Άπαντα, ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Η παρούσα έκδοση περιλαμβάνει τις τρεις αυτοτελώς δημοσιευμένες, από τον ίδιο τον ποιητή, συλλογές:
Ο πόνος του ανθρώπου και των πραμάτων (1919)
Νηπενθή (1921)
Ελεγεία και Σάτιρες (1927)
Τα τρία τελευταία του ποιήματα: Αισιοδοξία, Όταν κατέβουμε..., Πρέβεζα που αποτελούν το επιστέγασμα του καθαρώς ποιητικού του έργου και εννιά πεζά του.
Δε συμπεριλάβαμε στην έκδοση τα νεανικά και μη αυτοτελώς δημοσιευμένα:
Εφηβικοί στίχοι (1913-1916)
Εφηβικές μεταφράσεις (1914-1917)
Νεανικά Ποιήματα (1919-1924)
Τραγούδια για παιδιά (1919-1922)
Στίχοι από τη Γάμπα (1919)
Στίχοι από το Πελ-Μελ (1921)
Το σωζόμενο ποιητικό έργο του Κ. Καρυωτάκη κυκλοφορεί σε μια σειρά από εκδόσεις, καθώς η ποίησή του είναι επίκαιρη όπως κάθε διαχρονικού ποιητή. Αγαπητός σε κάθε γενιά.
Η αυτοκτονία του συγκλόνισε τους συγχρόνους του και επηρέασε τους νεότερους, συσκότισε το έργο του και παραμόρφωσε την ποιητική του φυσιογνωμία.
Τι ήταν τελικά ο Καρυωτάκης; Ήταν ο εγωπαθής μισάνθρωπος, ο περιθωριακός, ο παρακμιακός, ο ψυχικά άρρωστος; Ή ήταν άνθρωπος με ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία που απολάμβανε τη ζωή, μαχητικός συνδικαλιστής, άτεγκτος και αυστηρός κριτής της εποχής του;
Γιατί αυτοκτόνησε; Τι ρόλο έπαιξε η αρρώστια του;
Σε αυτά τα ερωτήματα προσπαθεί να απαντήσει η εισαγωγή του Ηρακλή Κακαβάνη. Εξετάζει τα βιογραφικά στοιχεία του ποιητή, μαρτυρίες συγχρόνων του και δημοσιεύματα για να γνωρίσουμε καλύτερα τον Κώστα Καρυωτάκη, την ποίησή του και τη μοιραία επιλογή του.
Ο Κ. Καρυωτάκης υπήρξε ο κατεξοχήν αντιπροσωπευτικός ποιητής της γενιάς του ποιητής μείζων και, ως τέτοιον, πρέπει να τον θυμόμαστε: "[...] μη τον ξεχνάτε, και ακόμη, να τον αγαπάτε", μας προτρέπει ο Ανδρέας Εμπειρίκος. "Ήτο μεγάλος ποιητής ο νέος αυτός και ευγενής. Το λέγω και θα το ξαναπώ πολλάκις - είναι μεγάλος ποιητής ο Κώστας Καρυωτάκης". (Από τον πρόλογο της έκδοσης)