Προσφυγικό Δίκαιο

Η μαζική μετανάστευση πληθυσμών εξ αιτίας πολέμων, πολιτικής αστάθειας, ακραίας φτώχειας ή οικολογικών καταστροφών αλλά και σε αναζήτηση ασφαλούς επιβίωσης και ενός καλύτερου μέλλοντος δεν είναι ένα καινούργιο φαινόμενο. Σήμερα όμως λαμβάνει εκρηκτικές διαστάσεις γιατί ο παγκόσμιος χώρος είναι πληροφοριακά και πληθυσμιακά πυκνότερος αλλά και γιατί το χάσμα ανάμεσα στις ευημερούσες πολιτείες ελευθερίας (εκεί κατευθύνονται οι πληθυσμιακές ροές, όχι σε πλούσιες δεσποτείες) είναι μεγάλο και ευκρινές.
Δυστυχώς δεν είναι προφανές ποιες αρχές και ποια πολιτική ενδείκνυνται για την ορθή αντιμετώπιση αυτού του τεράστιου και σύνθετου προβλήματος και ιδίως αν οι άνθρωποι μπορούν να επικαλεστούν την ελευθερία και την ισότητα για να κινούνται ελεύθερα από ένα κυρίαρχο κράτος σε ένα άλλο (όπως δικαιούνται και de facto την επικαλούνται ως πολίτες μιας δημοκρατίας). Η σχετική συζήτηση είναι ενδιαφέρουσα και ανοικτή. Πάντως το επιχείρημα υπέρ των ανοικτών συνόρων και της ελευθερίας κυκλοφορίας (Joseph Carens) δεν φαίνεται να είναι πειστικό, όχι μόνο για πρακτικούς και πολιτικούς λόγους, αλλά και επειδή δεν μπορεί αυτό που χρειάζονται όλοι οι άνθρωποι, όπου και αν βρίσκονται, να συνίσταται σε ένα δικαίωμα ανεμπόδιστης κίνησης. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)