Αυτό το βιβλίο ήθελα να το γράψω με όλη μου την ψυχή. Δέκα ολόκληρα χρόνια το γυρόφερνα. Τότε είχα πάει για πρώτη φορά στη Λούρδη, αυτόν τον τεράστιο κήπο, όπου η ελπίδα, η απόγνωση και η εκμετάλλευση δουλεύουν καλά πλάι-πλάι. Με κυνηγούσαν σκηνές και θρηνωδίες.
Ενώ παρακολουθούσα σ' όλες τις ηπείρους τα ίχνη των θεών - αστροναυτών μου, δεν παρέλειπα να επισκέπτομαι κάθε τόσο διάφορους θαυματουργούς τόπους. Πόσο έμοιαζαν μεταξύ τους όλοι στην ουσία. Όλο και πιο πολύ ξεκαθάριζα, ότι τα φαινόμενα αυτά έχουν σχέση μ' όλους μας. Δεν ξέχασα τους θεούς - αστροναύτες μου, υπάρχουν όμως βιβλία που κάποτε ωριμάζουν σαν μήλα έτοιμα να πέσουν.
Τι σόι άνθρωποι είναι αυτοί που έχουν την προδιάθεση να βλέπουν οράματα;
Είναι ψυχολογικά ανισόρροποι που βασανίζονται από θρησκευτικές έμμονες ιδέες;
Είναι μια καθαρή νομιμοποίηση για να θησαυρίζουν "επίσημα" οι χριστιανικές εκκλησίες και ιδιαίτερα η ρωμαιο-καθολική Εκκλησία;
Ο λόγος του Θεού -μοναδικό κριτήριο και αξίωμα στις εκκλησιαστικές αποφάσεις- μπορεί να θεωρηθεί σαν πράγματι εμπνευσμένος από το Άγιο Πνεύμα;
Τα δόγματα της ρωμαϊκής εκκλησίας, που παίζουν τον σπουδαιότερο ρόλο στα θαύματα, έχουν δημιουργηθεί από θεία έμπνευση; [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)




















