Από το παράνομο τυπογραφείο της «Πανσπουδαστικής», στην Ασφάλεια της Μεσογείων, ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΩΤΗΡΗ

Οι αναμνήσεις που ακολουθούν -εκτός από προσωπική κατάθεση- είναι μία από τις πολλές μαρτυρίες και αποδείξεις για το τι ήταν αυτή η «καταραμένη» χούντα των συνταγματαρχών. Δεν ήταν απλά κάτι το εφιαλτικό που πέρασε και πρέπει να το ξεχάσουμε. Ιδιαίτερα οι νέοι άνθρωποι πρέπει να μάθουν όλη την αλήθεια για τα ιστορικά πεπραγμένα της Χούντας, για να μπορούν να απαντούν και να αντιστέκονται σ' αυτούς που και σήμερα ακόμα μπορεί να τους προτείνουν τάχα αντισυστημικά το «μια χούντα θα μας σώσει».

Βλέποντας την Ιστορία με τα ταξικά γυαλιά της μαρξιστικής λενινιστικής γνώσης, θα διαπιστώσουν ότι ο κοινοβουλευτισμός είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη είναι η στρατιωτική δικτατορία, όπως την ζήσαμε. Και οι δύο είναι διαφορετικές πλευρές της δικτατορίας των μονοπωλίων, του καπιταλιστικού συστήματος. Από κοντά πάει και ο αντικομμουνισμός και η θεωρία των δύο άκρων.

Η απόκρυψη της αλήθειας για τη Χούντα γίνεται με πολλούς τρόπους, όπως με τη διαστρέβλωση της Ιστορίας (π.χ., άφρονες αξιωματικοί, δεν έγιναν βασανιστήρια, ο κόσμος περνούσε καλά κ.ά.), με το γκρέμισμα και την εξαφάνιση ιστορικών τόπων μαρτυρίων. Δεν είναι τυχαία που τα κελιά του 5ου ορόφου της Ασφάλειας της Μεσογείων, αυτής της κόλασης, όπου βασανίστηκαν άγρια και σακατεύτηκαν κομμουνιστές και άλλοι αγωνιστές πολιτικοί κρατούμενοι, τα απαλλοτρίωσαν και τα μετέτρεψαν σε γραφεία. Όπως, επίσης, το γεγονός ότι γκρέμισαν τις στρατιωτικές φυλακές στο Μπογιάτι, στρατόπεδο αφάνταστων μαρτυρίων. Κάποιοι θέλουν να ξεχάσουμε.

Σε πείσμα όλων αυτών, υπάρχουν και δυναμώνουν το ΚΚΕ και η ΚΝΕ, που διατηρούν άσβεστη την ιστορική μνήμη, με κάθε τρόπο, με μνημεία σε τόπους μαρτυρίων και εκτελέσεων, με εκδόσεις και εκδηλώσεις. (Από τον πρόλογο της συγγραφέως)