Εκδοτικές στρατηγικές

Υπάρχουν τρία πολύ καίρια προβλήματα που έχουν οξυνθεί και για τα οποία μπορεί να γίνει κάτι, χωρίς πολλές απαιτήσεις και χωρίς μεγάλη προσπάθεια. Πρώτον, η περιθωριοποίηση της ελληνικής συγγραφικής δραστηριότητας λόγω της γλώσσας και του μικρού ακροατηρίου της. Η μετάφραση και η στήριξή της είναι η μόνη ουσιαστικά εξωστρεφής πολιτική βιβλίου. Δεύτερον, η δημιουργία βιβλιοθηκών, πολλών πραγματικών δανειστικών βιβλιοθηκών σαν αυτές που δεν έχουν τα πανεπιστήμια και δεν έχουν οι πόλεις της περιφέρειας, για τις οποίες αναρωτιόμαστε γιατί δεν μπορούν να κρατήσουν τίποτε απαιτητικότερο από συνδικαλιστές αγρότες, τουριστοεπαγγελματίες και επαρχιακή δημοσιοϋπαλληλία. Και, τρίτον, το ασφυκτικό πια χρονικό διάστημα «επικαιρότητας» ενός βιβλίου, με εκατοντάδες τίτλους στην ουρά να διεκδικούν τη θέση του όχι μόνον στη βιτρίνα αλλά και στο ράφι ενός ενημερωμένου βιβλιοπωλείου. Παραμερίζοντας τα δύο πρώτα, το υπουργείο Οικονομικών μπορεί να κάνει κάτι αμέσως και με αμελητέο κόστος για την επιμήκυνση του χρόνου ζωής κάθε τίτλου, κάνοντας ευκολότερη για τους εκδότες την ανάληψη του επιχειρηματικού τους ρίσκου. Να εξαιρέσει, δηλαδή, τα βιβλία που δεν πωλούνται από τη φορολόγησή τους, εφόσον παραμένουν απούλητα στις αποθήκες του εκδότη. Τα ποσά που κερδίζει το δημόσιο ταμείο παραείναι μικρά.