«Τζον, γιος του Τζον» του Ντάγκλας Στιούαρτ (προδημοσίευση)

Ο Τζον τούς διάβαζε από την Αγία Γραφή τα περισσότερα πρωινά και μετά ξανά κάθε βράδυ. Σκεφτόταν βαθιά σχετικά με τις Γραφές και τους τρόπους που μπορούσε ο λόγος του Κυρίου να εφαρμοστεί στη ζωή τους. Διάλεγε το εδάφιο που ταίριαζε καλύτερα σε ό,τι αντιμετώπιζαν εκείνον τον καιρό: τον πράο Λουκά για την εποχή που γεννιόνταν τα αρνιά· την επιστολή Προς Γαλάτας για το έλεος του Θεού στο τέλος της χρονιάς. Τα πάντα είχαν έναν ρυθμό και μια δομή, σαν εμπριμέ ύφασμα. Στο ενδιάμεσο ο πατέρας του γέμιζε το υφάδι των βραδιών με Ματθαίο και Πέτρο.

Καθώς τους διάβαζε ο Τζον από την Αγία Γραφή, της Έλα τής άρεσε να χρωματίζει. Περνούσε τις νύχτες της ζωγραφίζοντας παλιά βιβλία όλο πριγκίπισσες και χοντρές νεράιδες που χόρευαν πάνω σε μανιτάρια, παιδιάστικα πράγματα που ο Καλ ήταν πια πολύ μεγάλος για δαύτα, αλλά που σ’ αυτά εκείνη έβρισκε τώρα μια ήρεμη περισυλλογή.

«Μπορώ ένα βράδυ να χάσω την προσευχή».
«Μείνε».

Ο Καλ κατάλαβε ότι ο πατέρας του προσπαθούσε να ηρεμήσει. Το αριστερό του χέρι ανοιγόκλεινε σαν να δούλευε μια αντλία για την καρδιά του.

«Μπορείς να δεις τον Φλας το πρωί».

Ο Καλ κούνησε αρνητικά το κεφάλι. Βγήκε στον διάδρομο και γύρισε με τις μπότες του. «Νομίζω ότι θα ’πρεπε να έχουμε κρασί με το βραδινό. Αν είναι να καθόμαστε κάθε βράδυ, ας έχουμε τουλάχιστον λίγο κρασί. Και θα ’πρεπε να μιλάμε όλοι μαζί, όχι αυτή την ανοησία, τα μισά αγγλικά και τα μισά Gàidhlig. Θα ’πρεπε να πίνουμε κρασί και να απολαμβάνουμε τις γεύσεις κι ο ένας τη συντροφιά του άλλου».
«Φαντάσου» είπε η Έλα.
«Κρασί;» ρώτησε ο Τζον.
«Ναι. Σαρντονέ. Και μπορεί μάρλοου με το αρνί».
«Μάρλοου;»
«Αυτό κάνουν οι φυσιολογικές οικογένειες. Αν είναι να καθόμαστε σε τούτο το τραπέζι κάθε βράδυ, θέλω τότε να το περιμένουμε με χαρά. Ο Θεός θα μας το επέτρεπε αυτό».
«Ναι;»

«Θα μπορούσαμε να μιλάμε γι’ αληθινά πράγματα. Να διαβάζουμε την εφημερίδα κι ο καθένας μας να μιλάει για κάτι που διαβάσαμε. Να κάνουμε μια κανονική συζήτηση. Πολιτική, τέχνη, βιβλία − μπαμπά, σ’ αρέσουν τα βιβλία. Και θα την κάναμε όλη στ’ αγγλικά».

Ο Καλ στράφηκε προς τη γιαγιά του ελπίζοντας να βρει μια σύμμαχο. «Θα μπορούσαμε να μιλάμε γι’ αληθινά πράγματα. Να διαβάζουμε την εφημερίδα κι ο καθένας μας να μιλάει για κάτι που διαβάσαμε. Να κάνουμε μια κανονική συζήτηση. Πολιτική, τέχνη, βιβλία − μπαμπά, σ’ αρέσουν τα βιβλία. Και θα την κάναμε όλη στ’ αγγλικά».
«Σαν σχολική εργασία μοιάζει» είπε η Έλα.
«Μην πας στο πανδοχείο» είπε ο Τζον χτυπώντας ελαφρά το τραπέζι για να επαναφέρει στον ίδιο την προσοχή του Καλ.
«Θέλω να προσευχηθείς μαζί μας. Έχεις πλανηθεί μακριά μας».

Ο Καλ έπεσε βαριά σε μια πολυθρόνα και φόρεσε τις μπότες του. «Ματθαίος;»
«… Όχι. Δευτερονόμιο».

Ο Καλ σφιχτόδεσε τις μπότες του. Κάνοντάς το, απήγγειλε από μνήμης τον Λόγο του Δευτερονομίου στα αρχαϊκά γαελικά, μονότονα και γρήγορα. «Ἐάν τις ἔχῃ υἱὸν πεισματώδη καὶ ἀπειθή, ὅστις δὲν ὑπακούει εἰς τὴν φωνὴν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ἢ εἰς τὴν φωνὴν τῆς μητρὸς αὐτοῦ, καί, ἀφοῦ παιδεύσωσιν αὐτόν, δὲν ὑπακούῃ εἰς αὐτούς» −έβαλε το πουκάμισό του από πίσω μες στο παντελόνι του− «τότε ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ θέλουσι πιάσει αὐτόν, καὶ θέλουσιν ἐκφέρει αὐτὸν πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους τῆς πόλεως αὐτοῦ καὶ εἰς τὴν πύλην τοῦ τόπου αὐτοῦ· καὶ θέλουσιν εἰπεῖ πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους τῆς πόλεως αὐτοῦ, Οὖτος ὁ υἱὸς ἡμῶν εἶναι πεισματώδης καὶ ἀπειθής· δὲν ὑπακούει εἰς τὴν φωνὴν ἡμῶν· εἶναι λαίμαργος καὶ μέθυσος» −βουτύρωσε μια φέτα ψωμί και την πασπάλισε με ζάχαρη− «καὶ πάντες οἱ ἄνθρωποι τῆς πόλεως αὐτοῦ θέλουσι λιθοβολήσει αὐτὸν μὲ λίθους, καὶ θέλει ἀποθάνει. Καὶ θέλεις ἐξαφανίσει τὸ κακὸν ἐκ μέσου σου· καὶ πᾶς ὁ Ἰσραὴλ θέλει ἀκούσει καὶ φοβηθῇ». Δίπλωσε το ψωμί του κι έκοψε μια δαγκωνιά. Η ζάχαρη κριτσάνισε ανάμεσα στα δόντια του.

Δεν τολμούσε να κοιτάξει κατάματα κανέναν από τους δυο τους.

Ήταν σίγουρος ότι η γιαγιά του χαμογελούσε.

Το σπίτι ήταν γεμάτο βιβλιοθήκες. Βρήκε το αντίτυπο του Εργοστασίου σφηκών της μητέρας του εκεί που το είχε αφήσει πριν από δύο Χριστούγεννα χωρίς κουβερτούρα, από αγάπη. Το πήρε και το έβαλε μέσα στο αεροπορικό τζάκετ ενός ξένου. Ύστερα έριξε τον σάκο του στον ώμο και βγήκε στο ψιλόβροχο.

Ο Φλας είχε μετατρέψει το σπίτι του σε άχαρο πανδοχείο. Ήταν μια απρόσωπη κατοικία με σοβά με χαλίκι χτισμένη τη δεκαετία του ’30 με μια προέκταση σαν κουτί κολλημένη πίσω. Τα υπνοδωμάτια στον επάνω όροφο, όπου έμεναν κάποτε οι κόρες του, ενοικιάζονταν σε περιστασιακούς ταξιδιώτες. Είχε μετατρέψει τα μπροστινά δωμάτια σε αυτοσχέδια παμπ, ένα καπηλειό για να πίνουν οι ντόπιοι ήσυχα την μπίρα τους, γείτονες που έπιναν τζάμπα ώσπου ο Φλας σκέφτηκε ότι μπορούσε να φτιάξει ένα μπαρ με ξύλινη επένδυση και να χρεώνει το ποτό. Δεν είχε μπει ποτέ στον κόπο να βγάλει άδεια μαγαζάτορα.

Είχε αποχτήσει το παρατσούκλι Φλας επειδή είχε χορέψει κάποτε ένα τραγούδι των Boney M. O κουνιάδος του ο Σόκι, που τον πίκραινε το δικό του παρατσούκλι −βγαλμένο όταν διηγούνταν ένα ταξίδι για ψώνια που είχε κάνει στο Εδιμβούργο κι αναφώνησε «Πω πω, έπαθα το σοκ της ζωής μου μ’ αυτές τις τιμές!»−, ήταν εκείνος που είχε δει τον Ίνγκους να χορεύει σέρνοντας τα πόδια του στο δάπεδο. «Ε, Φλάσντανς!» φώναξε. «Φέρε μια γυροβολιά». Εκείνη τη στιγμή όλοι οι άντρες γέλασαν κι ο Ίνγκους Κάλντερ μετονομάστηκε σε Φλας για την υπόλοιπη ζωή του.

Ο Καλ κατέβασε τον σκούφο του πάνω από τ’ αυτιά του προτού μπει μέσα να βρει τον Φλας. Ήλπιζε να μπορούσε να βοηθήσει, όπως έκανε στη σχολή: να καθαρίζει τις τουαλέτες, να αλλάζει τα κλινοσκεπάσματα, να σκουπίζει με την ηλεκτρική το χαλί, που το πέλος του κολλούσε. Ο Φλας φάνηκε να στεναχωριέται που θα τον απογοήτευε, όμως η γυναίκα του η Τζίνι παρακολουθούσε και υπό το βλέμμα της αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι δεν μπορούσαν να πληρώσουν για καμία βοήθεια. Οι στεριανοί που είχαν αγοράσει τα γύρω αγροκτήματα τα άφηναν άδεια τον περισσότερο χρόνο και του ήταν όλο και πιο δύσκολο να παραμένει ανοιχτός μόνο και μόνο για να εξυπηρετεί τις δυο ντουζίνες ντόπιους και μια χούφτα τουρίστες που περνούσαν πού και πού. Έβαλε στον Καλ ένα ποτήρι ζεστή και ξεθυμασμένη μπίρα για να τον καλωσορίσει. Ο Καλ την ήπιε σιγά σιγά, γιατί δεν είχε λεφτά να αγοράσει άλλη, κι ο Φλας δεν προσφέρθηκε να του ξαναγεμίσει το ποτήρι.

Κατόπιν πήγε ως τη σχάρα καθέλκυσης και κάθισε με τα πόδια κρεμασμένα πάνω από το νερό. Διάβασε για λίγο το βιβλίο του, όμως το είχε ξαναδιαβάσει πολλές φορές. Στο τελευταίο φως της μέρας έψαξε στον σάκο του και βρήκε την εφημερίδα που ’χε αγοράσει για το ταξίδι της επιστροφής. Είχε κυκλώσει το ωροσκόπιο της Έλα: Αυτή ήταν η εποχή για να ακολουθήσεις το όνειρό σου να γίνεις σταρ. Ύστερα γύρισε στις αγγελίες για δουλειά. Είχε ψάξει τις ευκαιρίες εργασίας όταν ζούσε στο Εδιμβούργο και, κοιτώντας τες τώρα, μελαγχόλησε με τις στήλες που ήταν γεμάτες συστήματα πυραμίδας. Το μόνο που έμοιαζε να θέλει όλος ο κόσμος ήταν πωλητές πλακιδίων ή τηλεφωνητές σε ροζ γραμμές.

Τα μάτια του στάθηκαν στις «Μοναχικές καρδιές» και τις διάβασε για να διασκεδάσει. Κάτω από ατελείωτες σελίδες με άντρες που αναζητούσαν γυναίκες υπήρχε μια σύντομη στήλη με άντρες που αναζητούσαν άντρες. Έμοιαζε να είναι πάντα μεσήλικοι που έκαναν έκκληση απελπισμένα από μικρές πόλεις. Έλεγαν ότι ήθελαν «σταθερές φιλίες» και λαχταρούσαν κάτι «ειλικρινές», με τη λέξη να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.

Οι αγγελίες ήταν κοφτές, επειδή οι άντρες πλήρωναν με τη λέξη. Ήταν άχαρες, γιατί είχαν εγκαταλείψει κάθε ελπίδα. Οι άντρες έδιναν μια αόριστη περιγραφή αυτού που ήταν κι έφτιαχναν λίστες με τα πράγματα που λαχταρούσαν σε αντάλλαγμα. Ίσως είχαν μάθει ότι ήταν προτιμότερο να είναι ειλικρινείς, επειδή έτσι δεν υπερέβαλλαν πλασάροντας τον εαυτό τους. Δεν υπήρχαν καθόλου λέξεις όπως «όμορφος», «γυμνασμένος», «σέξι», αλλά, αντ’ αυτών, χρησιμοποιούσαν χλιαρές λέξεις όπως «μέτριος», «λεπτός», «συμπαθητικός». Απαριθμούσαν τα σωματικά τους γνωρίσματα σαν να ήταν ποδήλατα από δεύτερο χέρι ή παλιοί καναπέδες, λίγο φθαρμένοι ίσως, αλλά γεροί κι αξιόπιστοι, καλοί για μερικά ακόμα χρόνια ήπιας χρήσης. Ο Καλ μπορούσε να πει πότε κάποιος ήταν στ’ αλήθεια πολύ κοινός, επειδή τότε ανέφερε πράγματα όπως «καλή προσωπικότητα» ή «καλοσυνάτη καρδιά».

Έσυρε το δάχτυλό του στη στήλη, πότε φρίττοντας και πότε γελώντας σκληρόκαρδα. Δεν μπορούσε να πει ποιους λυπόταν περισσότερο: τους λιγοστούς που η μοναξιά τούς είχε επιτρέψει να καλλιεργήσουν περίεργα, εξειδικευμένα ενδιαφέροντα −Ρενέ Φλέμινγκ, μαυριτανική αρχιτεκτονική, διακοπές με σκάφος σε κανάλια− ή εκείνους που δεν είχαν καθόλου ενδιαφέροντα και ήταν απλώς μια λίστα από ρήματα − «πεζοπορώ», «ταξιδεύω», «διαβάζω». Στη στήλη κυριαρχούσαν άντρες που είχαν πληρώσει τη χρέωση με έκπτωση, ώστε να εμφανίζεται η ίδια απρόσωπη αγγελία για αρκετό καιρό. Ο Καλ αναγνώριζε τις επαναλήψεις: ένας πενηντάχρονος θεατρόφιλος από το Όμπαν, ένας συνταξιούχος αστυνομικός που έμοιαζε τόσο βαρετός όσο ο πατέρας του. Ύστερα όμως είδε μια αγγελία που έδειχνε ολότελα εκτός τόπου:

Α με Α.
Άντρας 28, περιοχή Ινβερνές.
Γουίλιαμ. Ζω σε πληκτική πόλη με πολλή βροχή.
Ψάχνω για τον Τζόνι Μαρ μου.
Πρώην παίχτης ράγκμπι. Κοντό καστανό μαλλί. Ειλικρινής.
* Όχι Μαντόνες.
Τ.Θ. INV3553

Είχε πια μουλιάσει όταν έφτασε σπίτι. Μέσα επικρατούσε σκοτάδι κι ο πατέρας του και η γιαγιά του είχαν ήδη πλαγιάσει. Πήρε το μαξιλάρι από το κρεβάτι του κι έφραξε το κενό κάτω από την πόρτα. Ύστερα έστησε ένα καθρεφτάκι πάνω στο γραφείο του. Ήταν ο καθρέφτης που χρησιμοποιούσε ο πατέρας του για να ξυρίζεται, ο ίδιος που από πάνω του είχε κάνει βαθύ κάθισμα ο Καλ στα δεκατέσσερά του για να ανακαλύψει γεμάτος σύγχυση την απόλαυση του σφιγκτήρα του. Κοιτιόταν στον καθρέφτη καθώς συνέτασσε την απάντησή του.

Η πρώτη φορά που γνώρισε έναν άλλον γκέι ήταν στο κολέγιο. Ως τότε του φαίνονταν σχεδόν μυθικοί. Μετά τα δεκατέσσερα τα περισσότερα επαρχιωτόπουλα έμεναν σε ξενώνες, ώστε να φοιτούν στο Ινστιτούτο Νίκολσον, το μεγάλο λύκειο στο Στόρνογουεϊ. Η διαμονή εκεί δεν θύμιζε καθόλου αυτή σε οικοτροφείο. Το να μένεις σ’ άθλια ξενοδοχεία δεν πρόσφερε καθόλου από τον πειραματισμό που έδειχνε φυσικός, σχεδόν εγγυημένος, για την αγγλική ανώτερη τάξη. Όλα τα νησιωτόπουλα ήταν γιοι χειρωνάκτων ή, ακόμα χειρότερα, προτεσταντών πρεσβυτέρων.

Κυκλοφόρησαν κάποτε φήμες για ένα γκέι αγόρι που ζούσε σ’ ένα από τα καθολικά νησιά. Το αγόρι καταγόταν από το Βάτερσι, τη νοτιότερη απ’ όλες τις Δυτικές Νήσους, ένα μέρος τόσο απόμακρο, που λόγω της ναυτίας το είχαν παραβλέψει οι μεταρρυθμιστές που είχαν φέρει τον προτεσταντισμό στα νησιά. Το αυτί του Καλ πήρε τον Σόκι να λέει στην Μπίντι ότι αυτός ο ομοφυλόφιλος ήταν ό,τι ακριβώς άξιζε σ’ αυτούς τους καθολικούς, καθώς ήταν εκ φύσεως παπιστές παιδόφιλοι που στόλιζαν τις εκκλησίες τους σαν ρωσικά παλάτια.

Στα δεκατέσσερα ο Καλ άρχισε να ονειρεύεται αυτό το αγόρι. Τον σκεφτόταν για μήνες ολόκληρους. Σχεδίασε τις ώρες του ταξιδιού που θα τους έφερνε κοντά, σημειώνοντας όλα τα δρομολόγια στο εσώφυλλο του τετραδίου του της γεωγραφίας, λογαριάζοντας το κόστος για το λεωφορείο–φεριμπότ–λεωφορείο–λεωφορείο–φεριμπότ–λεωφορείο, που θα τον πήγαιναν στο νοτιότερο νησί. Του έδινε αυτό μια αμυδρότατη ελπίδα, μιαν αίσθηση ότι ήταν χαμένος στον δρόμο κι έβλεπε ένα φως μακριά.

Σκέφτηκε το αγόρι για πρώτη φορά εδώ και χρόνια. Ευχήθηκε να ήταν ευτυχισμένο.

Διάβασε ξανά την προσωπική αγγελία παρατηρώντας το πρόσωπό του στον καθρέφτη. Σήκωσε το πουλόβερ του και περιεργάστηκε το χλωμό κι άτριχο στήθος του και τις συνεσταλμένες, ανεστραμμένες του θηλές.

Αγαπητέ Γουίλιαμ,

Πώς αρχίζει κανείς σε κάτι τέτοιο; Δεν γράφω πολλά γράμματα, έτσι σε παρακαλώ να είσαι επιεικής, μιας και κανένας μέχρι τώρα δεν περίμενε ποτέ από εμένα να με περιγράψω. Όλοι νιώθουν ότι ξέρουν ήδη όλα όσα υπάρχουν να γνωρίζουν για μένα.

Είμαι σχεδόν 23. Έχω πρασινωπά μάτια και μακριούτσικα καστανωπά μαλλιά. Είμαι ψηλός, ίσως παραείμαι κιόλας. Λεπτός, αλλά όχι κοκαλιάρης. Κάποιος μου είπε κάποτε ότι έχω διάπλαση κολυμβητή, αλλά, για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω κολύμπι (που είναι κρίμα, επειδή ζω σε νησί, όπου το νερό αφθονεί). Δεν έχω γράψει ποτέ ξανά σε κάποιον από την εφημερίδα, αλλά κάτι στην αγγελία σου μου τράβηξε την προσοχή και λέω: Δεν γαμιέται, γιατί όχι; Δεν έχω «φανερωθεί», καθώς πρέπει να είμαι διακριτικός. Αν μου απαντήσεις, στείλε, σε παρακαλώ, τα γράμματά σου σε έναν φάκελο όσο γίνεται πιο απλό.

Μου αρέσουν οι Smiths (αγαπώ ως και τον Μόρισεϊ, όμως δεν είναι ο ίδιος χωρίς τον Τζόνι). Γουστάρω τους Stone Roses, τους Inspiral Carpets, τους Mary Chain, τους Gene και λιγάκι τη βόρεια σόουλ.

Μόλις τελείωσα μια σχολή Kαλών Tεχνών και μένω σπίτι ώσπου να δω ποια θα είναι η επόμενη κίνησή μου. Νότια; Ίσως στη Γλασκώβη; Μπορεί ως και στο Λονδίνο ακόμα. Μέχρι τότε είμαι στη δούλεψη του γέρου μου.

Ξέρω να πλέκω, να υφαίνω, να τυπώνω και να κεντάω… Σέξι, το ξέρω, αν όμως χρειαστείς ποτέ ένα μαξιλάρι για τα Χριστούγεννα της θείτσας σου, είμαι ο άνθρωπός σου. Τέλος πάντων, απάντα, σε παρακαλώ. Σκυλοβαριέμαι.
Le deagh dhùrachd. (Α, και μιλάω Gàidhlig).

Καλ x

ΥΓ. Κάτι ακόμα: Μου ’χουν πει ότι έχω ωραία μπούτια. Μπορείς να συνεχίσεις να ψάχνεις, αλλά δεν θα βρεις καλύτερα πόδια απ’ αυτά ενός υφαντή.

Το ξανασκέφτηκε και έσβησε το x. Ύστερα έκανε μια φριχτή ζωγραφιά του Μόρισεϊ να κρατάει μια τουλίπα που κρεμόταν χαλαρή.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Με άδειες τσέπες και έχοντας καταφέρει ελάχιστα μετά τις σπουδές του στη Σχολή Καλών Τεχνών, ο Τζον Κάλουμ Μακλάουντ επιστρέφει στη γενέτειρά του, το νησί Χάρις, και διαπιστώνει πως σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει – εκτός από τον ίδιο. Στο ανεμοδαρμένο αγρόκτημα όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια ξαναβρίσκει την παλιά του ζωή και καταλήγει πάλι παγιδευμένος ανάμεσα στις δύο κυρίαρχες φιγούρες της οικογένειάς του: τον πατέρα του τον Τζον, κτηνοτρόφο, υφαντή και στυλοβάτη της τοπικής πρεσβυτεριανής εκκλησίας, και τη γιαγιά του την Έλα, μια αθυρόστομη γυναίκα που εδώ και δεκαετίες ζει μαζί με τον γαμπρό της.

Κι ενώ ο Καλ αναρωτιέται αν υπάρχουν μοναχικοί άντρες στους άγονους λόφους της πατρίδας του, ο Τζον απογοητεύεται από τα μακριά μαλλιά του γιου του και την απροθυμία του να κάνει όσα χρειάζονται για τη σωτηρία της ψυχής του. Ο καιρός περνά και όλα μοιάζουν έτοιμα να αλλάξουν, καθώς τα νήματα που κρατούν ενωμένη αυτή την εύθραυστη κοινότητα μπλέκονται όλο και περισσότερο. Η σπαρακτική ιστορία της επιστροφής ενός νεαρού άντρα στον τόπο όπου μεγάλωσε και του τρόπου με τον οποίο οι δεσμοί της οικογένειας δοκιμάζονται και διαρρηγνύονται υπό το βάρος των προσδοκιών. Ένα μοναδικό μυθιστόρημα για το καθήκον, την υπομονή και τη δύναμη της αλήθειας, που καθιερώνει τον Douglas Stuart ως έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους συγγραφείς.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Douglas Stuart (Ντάγκλας Στιούαρτ, Γλασκόβη 1976) σπούδασε στο Royal College of Art του Λονδίνου. Το πρώτο του μυθιστόρημα Σάγκι Μπέιν απέσπασε το βραβείο Booker 2020 και ήταν φιναλίστ για το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου, ενώ επιλέχθηκε από τους Sunday Times ως ένα από τα 25 καλύτερα μυθιστορήματα του 21ου αιώνα. Το επόμενο μυθιστόρημά του Ο νεαρός Μάνγκο ήταν πρώτο στις λίστες με τα μπεστ σέλερ των Sunday Times και φιναλίστ για το Carnegie Medal.