Η Μαρίνα Αγαθαγγελίδου τιμήθηκε με το Βραβείο Νέου Λογοτέχνη του περιοδικού Κλεψύδρα 2026 για το μυθιστόρημά της «Ρεπεράζ» (εκδ. Πατάκη), βιβλίο που «συνδέει το ατομικό με το ιστορικό και το διαπολιτισμικό», σύμφωνα με την κριτική επιτροπή. © Natalia Reich
Επιμέλεια: Book Press
Η Μαρίνα Αγαθαγγελίδου τιμήθηκε με το Βραβείο Νέου Λογοτέχνη του περιοδικού Κλεψύδρα 2026, για το πρώτο μυθιστόρημά της, Ρεπεράζ (εκδ. Πατάκη).
Σε ανακοίνωσή της, η κριτική επιτροπή επαίνεσε το μυθιστόρημα «για τον ελεγχόμενο ρεαλισμό του, τη σκηνική του οικονομία, την κινηματογραφική αίσθηση της εικόνας που υιοθετεί, αλλά κυρίως για την ικανότητά του να συνδέει το ατομικό με το ιστορικό και το διαπολιτισμικό».
Η κριτική επιτροπή αποτελείται από τις/τους: Τζούλια Γκανάσου (συγγραφέας), Γιώργος Δομιανός (ποιητής), Γεωργία Καλαφάτη (μουσικός, ποιήτρια), Κωστούλα Μάκη (ποιήτρια, κριτικός, κοινωνική ψυχολόγος), Κωνσταντίνος Λουκόπουλος (ποιητής, πεζογράφος).
Το σκεπτικό της βράβευσης
Το βιβλίο της Μαρίνας Αγαθαγγελίδου, Ρεπεράζ, είναι ένα πολυφωνικό μυθιστόρημα που διαδραματίζεται στο Βερολίνο τού 2015 εστιάζοντας στις ιστορίες και τις αλληλεπιδράσεις ανθρώπων διαφορετικής εθνικής προέλευσης οι οποίοι εμπλέκονται στην παραγωγή ενός ντοκιμαντέρ. Οι ήρωες και οι ηρωίδες του βιβλίου επηρεάζονται από τις πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές, ενώ παράλληλα διαπιστώνουν τα αδιέξοδά τους στην καθημερινότητα. Η ιστορικότητα και τα πολιτικά της επακόλουθα αρθρώνονται μέσα από τα προσωπικά διλήμματά τους και όχι μέσα από μια γραμμική ανάλυση του ιστορικού γίγνεσθαι. Αισθητικά, η Αγαθαγγελίδου επιτυγχάνει να δημιουργήσει ένα συνθετικό κολάζ στο οποίο το λογοτεχνικό ύφος συνομιλεί -και εκτυλίσσεται σε ευθυγράμμιση- με τον κινηματογράφο και τις τεχνικές του.
• Διαβάστε επίσης: «Ρεπεράζ» της Μαρίνας Αγαθαγγελίδου (κριτική) – Δομικός ρατσισμός και «εσωτερικοί μετανάστες» στην ενωμένη Γερμανία
Τα λογοτεχνικά στιγμιότυπα συγκροτούνται σταδιακά σε ένα αφηγηματικό σώμα μέσα από την εναλλαγή οπτικών, τη λιτότητα του λόγου και τον προσεκτικό έλεγχο του κειμένου, χωρίς η συγγραφέας να επιβάλλεται πάνω στις φωνές που επιλέγει να αναδείξει και δίχως διάθεση να προβεί σε κοινότοπες πολιτικές εξαγγελίες. Με αυτόν τον τρόπο ελέγχει με μαεστρία το θέμα, την πλοκή και τους χαρακτήρες της, δημιουργώντας μια σταδιακή επιτελεστική ροή η οποία περιλαμβάνει τη συμπλοκή του χώρου, της ιστορίας και μιας πολύτροπης προβληματικής για τη μετανάστευση, τη μοναξιά και τα όρια ανάμεσα στην ξενότητα και την ενσωμάτωση.
• Διαβάστε επίσης: Μαρίνα Αγαθαγγελίδου: «Καθώς έγραφα, σκεφτόμουν τις σκηνές σαν πλάνα μιας ταινίας»
Το Ρεπεράζ γίνεται έτσι μια περιπλάνηση -προσωπική, ιστορική και πολιτική-, όχι μόνο των προσώπων του βιβλίου αλλά και της συγγραφέως, στην ίδια τη λογοτεχνία και τις σύγχρονες δυστοπίες του παρόντος εκπληρώνοντας, όπως αναφέρει και η ίδια στην αρχή του βιβλίου, τον λογοτεχνικό και κυριολεκτικό ορισμό του: «Το ρεπεράζ είναι η αναζήτηση και η εύρεση κατάλληλων χώρων για τα γυρίσματα μιας ταινίας ή ο εντοπισμός κάποιου πράγματος σε έναν χώρο ύστερα από παρατήρηση». Στην παρατήρηση αυτή -χώρου, χρόνου και ανθρώπων- εμπλέκεται και η συγγραφέας, διαπιστώνοντας τη ρευστότητα των πραγμάτων και επισημαίνοντας περίτεχνα πως τίποτα δεν βρίσκεται οριστικά.
Συνεπώς, το βιβλίο διακρίνεται εν συνόλω (μεταξύ των υπολοίπων -εξαιρετικών ως επί το πλείστον- συνυποψηφίων του), για τον ελεγχόμενο ρεαλισμό του, τη σκηνική του οικονομία, την κινηματογραφική αίσθηση της εικόνας που υιοθετεί, αλλά κυρίως για την ικανότητά του να συνδέει το ατομικό με το ιστορικό και το διαπολιτισμικό.
