Με ψυχρούς αριθμούς, όπως οι προϋπολογισμοί, οι απολογισμοί, οι επενδύσεις... κι οι νεκροί των πολέμων. Πώς να περάσει από μέσα τους αλλά κι από μέσα μας η οδύνη κι η συνθλιβή των ανθρώπων που βιώνουν τα δεινά του πολέμου, αν δεν κοιτάξουμε τον καθένα τους κατάματα και δεν αφουγκραστούμε τις ιστορίες του;
Η Λένη, ο Γιώργης, ο Βασίλης, ο Κωστής... θύματα του αδελφοκτόνου πόλεμου (1947-1949) μέσα από τις σελίδες αυτού του μυθιστορήματος, σας μολογάνε τα βάσανά τους για να μην επαναληφθούν ποτέ ξανά.
Κι αν είστε τυχεροί και ζουν ακόμα στον τόπο σας γέροντες, που τον έζησαν, αφήστε τους να μοιραστούν μαζί σας το βαρύ φορτίο της αξετέλευτης αγκούσας τους, με ό,τι τους απέμεινε, τους λυγμούς... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ιστορία της Πάτρας και της Αχαΐας έχει γραφτεί λες και δεν υπήρξε μεσαία τάξη σε αυτή, λες και δεν υπήρξαν καθημερινοί βιοπαλαιστές, αγωνιστές της ζωής. Όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα, η ιστορία γράφεται από τους δυνατούς. Και δυνατοί, αμέσως μετά την Απελευθέρωση και για έναν αιώνα περίπου, ήταν οι πρώην κοτζαμπάσηδες και οι απόγονοί τους. Οι τοπικές φατρίες με τη δύναμή τους κατείχαν σαν φέουδο τον δήμο. Ανέβαζαν και κατέβαζαν κυβερνήσεις στις οποίες και οι ίδιοι συμμετείχαν.
Στο βιβλίο προσεγγίζονται οι ηγετικές ομάδες της περιοχής με κριτική ματιά, ανασκαλεύοντας τεκμήρια και μαρτυρίες προσεκτικά κρυμμένες στα βάθη του χρονοντούλαπου της ιστορίας. Στόχος είναι μια πιο δίκαιη καταγραφή της ιστορίας, παρακάμπτοντας συνειδητά τις ουκ ολίγες αγιογραφίες που έχουν γραφεί για τις φατρίες της Πάτρας, αφού αυτές μπορούν εύκολα να βρεθούν και να συγκριθούν με τις πληροφορίες του βιβλίου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Και αυτό το βιβλίο του Νίκου Τζανάκου αποτελεί μία πολύτιμη και έγκυρη συμβολή στην τοπική ιστορία για μία εθνικά κρίσιμη περίοδο που αφορά στα επαναστατικά και μετεπαναστατικά χρόνια στην περιοχή των Πατρών. Καταγράφει και σχολιάζει γεγονότα, πρόσωπα και πράγματα που είναι σε λίγους μυημένους γνωστά. Και για τον λόγο αυτό θα πρέπει να διαβαστεί από το ευρύ κοινό και ιδιαίτερα από εκπαιδευτικούς και μαθητές, αλλά και από τους υπεύθυνους της συγγραφής σχολικών εγχειριδίων ιστορίας." (Από τον πρόλογο του Σ. Μπουζάκη)

Στα δίστιχα του στρατού, σε αυτές τις αυτοσχέδιες, λαϊκές ποιητικές δημιουργίες υπάρχει έντονη η εκτόνωση, η αποφόρτιση, η έκφραση ατομικών συναισθημάτων παραπόνου, αγανάκτησης, δυσαρέσκειας για όλο αυτό που ο φαντάρος βιώνει μέσα στο κλειστό περιβάλλον που καλείται στρατώνας. Ουσιαστικά, είναι μια αυθόρμητη διαμαρτυρία, αλλά και μια νοερή μορφή επικοινωνίας με τον έξω κόσμο: το σπίτι του, τη μάνα του, τους φίλους του, κυρίως, όμως, το αγαπημένο του πρόσωπο· έναν κόσμο από τον οποίο αποσπάστηκε αίφνης για να βρεθεί μέσα σε τούτο το αντρικό «κοινόβιο», αναγκασμένος να προσαρμοστεί σε μια νέα ζωή, να καθυποτάξει, δηλαδή, πλήρως τον εαυτό του, εντάσσοντας το σώμα του, ένα σώμα ευάλωτο αλλά υπάκουο και πειθαρχημένο, στο στρατιωτικό σώμα. Γι' αυτό και ξεκάθαρα μας δηλώνει:
Φαντάρος είμαι και πονώ, μα τι μπορώ να κάνω,
με τα στιχάκια προσπαθώ τον πόνο μου να γιάνω. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το Φοιτητικό Κίνημα, που τόσο μας λείπει σήμερα, υπήρξε μια σημαντική παράμετρος των πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα του 20ού αιώνα. Αν περιοριστούμε στην περίοδο από την κατοχή και μετά, θα αναφερθούμε αρχικά σε αυτό που αναπτύσσεται στα χρόνια της αντίστασης, μέσα από τις γραμμές της ΕΠΟΝ κυρίως.
Ακολουθεί το μεγάλο φοιτητικό κίνημα της δεκαετίας του '60 για το άρθρο 114 του Συντάγματος, την υπεράσπιση της δημοκρατίας και το διαχρονικό "αίτημα 15%" για την παιδεία, αλλά και το φοιτητικό κίνημα με κορύφωση τον Νοέμβρη του 1973. Μετά τη μεταπολίτευση του 1974 ακολουθεί αξιόλογο φοιτητικό κίνημα με τελευταία αναλαμπή το 2006 και τους αγώνες για την προάσπιση του άρθρου 16 του συντάγματος υπέρ του δημόσιου πανεπιστημίου.
Το Αντιδικτατορικό Φοιτητικό Κίνημα αποτελεί την πιο σημαντική και μαζική αντίδραση κατά της δικτατορίας. Στην περίπτωση της Πάτρας τα γεγονότα έχουν ιδιαίτερο βάρος καθώς, κατά την εξεταζόμενη στο συγκεκριμένο βιβλίο περίοδο, το πανεπιστήμιο της πόλης μετρά λίγα μόλις χρόνια λειτουργίας. Τα γεγονότα που εξιστορούνται αρχής γενομένης από τον Απρίλιο του 1972, ανεβάζουν συνεχώς το πολιτικό επίπεδο του Αντιδικτατορικού Φοιτητικού Κινήματος Πάτρας μέχρι την κορύφωση του Νοέμβρη '73. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)