την ευαισθητοποίηση του κοινού και τη δριμεία κριτική απέναντι στο πλέγμα των θεσμών ελέγχου που απορρέουν από κάθε μορφή διαφορετικότητας. Δεν πρόκειται μόνο για μια διαδικασία ενδοσκόπησης, αλλά και για ένα προτσές αναπαράστασης κάποιων υποσυνείδητων μηχανισμών, καθώς και για διαδικασία αναμόχλευσης της ιστορικής μνήμης. Οι κατά καιρούς εξουσίες έχουν την πρόθεση να ελέγξουν τις ανθρώπινες συνήθειες, στάσεις και μετακινήσεις, τη λειτουργία της ανθρώπινης σωματικότητας και του επιθυμητικού, τη σχέση των πολιτών με την αναπαραγωγή, τη νόσο και την ίασή της, την ευεξία και τη νοσηλεία, τον θάνατο και το πένθος, εφαρμόζοντας τακτικές «εγκλωβισμού» και υποταγής σε μια νέα μορφή κανονικότητας όπου στις μέρες μας εμπλέκεται και η εικονική πραγματικότητα. Αποδυόμενες σε αυτόν τον στόχο, επιστρατεύουν δομές και μηχανισμούς ιδρυματικού αποκλεισμού και τιθάσευσης, εμπλέκοντας σ’αυτήν τη λειτουργία και την Ιατρική, με την κατηγοριοποίηση που είναι σε θέση να επιβάλει σε υγιείς, φορείς, ασθενείς, νοσηλευόμενους, διασωληνωμένους και ανανήψαντες.

*  

[1] Από την Ελλάδα, συμμετείχαν η Άννα Βάσωφ, ο Μπάμπης Βενετόπουλος, η Μυρτώ Βουνάτσου, ο Νίκος Γιαβρόπουλος, ο Στέλιος Ντεξής, ο Μάκης Φάρος, η Πόλυ Κοκκινιά, ο Γιάννης Παππάς και άλλοι, ενώ από το εξωτερικό οι Chaja Hertog & Nir Nadler (Ολλανδία), Albert Merino (Ισπανία), Marcia Beatriz Granero (Βραζιλία), Michele Manzini (Ιταλία), Miloushka Bokma (Ολλανδία), Max Hattler (Χονγκ-Κονγκ), Di Hu (Κίνα) και πολλοί ακόμη, με μια συνολική επιλογή έργων που κάλυπταν ένα μεγάλο εύρος σύγχρονων τάσεων και τεχνοτροπιών (πειραματικά βίντεο, αφηγηματικά ή αφαιρετικά έργα, videodance, performance, μουσικά βίντεο, animation κ.ά.)
[2] Ο Δ. Τρίκας αναφέρει, στη διπλωματική του εργασία, χαρακτηριστικές εκτελέσεις κομμουνιστών στον τοίχο του "Σωτηρία", ακριβώς έξω από το κτίριο των φυλακών, όπου και κρατούνταν οι καταδικασμένοι από στρατοδικεία φυματικοί ασθενείς. Οι νεκροί έγιναν "αζήτητοι νεκροί" λόγω του βάρους του κοινωνικού στίγματος που υφίσταντο αυτοί που είχαν στις οικογένειές τους ασθενείς φυματικούς ή γιατί κάποιοι ασθενείς ήταν στιγματισμένοι πολιτικά κι έτσι "μόλυναν" τις οικογένειες που έπρεπε πλέον να αντιμετωπίσουν έναν σωρό προβλημάτων επιβίωσης και, επιπλέον, ένα εχθρικό πολιτικό περιβάλλον. Να υπενθυμίσουμε, εδώ, τη νύχτα της 30ής Νοέμβρη του 1943, όταν οι ταγματασφαλίτες συνεργάτες των Γερμανών έκαναν πογκρόμ σε 19 νοσοκομεία της Αθήνας, συλλαμβάνοντας 15.000 ανάπηρους της Εθνικής Αντίστασης. Αφού ξυλοκόπησαν και προπηλάκισαν τους αναπήρους, τους φόρτωσαν σε αυτοκίνητα χωρίς τα ξύλινα μέλη τους, χωρίς τα γυάλινα μάτια τους και τους πήγαν στις φυλακές Χαϊδαρίου και Χατζηκώστα, όπου εκτέλεσαν εν ψυχρώ 283 από αυτούς.
[3] Δες τη συνέντευξη του Δημήτρη Τρίκα στην «Εφ Συν». Δες, επίσης, το σχετικό κείμενο του κου Παρίδη στη lifo.
https://www.efsyn.gr/tehnes/artnea/366561egkleismoi-pragmatikoi-kai-symbolikoi
https://www.lifo.gr/culture/eikastika/sto-dromokaiteio-mia-ekthesi-exereyna-tin-ennoia-toy-egkleismoy

Πληροφορίες

Πληροφορίες Έκθεσης «ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΙ»
Εικαστική Έκθεση, Performances, Δημόσιο Πρόγραμμα

Επιμέλεια: Δημήτρης Τρίκας
Χώρος διεξαγωγής: Δρομοκαϊτειο Ψ.Ν.Α./ Κτήρια: Δάφτσειο, Τυπογραφείο, Άγιος Ισίδωρος (Ιερά Οδός 343/ Χαϊδάρι)
Διοργάνωση: ΑΜΚΕ Ρίζες Πολιτισμού
Εγκαίνια: 11/11/2022 (16.00- 21.00/ Χαιρετισμοί 19.00)
Διάρκεια: 11/11/22 μέχρι 18/12/22
Ημέρες λειτουργίας: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή
Ώρες λειτουργίας: 15.00- 20.00

Συμμετέχοντες Καλλιτέχνες:
Δημήτρης Αντωνίτσης, Χλόη Ακριθάκη, Δημήτρης Αληθεινός, Κατερίνα Αποστολίδου,
Ιλεάνα Αρναούτου, Κωστής Βελώνης, Μπάμπης Βενετόπουλος, Αντώνης Βολανάκης,
Πόκα Γιο + εργαστήριο ΑΣΚΤ, Βαγγέλης Γκόκας, Θωμάς Διώτης, Μάρκος Ευλογημένος,
Μαίρη Ζυγούρη, Κάπτεν, Νικομάχη Καρακωστάνογλου, Χάρης Κοντοσφύρης, Νίκος
Κολιόπουλος, Καλλιόπη Λεμού, Μαρία Λοϊζίδου, Μαρία Λουίζου, Ναταλία Μαντά,
Μάρω Μιχαλακάκου, Βασίλης Μπακάλης, Μάνια Μπενίση, Βάλλυ Νομίδου, Άγγελος
Παπαδημητρίου, Άννα Παπαέτη, Ηλίας Παπαηλιάκης, Νίνα Παπακωνσταντίνου, Άρτεμις
Ποταμιάνου, Πάνος Προφήτης, Πηνελόπη Πετσίνη, Ρεντούμης Δημήτρης, Μάριος
Σπηλιόπουλος, Γιώργος Τσεριώνης, Ελένη Τζιρτζιλάκη, Κώστας Τσώλης, Σωκράτης
Φατούρος, Αλέξης Φιδετζής, Δημήτρης Χαλάτσης, Δέσποινα Χαριτωνίδη, Κώστας
Χριστόπουλος, Διονύσης Χριστοφιλογιάννης.

Performances:
Φίλιππος Βασιλείου, Στάθης Γράψας/ Αλέξανδρος Βουτσινάς, Γιάννης Μήτρου, Σάββας
Στρούμπος/ Έλλη Ιγγλίζ/ Άννα Μαρκά-Μπονισέλ, Φίλιππος Τσιτσόπουλος

Το project ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΙ πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού (ΥΠΠΟΑ), της Περιφέρειας Αττικής, με την υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ, με την υποστήριξη του Οργανισμού 2023 Ελευσίς Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, υπό την Αιγίδα του Δήμου Χαϊδαρίου και του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ.

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Πέντε σημαντικές εκθέσεις: Από τις αφίσες του Πάμπλο Πικάσο στα φωτογραφικά πορτρέτα της Σίντι Σέρμαν

Πέντε σημαντικές εκθέσεις: Από τις αφίσες του Πάμπλο Πικάσο στα φωτογραφικά πορτρέτα της Σίντι Σέρμαν

Εκρηκτική η εικαστική κίνηση την τελευταία περίοδο. Προτάσεις σημαντικών εικαστικών εκθέσεων που κέντρισαν το ενδιαφέρον μας. Κεντρική εικόνα: φωτογραφίες της Cindy Sherman από την έκθεση που εγκαινιάζεται προσεχώς στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης.

Γράφει η Τόνια Μάκρα

...
«…που γι’ Αλεξανδρινό γράφει Αλεξανδρινός» – Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου μελοποιεί Καβάφη, για μία και μοναδική συναυλία στην Στέγη

«…που γι’ Αλεξανδρινό γράφει Αλεξανδρινός» – Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου μελοποιεί Καβάφη, για μία και μοναδική συναυλία στην Στέγη

Ένας Αλεξανδρινός γράφει μουσική για έναν Αλεξανδρινό. Το Σάββατο 25 Μαΐου στις 20:30 στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης, μια μοναδική συναυλία έρχεται με την καλλιτεχνική υπογραφή του Δημήτρη Παπαδημητρίου. Ο καταξιωμένος συνθέτης μελοποιεί ποιήματα του Κ.Π. Καβάφη σε εκδοχή ενδεκαμελούς ορχήστρας δωματίου, με πρωτότυπ...

Ο Nick Cave στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, μαζί με τον Colin Greenwood των Radiohead

Ο Nick Cave στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, μαζί με τον Colin Greenwood των Radiohead

1, 2 και 3 Ιουνίου ο Nick Cave θα βρεθεί στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, μαζί με τον Colin Greenwood των Radiohead.

Επιμέλεια: Book Press

Η Στέγη ανοίγει για πρώτη φορά την αγκαλιά της στον αξεπέραστο Nick Cave, ο οποίος επιστρέφει...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Λογοτεχνικό Βραβείο Δουβλίνου 2024: Νικητής ο Μίρτσεα Καρταρέσκου

Λογοτεχνικό Βραβείο Δουβλίνου 2024: Νικητής ο Μίρτσεα Καρταρέσκου

Ο Ρουμάνος συγγραφέας Μίρτσεα Καρταρέσκου [Μircea Cartarescu] έλαβε το βραβείο για το μυθιστόρημά του «Solenoid» που είναι εν μέρει αυτοβιογραφικό και μάς μεταφέρει στην κομμουνιστική Ρουμανία των τελών του ‘70. Στα ελληνικά τον έχουμε γνωρίσει με το μυθιστόρημα «Νοσταλγία» (μτφρ. Βίκτορ Ιβάνοβιτς, εκδ. Καστανιώτη)....

ΔΕΒΘ 2024: Γυναίκες, φύλο και φεμινισμοί – Τι είδαμε, τι καταλάβαμε

ΔΕΒΘ 2024: Γυναίκες, φύλο και φεμινισμοί – Τι είδαμε, τι καταλάβαμε

Ένα από τα αφιερώματα της φετινής ΔΕΒΘ ήταν αυτό στις «Γυναίκες», μια ευρεία θεματική που ξεδιπλώθηκε μέσα από συζητήσεις για συγγραφείς, εκδότριες και μεταφράστριες, για τη γυναίκα σαν λογοτεχνικό ήρωα, αλλά και τη γυναικεία γραφή. Οι εκδηλώσεις ήταν διάχυτες στο πρόγραμμα, αρκετές συνέπιπταν η μία με την άλλη, αλλ...

Μιχάλης Αλμπάτης: «Δεν θα έγραφα ποτέ ένα δεύτερο ‘’Και οι νεκροί ας θάψουν τους νεκρούς τους’’»

Μιχάλης Αλμπάτης: «Δεν θα έγραφα ποτέ ένα δεύτερο ‘’Και οι νεκροί ας θάψουν τους νεκρούς τους’’»

Από την απόλυτη επιτυχία στη συνειδητοποίηση. Ο Μιχάλης Αλμπάτης μάς μίλησε για το νέο του βιβλίο «Η κατάλυση του χρόνου» (εκδ. Νήσος), αλλά και πώς βίωσε το απίστευτο «γκελ» που έκανε το προηγούμενο μυθιστόρημά του.

Συνέντευξη στον Διονύση Μαρίνο

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Γραφή κοφτερή σαν μαχαίρι» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

«Γραφή κοφτερή σαν μαχαίρι» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο της βραβευμένης με Νόμπελ λογοτεχνίας Ανί Ερνό [Annie Ernaux] «Γραφή κοφτερή σαν μαχαίρι (μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη), μια συνομιλία, μέσω μέιλ, της Ερνό με τον Φρεντερίκ Ιβ Ζανέ [Frederic-Yves Jeannet]. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στις 28 Μαΐου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμ...

«Μελέτη περίπτωσης» του Γκρέαμ Μακρέι Μπερνέτ (προδημοσίευση)

«Μελέτη περίπτωσης» του Γκρέαμ Μακρέι Μπερνέτ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Γκρέαμ Μακρέι Μπερνέτ [Graeme Macrae Burnet] «Μελέτη περίπτωσης» (μτφρ. Χίλντα Παπαδημητρίου), το οποίο κυκλοφορεί στις 28 Μαΐου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Στην αρχή, καθώς ...

«Ο ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 μέσα από τον τουρκικό Τύπο της εποχής» του Μουράτ Εσέρ (προδημοσίευση)

«Ο ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 μέσα από τον τουρκικό Τύπο της εποχής» του Μουράτ Εσέρ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη μελέτη του Μουράτ Εσέρ [Murat Eser] «Ο ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 μέσα από τον τουρκικό Τύπο της εποχής», η οποία κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Εφημερίδα...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Γκόγκολ, Γκόρκι, Τολστόι, Χάμσουν: Τέσσερα κλασικά λογοτεχνικά έργα από τις εκδόσεις Νίκας

Γκόγκολ, Γκόρκι, Τολστόι, Χάμσουν: Τέσσερα κλασικά λογοτεχνικά έργα από τις εκδόσεις Νίκας

Για τα βιβλία των Κνουτ Χάμσουν [Knout Hamsun] «Η πείνα» (μτφρ. Βασίλη Δασκαλάκη), Νικολάι Γκόγκολ [Νikolai Gogol] «Το παλτό» (μτφρ. Κώστας Μιλτιάδης), Μαξίμ Γκόρκι [Maxim Gorky] «Τα ρημάδια της ζωής» (μτφρ. Κοραλία Μακρή) και Λέον Τολστόι [Leon Tolstoy] «Η σονάτα του Κρόιτσερ» (μτφρ. Κοραλία Μακρή). 

...
Τι διαβάζουμε τώρα; 12 βιβλία λογοτεχνίας που βγήκαν πρόσφατα και ξεχωρίζουν

Τι διαβάζουμε τώρα; 12 βιβλία λογοτεχνίας που βγήκαν πρόσφατα και ξεχωρίζουν

Εαρινά αναγνώσματα από όλο τον κόσμο. Νομπελίστες, αναγνωρισμένοι συγγραφείς, αλλά και νέα ταλέντα ξεχωρίζουν και τραβούν την προσοχή. Στην κεντρική εικόνα, οι Αμπντουλραζάκ Γκούρνα, Κάρα Χόφμαν, Ντέιβιντ Μίτσελ.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος 

Από την...

Από τον κβαντικό υπολογιστή στην παραγωγική Τεχνητή Νοημοσύνη: 3 βιβλία για ένα μέλλον που είναι ήδη εδώ

Από τον κβαντικό υπολογιστή στην παραγωγική Τεχνητή Νοημοσύνη: 3 βιβλία για ένα μέλλον που είναι ήδη εδώ

Η επιστήμη προχωράει με ραγδαίoυς ρυθμούς. Η 4η βιομηχανική επανάσταση θα στηριχθεί στην κβαντική υπεροχή και την Τεχνητή Νοημοσύνη. Για να ξέρουμε πώς θα είναι το μέλλον μας επιλέγουμε τρία βιβλία που εξηγούν λεπτομέρως όλα όσα θα συμβούν. Kεντρική εικόνα: @ Wikipedia.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ