Το "Σκιές Χωρίς Ανθρώπους" δεν είναι ένα βιβλίο για τους «αληθινούς» και τους «ψεύτικους» πρόσφυγες. Είναι μια σειρά από ιστορίες για το παράλογο μιας διαδικασίας, όπου η ζωή χωράει σε έναν φάκελο και εξαρτάται από τη σωστή διατύπωση. Για ένα σύστημα που απαιτεί από τους ανθρώπους να αποδείξουν τον φόβο τους με χαρτιά και να παίξουν με κανόνες που συχνά αγνοούν.
Το σύστημα χορήγησης ασύλου είναι, στη θεωρία, μια δομημένη διαδικασία που βασίζεται στο δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στην πράξη, είναι ένας μηχανισμός που ζητά από τους ανθρώπους όχι αλήθεια, αλλά πειστικότητα. Ζητά να υπακούσουν στις προσδοκίες μιας γραφειοκρατίας που περιμένει τακτοποιημένες, μετρήσιμες απαντήσεις από ανθρώπους με άτακτες, μη μετρήσιμες ζωές.
Και πολλές φορές, αυτό που μένει στο τέλος δεν είναι οι άνθρωποι -είναι οι σκιές τους, αποτυπωμένες σε μια απορριπτική απόφαση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μεσοπόλεμος. Το Λεμονιώ, από την Ικαρία, πρόσφυγας σαν δουλικό στην Αθήνα. Είναι δεκατεσσάρων; Δεν είναι; Πόλεμος του '40. Κατοχή. Άνεργη. Καταφυγή της η επιστροφή στον Κόκκινο Βράχο. Μια οργάνωση αντιμεταξική, σπάργανο του ΕΑΜ, τη βοηθά με τα καΐκια της. Πείνα, κατακτητές, δωσίλογοι, νέα προσφυγιά στη Μέση Ανατολή. Έρμαιο των γεγονότων της ώσπου να βρει κάποιον να κάνει την τύχη της. Το όνομα αυτού Σταύρος, από την Πέραμο. Πρόσφυγας, το 1919 στην Κωνσταντινούπολη, στην Καβάλα, στα Ιεροσόλυμα, στα παιχνίδια των Άγγλων. Ποιος είναι, πού πηγαίνει και γιατί; Ακόμη και στον γάμο του με το Λεμονιώ στη Χάιφα... Πρόσφυγας ή κουρασμένος; Στη Βηρυτό και στη Δραπετσώνα. Αθώος ή αμαρτωλός; "Εκείνο που δεν της άρεσε ήταν ο περίβολος της εκκλησιάς. Ήταν στριμωγμένη η εκκλησιά σε κάτι χαμόσπιτα, πριν το κέντρο της Χάιφα. Δεν τη σκότιζε μα δεν της άρεσε. Είχε αφήσει τις γυναίκες να τη στολίσουν όπως θέλανε. Άκουγε τα λόγια τους και τα υπονοούμενά τους, μα τι να πει... Τ' ακούει αυτά η νύφη, μα τα ακούει μαζί με βιολιά και ζουρνάδες, έξω από το παραθύρι της σαν ντύνεται. Έτσι τα έφερε η ζωή. Έτσι ας γινόταν...

Τι ήθελε και τι δεν ήθελε, τα 'χε αφημένα από παιδούλα, όταν στάλθηκε μονάχη, δουλικό, για την Αθήνα. Ας μην κοροϊδευόταν, από τότε είχε αρχίσει η προσφυγιά της. Κατοπινά, το '41, άντε πίσω στην Ικαρία, σπρωγμένη από την πείνα. Κι από 'κεί με μια χρυσή στον βαρκάρη, ξεβράζεται στην Τουρκία. Μ' ένα μαύρο κι άραχλο τρένο στην Παλαιστίνη. Μα δεν τη μέλει, έτσι και γενείς πρόσφυγας, μαζί με τ' άλλα χάνεις και την ψυχή σου. Τώρα ένας γάμος, ένας παράδεισος, λιγάκι άβολος, της ξανοιγόταν. Τι θα έκαμε; Θα τον έφερνε βόλτα. Ποιος είπε πως στον Παράδεισο φτεροκοπούν άγγελοι; Δυστυχισμένοι, έλεος ζητούντες, σούρνονται.... Και πώς το είπε του Σταύρου: "Σε ακολουθώ, όπου θαρρείς. Μια νέα ζωή, πάρε τα χαλινάρια μα μη με ζέψεις''". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΠΙΣΤΗ

Στα ματωμένα σύνορα των πολέμων
πυκνώνει μια σκοτεινή βλάστηση.
Οι καρποί της είναι πέτρες,
πουλιούνται στη Μέκκα
τρία δολάρια οι έξι
- για ένα ανάθεμα.
[Από την έκδοση]

Στα δεκατρία διηγήματα της τρίτης συλλογής η Δώρα Κασκάλη μιλά για γυναίκες που θέλει να παραμείνουν αμάραντες στην αναγνωστική μνήμη. Από το θηλυκό ρομπότ έως την ανοϊκή ηλικιωμένη, οι γυναίκες της θυμούνται ή προσπαθούν να ξεχάσουν, δραπετεύουν από τις έμφυλες συμβάσεις ή παραδίδονται στην αδράνεια και τη σιωπή, αντιμετωπίζουν στωικά την αναπηρία, αναμετρώνται με το τραύμα της απώλειας, επαναστατούν κόντρα στη ρουτίνα και τις κοινωνικές κατασκευές, διεκδικούν την αγάπη και την ηδονή. Αυτές οι γυναίκες που θάλλουν για πάντα, είναι το κουράγιο της, το καθημερινό της προσφάι. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πρώτα απαγόρευσαν τα μαχαίρια. Έπειτα μάζεψαν τα πιρούνια και τα ψαλίδια. Πήγαιναν σε κάθε σπίτι και τα μάζευαν σε κουτιά. Η τηλεόραση δεν έκλεινε ποτέ, εκεί ανακοινώνονταν οι νέες απαγορεύσεις. Σφράγισαν τα εστιατόρια και τα κομμωτήρια. Και ξεκίνησαν οι συλλήψεις. Κάποιοι νέοι άρχισαν να γράφουν στους τοίχους ποιήματα και στίχους, που είχαν ξεχαστεί από καιρό. Νομοθετημένη λησμονιά. Οι ποιητές όμως δεν ξεχνούν, δεν ξεχνιούνται, γιατί τα ποιήματά τους είναι η μνήμη της ανθρωπότητας. Και τότε ήταν που απαγόρευσαν τις λέξεις. Απαγόρευσαν τα ποιήματα, τα τραγούδια, τα μολύβια και τα βιβλία. Απαγόρευσαν τη μνήμη. Οι πολίτες μπορούσαν να γράφουν μόνο στο διαδίκτυο. Εκεί που ελέγχονταν τα πάντα. (Από την έκδοση)