Η επιδίωξη της Ευρώπης, ANTHONY PAGDEN

Κινδυνεύει άραγε να χαθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση; Όσοι το πιστεύουν θα πρέπει ίσως να αναρωτηθούν πώς έγινε δυνατό να ενωθούν τόσο διαφορετικοί λαοί σε μία και μοναδική πολιτική κοινότητα, γέννημα τόσο του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού όσο και του νεωτερικού έθνους-κράτους.
Αξιοποιώντας ένα ευρύ φάσμα υλικών, από νομικές πραγματείες μέχρι μυθιστορήματα, ο Άντονυ Πάγκντεν προσφέρει την πιο λεπτομερή περιγραφή της ιστορίας της ευρωπαϊκής ενοποίησης: της εξέλιξης του "ευρωπαϊκού σχεδίου" από τα τέλη των Ναπολεόντειων Πολέμων έως το Brexit.
Πώς, μετά από αιώνες εσωτερικών συγκρούσεων, θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια ενωμένη Ευρώπη και παράλληλα να διατηρηθεί η πολιτική, νομική και πολιτισμική ακεραιότητα κάθε έθνους; Το ερώτημα έγινε πιο επιτακτικό μετά από δύο παγκόσμιους πολέμους, που έδειξαν ότι τα ευρωπαϊκά έθνη δεν θα μπορούσαν πλέον να παίξουν σοβαρό ρόλο στον κόσμο παρά μόνο μαζί. Προϋπόθεση ήταν να συγχωνευθεί η εθνική ισχύς που με ζήλο προστάτευαν σε μια νέα μορφή διεθνικού συνταγματισμού.
Αυτό επιχείρησε, κατά τον συγγραφέα, η Ευρωπαϊκή Ένωση, συνιστώντας όχι ένα "υπερκράτος", όπως υποστηρίζουν οι εχθροί της, αλλά μια μετα-εθνική τάξη πραγμάτων, ενωμένη σ' έναν πολιτικό βίο που δεν βασίζεται στα παλιά συνθήματα του εθνικισμού, αλλά σ' ένα κοινό σώμα αξιών και επιδιώξεων. Κι αυτό θα της επιτρέψει να νικήσει τους πολιτικούς της αντιπάλους στο εσωτερικό και να ξεπεράσει τις δυσκολίες που έρχονται από το εξωτερικό - από τη μαζική μετανάστευση έως την πανδημία. Υπό τον όρο βέβαια ότι θα συνεχίσει να εξελίσσεται, όπως έκανε τους δύο προηγούμενους αιώνες. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Η περιεκτική μελέτη του Πάγκντεν είναι ένας ασφαλής οδηγός σ' ένα κατάφορτο πεδίο, καθώς χρησιμοποιεί με τον καλύτερο τρόπο τα εργαλεία ενός στοχαστικού ιστορικού με βαθιά ιστορική και πολιτισμική κατανόηση. Η καλύτερη διαθέσιμη ιστορική περιγραφή της ευρωπαϊκής οικοδόμησης." (Hugh Drochon, Times Literary Supplement)
"Ένα τολμηρό νέο βιβλίο... Οι αναγνώστες του Πάγκντεν θα αναγνωρίσουν κι εδώ τη σαρωτική ματιά, τη σπινθηροβόλα πρόζα και την αποφασιστικότητά του να χρησιμοποιήσει το παρελθόν για να ρίξει φως στο παρόν." (David Armitage, Literary Review)