Η πανεπιστημιούπολη του Α.Π.Θ.

Το αίτημα του εκσυγχρονισμού διατρέχει το σύνολο της νεοελληνικής ιστορίας, Η ίδια η δημιουργία του ανεξάρτητου ελληνικού βασιλείου αποτέλεσε τον καρπό ενός εκσυγχρονιστικού οράματος μιας Ελλάδας αποκομμένης από την οθωμανική Ανατολή και προσανατολισμένης στη νεωτερική Δύση. Έκτοτε, το βασικό μοτίβο της νεοελληνικής ιστορίας είναι η διαπάλη παλιού και νέου, Ανατολής και Δύσης, νεωτερικότητας και παράδοσης, που παρήγαγε έναν αέναο κύκλο καταστροφών και θριάμβων, με πιο πρόσφατο επεισόδιο τη μεγάλη οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2010 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Το πανεπιστήμιο είναι ένας κατεξοχήν νεωτερικός θεσμός, ιδίως στη μορφή που πήρε στη Γερμανία κατά το 19ο αιώνα ως μηχανισμός όχι μόνο μετάδοσης αλλά και έρευνας για νέα γνώση, και όπως εξελίχθηκε από το μεσοπόλεμο και μετά στις Ηνωμένες Πολιτείες, ως κατεξοχήν παραγωγός μιας αριστοκρατίας βασισμένης όχι στην καταγωγή αλλά στις δεξιότητες και την προσωπική προσπάθεια για μάθηση. Το πρώτο ελληνικό πανεπιστήμιο ιδρύθηκε στην Αθήνα αμέσως μετά την Επανάσταση το 1837. Παρά την κυριαρχία του αναλφαβητισμού και τις πενιχρές οικονομικές δυνατότητες του νεοσύστατου ελληνικού βασιλείου, η ίδρυση του πανεπιστημίου αποτέλεσε μια απτή απόδειξη της επιθυμίας εισαγωγής και εμπέδωσης των δυτικών αξιών, συμπεριλαμβανομένου του εθνικισμού, σε αυτή την απομακρυσμένη γωνιά της Ευρώπης. [...]