Εξαρχής, από την πρώτη κιόλας ομιλία του, ο Μπούμπερ θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα, το οποίο θα αποτελέσει τον κεντρικό αναφορικό άξονα των σκέψεών του που θα εκπτυχωθούν εν συνεχεία στο εγχείρημά του να διερευνήσει εις βάθος τη σημασία και το νόημα της καθολικότητας του Ιουδαϊκού Οικουμενισμού ως μοναδικού πνευματικού συμβάντος και παρακαταθήκης μέσα στον σύγχρονο και τακερματισμένο κόσμο, ο οποίος αφ' ενός απεμπολεί το περιεχόμενο της οικουμενικότητας του πνεύματος του Ισραήλ, προδίδοντάς το εξακολουθητικά, και αφ' ετέρου διαστρέφει τις αξίες που συγκροτούν γενεές γενεών αυτό το πνεύμα, το οποίο αποκαλύφθηκε στο έθνος, δηλαδή έδειξε τον εαυτό του πέρα και πάνω από ατομικές αξίες, προσδοκίες, βλέψεις και ατομικά ή συλλογικά συμφέροντα. «Τι έχετε κατά νου», ερωτά ο Μπούμπερ, «όταν μιλάτε για το πνεύμα του Ισραήλ; Το δικό σας πνεύμα; Ή εκείνο το πνεύμα που έχουμε προδώσει και εξακολουθούμε να προδίδουμε κάθε μέρα που περνάει;» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)




















