Σε όλη τη Δύση, οι ηγέτες της σκληρής δεξιάς ανέρχονται στην εξουσία με πολιτικά προγράμματα που ενσωματώνουν τον εθνοοικονομικό εθνικισμό, τον χριστιανισμό και τις παραδοσιακές οικογενειακές αξίες. Άραγε αυτό το φαινόμενο σηματοδοτεί το τέλος του νεοφιλελευθερισμού ή αποτελεί έναν τερατώδη απόγονό του;
Τα Ερείπια του νεοφιλελευθερισμού δείχνουν ότι αυτή η στροφή προς τη σκληρή δεξιά κινητοποιείται από τους πιεσμένους κοινωνικά και οικονομικά πληθυσμούς της λευκής εργατικής και μεσαίας τάξης, αλλά οριοθετείται μέσω της πολύπλευρης επίθεσης του νεοφιλελευθερισμού στις δημοκρατικές αξίες. Από τη σύλληψή του, ο νεοφιλελευθερισμός φλερτάρει με τον αυταρχισμό και βρίσκεται σε πόλεμο με τις αρχές της εύρωστης δημοκρατίας. Η Γουέντι Μπράουν εντοπίζει σε θεμελιώδη κείμενα νεοφιλελεύθερων διανοούμενων τη φιλοδοξία της αντικατάστασης της δημοκρατικής τάξης με μια άλλη που κυριαρχείται από τις αγορές και την παραδοσιακή ηθική. Ο νεοφιλελευθερισμός ενέτεινε τον μηδενισμό και τραυμάτισε ακουσίως τη λευκή αντρική υπεροχή, δημιουργώντας ένα αποκαλυπτικό μοντέλο λαϊκισμού που προτιμά να καταστρέψει τον κόσμο, παρά να ανεχτεί την πιθανότητα ενός μέλλοντος όπου η υπεροχή αυτή θα πάψει να υπάρχει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Εννιά μέρες πριν την 7η Οκτωβρίου 2023, η πολυβραβευμένη συγγραφέας Ιζαμπέλλα Χαμμάντ εκφώνησε την ετήσια ομιλία στη μνήμη του Έντουαρντ Σαΐντ στο Πανεπιστήμιο Columbia. Ακολουθώντας την παράδοση του Σαΐντ, στρέφει την προσοχή της σε εκείνα τα κρίσιμα σημεία καμπής εντός της αφήγησης στα οποία όλα ξαφνικά βγάζουν νόημα: τις στιγμές ξαφνικής συνειδητοποίησης στη λογοτεχνία που ο Αριστοτέλης αποκαλούσε "αναγνώριση". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ένας γυμνός Παλαιστίνιος πλησιάζει τον φράχτη της Γάζας κρατώντας τη φωτογραφία ενός παιδιού, σε μια έκκληση προς τους ισραηλινούς στρατιώτες να μην πυροβολήσουν. Έχοντας λάβει τη διαταγή να ρίχνουν προειδοποιητικές βολές και κατόπιν να πυροβολούν στα πόδια όποιο άτομο πλησίαζε, οι στρατιώτες έχουν προτεταμένα τα όπλα τους, αλλά καθώς ο «ξένος» προσεγγίζει περισσότερο, τα γεγονότα παίρνουν μια αναπάντεχη τροπή. Μπροστά στην απογυμνωμένη ανθρωπινότητα, ταυτόχρονα οικεία και ανοίκεια, ο ισραηλινός στρατιώτης κατεβάζει το όπλο του και φεύγει. Αυτό που ενδιαφέρει την Ιζαμπέλλα Χαμμάντ σε αυτή τη στιγμή αναγνώρισης, την οποία διηγήθηκε στη συγγραφέα ο ίδιος ο στρατιώτης, δεν είναι να προσφέρει μια καθησυχαστική παραβολή για το αίσιο τέλος μιας αφυπνισμένης ανθρωπιάς, αλλά να παραμείνει στην αγωνία της απογυμνωμένης απο-ανθρωποποίησης που έχει εκ των προτέρων οργανώσει τη σκηνή». (Από τον πρόλογο της Αθηνάς Αθανασίου)