Όσο περισσότερο το κυρίαρχο κοινωνικό σύστημα βυθίζεται παντού, σε πλανητική κλίμακα, σε μια ολόπλευρη και ασταμάτητα αυξανόμενη κρίση, με τη ραγδαία φτωχοποίηση της πλειονότητας του πληθυσμού, με την πείνα, τα πολεμικά σφαγεία, τους εθνικισμούς, τους ρατσισμούς, τα ακροδεξιά μορφώματα, που παίρνουν το πάνω χέρι σε όλο και πιο πολλές χώρες, και με τα μεταναστευτικά και προσφυγικά κύματα εκατομμυρίων να επιχειρούν να διασχίσουν σύνορα, που είναι παντού όλο και πιο κλειστά, τόσο περισσότερο οι συνέπειες αυτών των κοινωνικών συνθηκών στην ψυχική υγεία (πόσο μάλλον στην ίδια τη ζωή) των πλατιών λαϊκών στρωμάτων έρχονται να επιβεβαιώσουν, σε αντιδιαστολή με τον μονόδρομο του βιολογικού αναγωγισμού, την από μακρού διαπιστωμένη κοινωνική αιτιότητα, τον ποικιλότροπο και κομβικής σημασίας ρόλο της για τα περισσότερα προβλήματα ψυχικής υγείας.
Μια κοινωνία δεν μπορεί να είναι ελεύθερη στον βαθμό που και τα άτομα τα οποία αποκαλούνται «ψυχικά πάσχοντες», το ίδιο όπως και οι πρόσφυγες και όλοι οι αποκλεισμένοι, δεν είναι επίσης πραγματικά ελεύθεροι. Πραγματικά ελεύθεροι σημαίνει να απολαμβάνουν πλήρη δικαιώματα -δηλαδή δικαιώματα που δεν μένουν στις διακηρύξεις, αλλά στηρίζονται υλικά, κοινωνικά, σχεσιακά, θεσμικά, νομοθετικά.
Εδώ, στο ζήτημα του κοινωνικού χώρου για τον ψυχικά πάσχοντα, για τον τρελό, για τον πρόσφυγα και τον μετανάστη, για τον Ρομά, για τον κάθε διαφορετικό, τον κάθε απόβλητο της παγκοσμιοποίησης, αποκτά την πλήρη σημασία και αναγκαιότητά της η κοινωνική συνθήκη η οποία καθιστά δυνατή την ελευθερία του καθενός ως προϋπόθεση της ελευθερίας κάθε άλλου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο συνοδεύεται από 8σέλιδο φωτογραφικό ένθετο.

Το ανά χείρας βιβλίο επιχειρεί μια διαφορετική τοιχογραφία των πρώτων τριάντα χρόνων της Γ' Γαλλικής Δημοκρατίας, εστιάζοντας στην ανασυγκρότηση και στον τρόπο λειτουργίας της Αστυνομίας του Παρισιού μετά την Παρισινή Κομμούνα. Βασικό όχημα της έρευνας είναι ο αστυνομικός φάκελος που σχηματίστηκε μέσα από την πολυετή μυστική παρακολούθηση του σοσιαλιστή Παναγιώτη Αργυριάδη. Μέλος της Β' Διεθνούς, εκδότης σοσιαλιστικών εντύπων, μάχιμος δικηγόρος και προνομιακός συνομιλητής αναρχικών και σοσιαλιστικών ομάδων, ο Αργυριάδης παραμένει δραστήριος πολιτικά μέχρι τον θάνατό του και συγκροτεί ένα προσωπικό και ελαφρώς ιδιόμορφο διεθνές πολιτικό δίκτυο που παρουσιάζεται εδώ για πρώτη φορά. Ο φάκελός του εξετάζεται κατά αντιπαράσταση με άλλες πηγές και η έρευνα θέτει ξανά το ζήτημα εξέτασης του αστυνομικού αρχείου ως ιστορικής πηγής. Αναδεικνύονται ο ρόλος της γραφειοκρατίας, καθώς και οι αστυνομικές πρακτικές καταστολής και επιτήρησης, και υπογραμμίζεται η επίδρασή τους σε κοινωνικές και πολιτικές ομάδες.

Επισημαίνεται η εξαιρετική για την εποχή οργάνωση των κατασταλτικών μηχανισμών στη Γαλλία των τελευταίων δεκαετιών του 19ου αιώνα και η σύγκρισή τους με τις αντίστοιχες σημερινές πρακτικές, που έχουν αναγάγει την επιτήρηση, τον έλεγχο και την καταστολή όχι απλώς σε επιστήμη, αλλά σχεδόν σε θεολογία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Αφόνσο Ενρίκες δε Λίμα Μπαρέτο, από τους σπουδαιότερους πλέον Βραζιλιάνους συγγραφείς, παρέμεινε στην αφάνεια ενόσω ζούσε.
Γεννήθηκε το 1881 και πέθανε το 1922 παραμένοντας όλα τα χρόνια της ζωής του περιθωριοποιημένος και παραγνωρισμένος. Περιθωριοποιημένος λόγω χρώματος, οικονομικής και κοινωνικής θέσης· παραγνωρισμένος επειδή ζούσε και έγραφε για έναν κόσμο διαφορετικό, για τους αποκλεισμένους, τους μαύρους, τους εργάτες, τις γυναίκες - και επιπλέον σε μια γλώσσα διαφορετική από τη συνήθη των υπόλοιπων λογοτεχνών, τη γλώσσα του περιθωρίου, υιοθετώντας το λιτό ύφος του καθημερινού λόγου των Βραζιλιάνων.
Η Νέα Καλιφόρνια πρωτοδημοσιεύτηκε το 1915 και συγκαταλέγεται στα καλύτερα διηγήματά του.
Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων το 2009, όσο ακόμα ήταν μια πρωτοβουλία συναδέλφων στο πλαίσιο του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Αττικής. Έκτοτε έκανε τρεις εκδόσεις και τώρα επανακυκλοφορεί με νέο εξώφυλλο. (Από την έκδοση)

"Ο φεμινισμός δεν σκότωσε ποτέ κανέναν". Αυτή η φράση έχει διατυπωθεί εδώ και δεκαετίες από την πλειοψηφία του φεμινιστικού λόγου. Λες και οι φεμινίστριες προσπαθούσαν να καθησυχάσουν μια αγχωμένη πατριαρχία ή να υποστηρίξουν την ιδέα -που είναι ήδη ευρέως διαδεδομένη- ότι μια γυναίκα δεν μπορεί να είναι τρομακτική, ότι μια γυναίκα δεν μπορεί να είναι επικίνδυνη. Αλλά είναι αλήθεια ότι ο φεμινισμός δεν έχει σκοτώσει ποτέ κανέναν; Τα ονόματά τους είναι Μαρία, Νούρα, Ιουδήθ, Ντιάνα, Κρίσταμπελ. Έχουν χρησιμοποιήσει βία κατά της πατριαρχίας. Έχουν αγγίξει το μεγάλο ταμπού. Για να θρέψει έναν προβληματισμό σχετικά με τη θέση της βίας στον αγώνα κατά της πατριαρχίας, η IRENE μας διηγείται την ιστορία αυτών των βίαιων γυναικών. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)