Ο πειρασμός της γραφής

Είχες μαζί σου τον Σεφέρη - πάντα είχες μαζί σου τον Σεφέρη
Ακόμη και σε κείνο το παράδοξο τριήμερο στην Ουρανούπολη
Που υπολόγισες τις μέρες του καλοκαιριού με λάθος τρόπο
Είχες μαζί σου τον Σεφέρη, ίσα για να μπορείς να πεις
σε κάποιο τηλεφώνημα
Τα Τρία Κρυφά Ποιήματα διαβάζω
Εννοώντας: για χάρη σου, για σένα σήμερα,
Τα Τρία Κρυφά Ποιήματα διαβάζω
Προσθέτοντας κάποιαν ανώφελη σημείωση κατόπιν
Στο περιθώριο, μιαν υποθετική αναλογία ειδών, ας πούμε
Ή έναν όρο μετρικής
Απευθυνόμενος σε κάποιον αναγνώστη που ένα βράδυ, κάποτε,
Εκείνο το χαρτόδετο αντίτυπο θα διάλεγε απ' το ράφι
Κι αφού θα πρόσεχε τους κόμπους της πλαστικοποίησης μέρη-μέρη
Φυλλομετρώντας το κατόπιν
Θα έσπρωχνε το βλέμμα του στα marginalia εκείνα
Μια παρατήρηση στοχαστική - μα πώς να γίνει, εφόσον
Είχες μαζί σου πάντα τον Σεφέρη
Κι όταν κοίταξες πολύ αργά το πρώτο βράδυ
Τη σκοτεινιά του Βερολίνου από τον έκτο όροφο ενός Ibis
Πανικοβλήθηκες κι άρχισες μανιασμένα σημειώνοντας
Το Μυθιστόρημα όλη νύχτα να διαβάζεις
Και τα γνωστά -«εις ψυχήν αυτή βλεπτέον»- να αναμασάς
Ξορκίζοντας μια μοναξιά που τόσην έξαψη γεννούσε
Τόση ανυπόφορη έξαψη που πίστευες
Ότι έκθαμβος ο μέλλων αναγνώστης
Των ποιημάτων τον βυθό θα έψαυε
Χάρη σε κείνων των σχολίων σου την ενάργεια
Ώσπου το γκρίζο φως του ξημερώματος
Και κάποια κόπωση οπωσδήποτε -τι κι αν ήσουν τόσο νέος-
Την υποθετική μυσταγωγία διέκοψε
Κι έμεινε το χαρτόδετο αντίτυπο κατόπιν για τρεις μήνες
Πάνω σε ράφια δωματίων στο Grunewald και ύστερα στο Steglitz
Κλειστό, ώσπου ένα απόγευμα
Φεύγοντας βιαστικός να συναντήσεις μια Ρεγγίνε,
Που είχε μακριά στιλπνά μαλλιά, πράσινα μάτια, και την Ελλάδα λάτρευε
Το έριξες στην τσάντα δίχως σκέψη
Και της το χάρισες, γνωρίζοντας
Πως τα ελληνικά της σε δυο τρία χρόνια ίσως έφταναν
Τους τίτλους, κάποιους πρώτους στίχους να διαβάζει
Μα οπωσδήποτε τ' αχρείαστα σχόλιά σου
Ακατανόητα θα της έμεναν για πάντα.